Sokak Lambası

2012-01-15T23:38:00.000+02:00

27 Sual

2012-01-14T21:44:00.007+02:00

1) Bir beyaz kağıtla yapılacak en güzel şey nedir?
2) Rüyaların her zaman tersi mi çıkar?
3) İnsan bazen kendini kapkaranlık bir girdaptan çıkarabiliyormuş. Kendine iyi bir ayar çekebiliyormuş. İnsan istediği her şeyi yapabilir mi?
4) Hızlı konuşuyor olmam anlaşılmama engel mi?
5) Kızlar "abi" diye konuşmasalar, erkekler de sadece birbirlerine abi ve birader hitaplarını telaffuz etseler ne olur?
6) Ben sadece kendim gibi olup kendim gibi davranarak istediğim işi yapabilsem ne olurdu?
7) Beni sevenlerin hepsi beni "ben" olduğum için mi sevmiştir?
8) Ahlakın etek boyunda değil yürekte olduğunu ne zaman öğreneceğiz erkek ve kız milleti olarak?
9) Peki ya ben ne zaman istediğim kadar çok okuyabileceğim?
10) Her şeyin tam olduğu o zaman diliminin gelmesine çok var mı? Beklemek güzeldir asıl, insan beklediği geldiğinde de tam anlamıyla "tam" olduğunu hissetmez mi diyorsun sen de?
11) Ankara hakkındaki en güzel şiiri kim yazmıştır?
12) Twitterda eski twitlerini durup durup okuyan var mıdır benden başka?
13) Ben neden sevemiyorum 500 days of summer filmini?
14) Pazartesi günü hemen gelse ve hemen bitse ne olur?
15) Belçim Bilgin'inin oyunculuğunu sevmeyen kaç kişiyiz?
16) Mucize diye bir şey var mıdır?
17) Hazır mı bu bahar akılsız bir yeşermenin şahane hasadına?
18) Bir adet iyi yazan, bir adet hem iyi yazan hem iyi söyleyen arkadaşım oldu, o garip ortamda şansım mı döndü ne?
19) Biz bir şeyi delicesine severiz ama, Tanrım neyi?
20) Her akşam Yahşi Cazibe olsa her akşam izlerim diyen kaç kişiyiz?
21) Paranoyaklık mı var bende biraz?
22) "Aşk Artık Burada Oturmuyor" adlı kitap, seninle erken başlayan bir Beytepe günü yolumuz kütüphanede kesişmişti, kesişmez mi olaydı ne?
23) Öğrencilerine sürekli gerizekalı diyen öğretmenlerin nasıl çocukları olacağını merak ediyor musun sen de?
24) İçinde hiç gönderme isteği bulunmayan bir "git" lazım mı?
25) Bu güzel cumartesini gezerek geçirip akşam ders çalışmayı planlayan, ama her zamanki gibi çalışamayan ve artık çalışmaya başlamak için çok geç olduğuna kanaat getiren, yarın da işe gitmeyecek olmanın verdiği onulmaz kederle(!) kahrolan(!!!) bu kız şimdi hangi filmi izlesin?
26) Ben de bilmiyorum ki ne "coming soon". Gelince söylerim olmaz mı?
27) Seni hiç müziksiz bıraktım mı?

Bu Bahar Hazır Nurtopu Gibi Bir Yaşama Sevincini Kundaklamaya...

2012-01-10T21:58:00.003+02:00

Sorgularım ben. Bu neden böyle, şu neden şöyle, bu bunu neden yapmış olabilir? Çoğu zaman cevap bulamam belki ama yaradılışımın böyle olduğunu çoktan kabul ettim. Ben de çoğu insan gibi sormadan, sorgulamadan ve hatta düşünmeden yaşamayı isterdim. Tabii ki bu çok daha kolay. İnsanların davranışlarına neden ve hatta nedenler bulmayı ben de istemezdim hiç inan. Ama ben böyleyim. Böyle "ben"im. İşte böyle bir günde, yine kendimi dünyaya uzay boşluğundan bakıyormuşcasına hissettiğim o sıradan günlerden birinde, ona ve kitaplarına rastladım. Onun da benim gibi dünyaya uzay boşluğundan bakıyormuşçasına baktığını, orada bulunan 15-20 kişiye hiç benzemediğini gördüm. Az konuştuğunu, az konuşup çok okuduğunu, az konuşup iyi iletişim kurduğunu ve çok sonra da iyi yazdığını fark ettim. Mutlu oldum. Kendi kendime hem de. Ve en çok kendi adıma. Benim gibi yazmadan duramayanları, kendini en iyi yazarak ifade edenleri, dipte köşede gizli saklı bir yerlerde, takma bir isimle - ya da sadece en yakındakilere açıklanabilecek kadar gizli bir adla- iyi ya da kötü birkaç cümle karalayanları görünce yalnız olmadığımı fark ediyorum. Çünkü toplum bazı insanları yalnızlaştırır. Yalnızlık eğer topluma ayak uyduramazsan, kendini koruyarak onu da kendine katamazsan çekilir şey değildir. Eğer başarabilirsen bunu, yalnız kendine benzeyerek ama toplumun beklentilerini de yok saymayarak - yok sayarsan şayet uyumsuz yaşarsın ki bu sağlıklı olanı değil- ödüllendirirsin kendini.
Şimdi nereden geldi aklıma. Çok hoş bir blog keşfettim. (Evet, araştırmacı bir kişiliğim var.) Paylaşmam, gizli çünkü. Gizi bozmak, büyüyü kaybettirmek istemem. Sonra sevindim bu kadar güzel cümleler karalayanlardan birinin benim yakınımda olmasına. Çevremde farklı insanların olmasına, benim onların farkında olmama, ama onların benim onların farkında olduğumun farkında olmamasına, içimde oynadığım bu küçük oyuna sevindim işte... Bu müthiş yoğun salı günü Ankara kara teslim olmuşken, bembeyazken, ben ayağımda topuklular sunuma yetişmeye çalışırken, koştururken ordan oraya kulağımdan müziğimi eksik etmezken kitabımın arasından düşen -kim bilir ne zaman yazılmış, kim bilir ne düşünülmüş de not alınmış, kim bilir...- bu notu okudum:

"sen gittin ve herkes ölmeye başladı
elinden bir şey gelmemenin acısını iniş takımları olmayan melekler bilir. bir arabanın farlarına kilitlenip kalmış sincaplar bilir. suyun dibine ağır ağır çöken taşlar bilir. matkapla göğsünün ortasına açılmış bir pencere düşün. perdeyi aralayıp kendi yarandan bakıyorsun dünyaya. eskisi gibi acımıyor ve de asıl bu acıtıyor.
sen gittin ve herkes ölmeye başladı
love story tadında başlayan bir filmi potemkin zırhlısına çevirmeye ne hakkın var. çok şükür yaşıyoruz çok şükür yazıyoruz diyorum ama niye anlatıyorum bunları. belleğin unutuşa karşı mücadelesi mi sadece. ne münasebet bu benim senkronize yalnızlığım."

-serbes

Ve ayrıca Can Bonomo hep vardı, hep çok tatlıydı. Bi izle bak cidden çok tatlı!

Zamanı Tutmak

2011-11-28T17:19:00.005+02:00

İçimdeki bu güzel enerjinin sebebini bilmesem de gerek yok galiba düşünmeye. Kendimi çeşitli mekanlarda bulurken "Neden buradayım?" diye sorduğum oluyor. Sonradan öğreniyorum ki normalmiş bu sorgulama... Herkes neden "orada" olduğunu sorguluyormuş ama bunu söylemek için benim itirafımı beklemişler. Herkes birazcık rol yapıyormuş kendine, herkes çaresizmiş biraz(!), içinde bulunacak alternatif bir mekan yokmuş şimdilik... Benim için varmış da onlar için yokmuş. İsyan etmek ve kabullenmek arasındalarmış hem de, araftalarmış. Pişmanlarmış çok. Pişmanlık nasıl bir şey diyorum içimden. Yenilir mi, içilir mi? Şekli nasıldır? Yüzlerindeki ifadeden anlıyorum ki boşa geçmiş zamanlar var hayatlarında. Uykuda geçen zamanlar. Pişmanlık uykudan uyandığımızda hissedilen duygu mu? Hatta içlerinden en sevdiğim diyor ki "Hayatta başka bir pişmanlığım yok, bunun dışında..." O kadar güzel ki pişmanlığı da yüzünü karartmamış. Güzel insanların pişmanlığı bir başka diyorum yine içimden. Onlar gidince biraz saçmalıyorum, yalan yok. Pişmanlığın güzeli olur mu? Olmaz. Şimdi kaybolan yıllarını istiyorlar ve henüz yolun başındaki bana söyleyecek sözleri çok. Bense yolumu çoktan çizdim. Diyorlar ki tut zamanı, yakala! Akıp gitmeden, çok geç kalmadan bizim gibi, git yoluna, yolu kendine çevir, ne yap ne et çevir... Çevirebilir miyim, çevirir miyim, ben çevirsem de o gelir mi bilinmez. Ama denerim...
İşte içimin bu güzel kıpırtısı da henüz yolun başında oluşumdan, henüz o kadar büyük bir pişmanlığımın olmayışından kaynaklanıyor olsa gerek. Pişmanlık denen uyuz şey insanın enerjisini alıyor olmalı, çünkü çoğu zaman ağır bir havası var odamızın. Şen kahkahalar yok, şikayetler çok... Gençliğime, yaşıma, enerjime imreniyorlar; bense beni böyle bir hayat beklemesin diye dua ediyorum. Onlar imreniyor, ben korkuyorum. Noktayı koyuyorum. İnat etmeye söz veriyorum...

Ve neden bilmiyorum, sürekli şiir okuyorum bu aralar, sürekli şiir dinliyorum.
Diyor ki adam:
"Elbet şiir olacak şairin tesellisi ve en kötüsü bile işe yarayacak aşklaşmaların...
Yazana değilse bile okuyana faydalı...
Bak aynı başına gelmiş adamın benim başima gelen o da üzülmüş aynı benim gibi benimki daha acıklı değil onunkinden fiyakalı değil onun acısı benimkinden...
Sade güzel olan kelimeler....sade kelimeler....kelimeler... "

Ve benim bu güzel enerjim henüz tükenmeden, henüz okumaktan, ders çalışmaktan sıkılmadan hayatımın en farklı sınavına çalışmam gerekiyor... İzleyelim ve görelim.
Ve hep sevmişimdir seni!

Kimseye Anlatmadım

2011-11-19T22:15:00.005+02:00

Bana bu satırları yazdıran sensin çocuk. Bilmiyorum kimsin, kimin nesisin, merak da ettim hani, sensin... Kapıdan içeri girdiğinde herkes sana baktı, fark ettin, utanıp yere baktın değil mi? Niye baktıklarını hissettin mi sen de? Elindeki iki küçük bavulu ve TEV'in yardım giysileri olduğunu tahmin ettiğim o koca torbayı taşırken nasıl zorlanıyordun... Öyle şaşırmış görünüyordun ki. İlk kez mi metroya bindin? Seni inceleyenlerle kaçamak bakışlar attınız birbirinize, sen onlara bakarken onlar sana bakmadı, onlar sana bakarken sen onlara bakmadın. Üzerindeki palto sana 4 beden büyüktü, uzundu, kimindi o? Ya gözlerindeki gurur ve masumiyet? Neye karşı duruyordun böyle, dimdik ve ayakta? Gözlerimi kaçırdım en son ben de, bakamadım, isyankar olacaktım, kör olmayı tercih ettim herkes gibi... Ama içimde o günkü hüzün duruyor hala, gözümün önünden gitmeyen bir şeyler var...
Bana bu satırları yazdıran sensin hocam. Kitabını hediye ettiğin o gün okumaya başlayacaktım, ama hikayeni anlattı birileri. Seni çok iyi tanıyan birileri. Gözlerimi görünce anlatmayı yarıda kesti. Galiba bir şeyler kırıldı, bir şeyler yerle bir oldu gözlerimde, bir şeyler eridi gitti, enkaz altında kalıyordum... Sustu, anlatmadı. Bardaktan boşanırcasına yağmurun yağdığı o gün kendimi eve zor attım, abartmıyorum, bardaktan boşanırcasına aktı gözyaşlarım. Kitabını bir daha elime almadım. Aylar geçti aradan -seni de çok sevmem aslında- ama o gün sempatik göründün gözüme. Belki hastalığın verdiği mazlum görüntüydü bana sempatik gelen. İlerlemiş iyice hastalığın, yanımdakine "Bugün iyi değil hiç" dedim. Burnun kanadı sonra, özür dileyip çıktın. Açıklamanı yaptın, derse devam ettin. Hatta espriler yaptın, güldürdün, biz gülmeye utandık biliyor musun? Öyle güçlü görünüyordun ki güçlü görünmenin ne demek olduğunu bilen ben neye üzüleceğimi şaşırdım... İyileşmen mümkünse, iyileş lütfen, değilse bile o ameliyattan sağ çık. Allah sevenlerine, çok da ilgilenmediğin çocuklarına bağışlasın seni, seninle aynı kaderi yaşatmasın onlara...
Bana bu satırları yazdıran sensin genç kız. Hep güler yüzlü gördüğüm, hep çalışkan gördüğüm, zeki kız... Güzel kız hem de... Sorularını çözdürürken tek bir an bile dikkati dağılmayan, dersi hem merak hem de dikkatle takip eden aynı zamanda da saygılı kız... O güzel ve neşeli görüntünün altında alkolik bir babadan yenen dayağın, sokağa atılmanın izlerini hiç fark etmedim ki ben. Nasıl sakladın öyle? Bu çaresizliği nasıl göğüsledin, hem de üniversite sınavına bu kadar konsantre olabildin? Bazı aileler çocuklarıyla sınanıyor, hak etmiyorlar ki hiç...
İşte böyle blog, acı her yerde... Hüzün herkesin gözlerinde... Ortak paydamız acı ve sevgi. Sıcak gözyaşları döküyoruz, tadları farklı olan. Benimki ise anlatmak isteyip de bir türlü anlatamadıklarımın acısı, anlatacağım kişiye bir türlü ulaşamamanın verdiği sıkıntı... Acı sayılmalı mı? İsyankar oluyordum az kalsın, kör oldum herkes gibi... İnan anlatamadım kimseye...

Matruşka Yaşamlar

2011-11-08T01:14:00.008+02:00

Bir süre önce karalamaya başladığım, ama bir türlü sonunu getiremediğim, getirmeye de vakit bulmadığım bir öykü bu. Bir "yaşantı"... Hem kişiler gerçek, hem durum. İsimleri bile değiştirme ihtiyacı hissetmiyorum, öylesine yalın...

Çok temkinli ve huzursuz göründüğüme emindim. Korkum canımın acımasıydı. Sedyeye uzandım ve beklemeye başladım, bana söylendiği gibi. Genç bir kız girdi içeri, çok gençti. Bana “Sen” diye hitap etmesini yadırgadım; daha önce hiç karşılaşmamıştık, hiç konuşmamıştık. Gereksiz samimiyetleri sevmem, çok yakınım olmayan birinin, paylaşımlarım olmayan birinin bana “canım, tatlım” demesinden hoşlanmam. Kızlarda sevimli dursa da kimi zaman, bir erkeğe hiç yakıştıramam gereksiz samimiyeti. Kızlar biraz yanar dönerdir çünkü… İyi rol yaparlar, güzel yalan söylerler. Sağlam bir erkek, zorunda kalmadıkça yalan söylememeli; çünkü dünyanın yalan kapasitesini kızlar dolduruyor. Hacer bana tedaviden söz ederken ve her seferinde “sen” diye hitap etmekte ısrar ederken aklımdan bunlar geçiyordu hızla. “Sen” demesinden hoşlanmamıştım, üstelik ilk tedavide. Ben ona “siz” dedim. Çok gençti Hacer, benden küçüktü bir kere, belli oluyordu bu. Ama beyaz kıyafet ağır bir hava vermişti üstüne. Tensleri takıp gitti “Bir sıkıntı olursa seslen” demeyi de ihmal etmeden. 15 dakika sırtımda elektrikle bekleyecektim. Tedirginliğimi biraz atmış gibiydim. Seslere kulak verdim . Gürültülüydü biraz ortam. Sakinlik severim ben diye, yoğunluğun en az olduğu saate geçmeyi tabii ki ihmal etmedim. Günler geçtikçe ben tedaviyi uygulayan teknisyenlere, doktora, tedavinin kendisine iyiden iyiye alışır oldum. Sevdim, uykum düzene girdi, rahatladım. Hacer’le benim nazarımda birbirimize “sen” diyecek samimiyete ulaştık, şakalaştık, güldük, dalga geçtik. İlk bakışta gözüme çarpan ağır havasının çoğunlukla yaşlı hastalarla haşır neşir olmasından kaynaklanabileceğini düşündüm sonradan, arada bir bıkkın bir tavır içine girmesini de yoğun çalışma düzenine… Bir gün Hacer’in işi çıktı, tedavime Yasemin Hanım devam etti. Yaşı geçkin bir kadıncağız. Üzgün gibiydi sanki. Yorgun olduğuna emindim ve anne olduğuna. Annelerin yıpranmışlığını nerede görsem tanırım; buna rağmen bir anne gibi özverili değildi işinde, tükenmişliğine verdim. Sigara içtiğinden adım gibi emindim. Hayır, ne elleri sigara kokuyordu ne de üstü başı. Sigara içen kadınlar diğerlerinden farklı olur. İnanmazsanız gözlemleyin… Ak düşmüş saçlarını basitçe arkadan toplamış, yüzündeki kırışıklar iyice yerleşmiş, elleri yıpranmış bir kadıncağız, bir anne… Hoyrat bir hayat geçirmiş olduğu her halinden belli, ellerinden, ses tonundan… Masaj yaparken, tensleri takarken ve sıcak uygularken bir anne şefkatiyle yaklaştığını hissetsem de hoyratça yapıyordu hepsini. Yasemin Hanım’ı bulaşık yıkarken düşündüm, patlıcanları büyük bir hızla ama parçalarcasına soyarken geçti gözlerimin önünden. Birçok kadın gibi o da yıpranmıştı, yorulmuştu, büyük hayalkırıklıkları vardı, işler yolunda gitmemişti belli ki… Sevgisiz kaldığı gün gibi ortadaydı. Dertliydi… Kim bilir, belki kocası, belki de çocukları… Alelacele işini tamamlayıp gitti. Gözlerimi kapadım, sıcak iyi geliyordu.
Son olarak traksiyon masasına yatmak gerekti. İtiraf edeyim, başta ürktüm. Traksiyondan Sezer Hanım sorumluydu, fizyoterapist oydu. Doğal olarak farklıydı diğerlerinden. Statü farkı vardı en başta; onun bir odası vardı örneğin… Her zaman güler yüzlüydü ve hep bir tını vardı sesinde. Melodik konuşuyordu. Bakımlıydı da. Makyajsız görmedim hiç, giyimi kuşamı yerinde... Kendine güvenli bir şekilde yürür giderdi koridorda, odalarda. O güveni hiçbirinde görmedim.
Günlerden bir gün bir teyzeye rastladım. Fizik tedaviye gelen diğer teyzelere benzemeyen biri. Sohbet açmayan, soru sormayan, yaşımı, medeni halimi, mesleğimi ve de nereli olduğumu öğrenmek istemeyen biri… Sonradan öğrendim, güzellik uzmanıymış. Ciddi işler yapmış başarılı bir kadın olduğu her halinden belli oluyordu. Hangi renklerin birlikte kullanılması gerektiğinden tutun da envayi çeşit güzellik maskelerine kadar konuşulmadık konu kalmıyordu onunla. Bereket versin, odaların arasındaki bölmeler duvar değil, köpük gibi sesleri olduğu gibi ileten bir malzemeydi de ben de rahatça duyabildim. Duyamadıklarımı Hacer’le konuştuk. Konuşurlarken anladım ki Yasemin Hanım teyzeden akıl almaya çalışıyordu yolunda gitmeyen evliliği ile ilgili. Hep bakımlı olması konusunda öğütler verdi, evlenmek için seçilecek kişinin sanıldığından fazla önem arz ettiğinden söz etti. Bakımlı olmak, güzel olmak her derdin dermanıymış gibi… Klasik sözler işte, herkesin kurabileceği türden cümleler… Belki bundan fazlasıydı evlilik. Belki çok daha azı. Ama anladım ki değersiz hissettiriliyordu Yasemin Hanım’a… Çözümü kolay gibi görünse de üstesinden zor gelinecek bir durum. Ama geliniyordu bir şekilde; kadınlar kırılan kalplerini onarabiliyor, kendi yaralarına çoğu zaman kendileri çare buluyorlar ya da böyle bolca anlatıyorlardı. Anlatmak hafifletiyordu belki de… Bir ağlamak, bir de anlatmak… Gözlerinde samimiyet olan, anlatınca kendinizi daha da değersiz hissetmeyeceğiniz, “salak” olduğunuzu düşündürmeyecek biri olmalıdır aslında dinleyecek olan. İşte o sırada seçiyorsunuz aslında en yakınınız kim, en uzağınızda olan aslında kimmiş…

Sırtımda tensler var, gözlerimi kapıyorum. Dinlendiğimi hissediyorum burada, uykumu düzene sokan, sabahları mutlu uyandıran bu tedaviye aslında çok ihtiyacım varmış diyorum. Son günlerimden biri. Yasemin Hanım sıcak uygulaması için giriyor. Yine her zamanki gibi çabuk hareketlerle söküyor tensleri sırtımdan. Yüzüne bakıyorum. Yüzündeki değişiklik fark edilmeyecek gibi değil. Özensizce toplanmış saçları ve beyaz iş kıyafetlerine oldukça yabancı ve eğreti duran ağır bir makyaj. Tanıtım firmalarının işi gibi geliyor başta, o kadar çiğ… Anlayamıyorum, bu kadıncağız bunu neden yapmış kendine. 20 gündür yüzünü tertemiz gördüğüm bu kadın, şimdi kıpkırmızı ruju, kırmızı allığı ve yine özensizce arkadan toplanmış saçlarıyla her zamanki çabukluğu ve hoyratlığıyla sırtımdan tensleri söküyor. Değişen tek şey yüzündeki anlamsız makyaj… Beceriksizliğin ve bilgisizliğin izlerini taşıyan zarafetten yoksun makyaj… Kırmız rujun gözleriyle dikkat çekemeyenler tarafından tercih edilmesi gerektiğini, kadını olgun gösterdiğini bilmeyenlerin yaptığı kadıncağızı daha da yorgun gösteren makyaj… (Nedense insanın kendine böyle bir şey yapabileceğini hiç düşünmedim, yanılmamışım da…)Sezer Hanım, o zarif kadın, Yasemin Hanım’ın yüzündeki makyajın nedenini sorduktan sonra bakımlı olmanın ona yakıştığını söyledi ve sustu. Bakımlı olduğu zaman belki de evliliğinin iyi gideceğini düşünen bu kadıncağız evliliği için çırpınışlarının sonuna gelmiş gibiydi nazarımda. Ya bundan sonra hiç çaba harcamayacaktı ya da her şey kendiliğinden bozulduğu gibi kendiliğinden düzelecekti de. Bazı durumların çaba götürmediği, mantığı olmadığı, denkleme dökülemediği düşünülürse ikinci varsayımın olma olasılığı daha fazlaydı belki de… Biz kelebek etkisini bilen insanlardık ama hayatı kendimizi yıpratmadan yaşamayı bir türlü öğrenememiştik. Yasemin Hanım’ın hikâyesinin sonunda ne oldu bilinmez ama bir aylık süre zarfında tedavi esnasında düşünmeye ayırdığım zaman da bana en az tedavi kadar iyi geldi. İnsan ne çok hayat yaşıyor diyordum hep içimden, bir hayatın içinde ne çok hayat, bir insanın içinde ne çok insan var…

Tek Bir Soru, Niye "Yamuk" Bu Kadar?

2011-11-01T17:51:00.004+02:00

Günler birbiri ardına dizilmiş domino taşları gibi... Yorulmak, dinlenmek, bazen öğretmen, bazen öğrenci olmak arasında gidip gelen bir döngü. Beni hayata bağlayan şeyler de olmasa çekilir değil aslında blog! Niye mi? Çünkü rutin... Fiziksel yorgunluğun yarattığı ruhsal hassasiyeti ise yeni keşfettim. Bir ay boyunca beni çok güzel idare eden enerjim bugün "Bensiz idare et." dedi.Ama benim enerjimi azaltanın yaptığım işler ve tempolu yaşam değil, rutine bağlanmak olduğunu unuttu... Örneğin ben sinemaya gitmek istiyorum, arkadaşlarımla planladığım gezileri gerçekleştirmek, onlarla en az geçen yılki kadar görüşebilmek, saatlerce gezerek alışveriş yapmak, akşamları tiyatroya, konsere gitmeye üşenmemek -cidden üşeniyorum bazen!- istiyorum. Ne demişti Sıla, "Fazla, hep dahasına meyilimiz" :)ve Sıla'nın o "damar" şarkılarına hasta olduğumu da belirtmeden geçmek istemiyorum... Hayır, böyle daldan dala atlayarak yazıyorum ama elimde değil, kafam dağınık. Diyorum ya fiziksel yorgunluk bende ruhsal hassasiyet yaratıyor. Biraz tehlikeli bir durum, hani kendimi çekip çıkaramasam inan çok kötü. Anlayamadığım daha bir sürü şey var, anlamamayı çoktan kabul ettiğim, fakat ruhsal hassasiyet dönemlerinde nükseden bir hastalık gibi bir şey bu. Kendimi inanılmaz yalnız ve dünyaya uzay boşluğundan bakıyormuşçasına hissettiğim, kimselere yakın hissedemediğim dönemler bunlar. Çirkin karakterli ve yürekli insanlar taşımak zorunda olduğum bir yük gibi geliyor.
İşte o nedenle tek bir soru: "Niye "yamuk" bu kadar?"

İçimden geldi, o kadar...

2011-10-30T21:33:00.005+02:00

İnsan bazen yaptığı davranışların anlamını çözemez. Hele benim gibi dünyanın en yoğun gününde, iki taşın arasında, bir öğle arasında, bir kahve molasında, bir otobüs yolculuğunda aklına gelenleri kovamayıp irdeleyen bir insan için bazı saniyeler ağır gelir. Cevabını bulamadığım o tek soru kendiliğinden gidivermez mesela aklımdan,sonsuza dek geri gelmemecesine... Zaman, sadece zaman, alıp götürmez onu... Belki sıkıca bağlı olduğumdan, belki öyle olması gerektiğinden. Yanlış anlama, şikayetçi değilim ben hiçbir şeyden. Ama bu durum birtakım alışılagelmiş durumlara, yasalara, günlük hayatın akışına aykırı bir durum. Tek bir örneği yok çevremde. Sadece bazı filmlerde gördüm, o kadar. Şikayetçi değilim, evet. Ama günün birinde başıma çok fena patlamasından çekinen bir halim var. Hani o kadar da olmaz ama, ya olursa? İçimden geldi diyorum sadece, içimden geldi o kadar...
Ve mecburen güneş...

Söylese O, Ben Söyleyemem..*

2011-10-03T00:35:00.005+03:00

-Rüyalarımı Yeliz ve annemden başkasına anlatmam. Çünkü ikisi de hep iyiye yorarlar. (Sonradan fark ettim ki kendimle ilgili olan birçok şeyi hep güzel enerjisi olan, olumlu insanlara anlatmaya başlamışım.)Yine böyle bir gün, Yeliz'e rüyamı anlattığımda bana her zaman olduğu gibi güzel yorumlar yaptı. Farklı bir şeyler yapacaksın, planlamadığın yönde bir şeyler gelişecek, ama bunlar güzel şeyler olacak gibi içinde bir sürü "şey" geçen cümleyi kurduğunda güzel olacağını iddia ettiği bu "şey"in rüyamı anlattıktan sadece 72 saat sonra karşıma çıkacağını inan tahmin bile edemezdim sevgili blog! Birtakım işlere giriştim. Umarım altından kalkabilirim. Bir günün 48 değil de 24 saat olmasından yakınacağım zamanlar yakındır...
-Güzel bir enerji gönderdim evrene, uygun bir zamanda dönmesini bekliyorum, haydi bakalım!
-Anladım ki cehennem de içimizde cennet de... Cennetimizi de kendimiz yaratıyoruz cehennemimizi de. Anladım ki hayat tıkandığında, yollar iyice çıkmaza girdiğinde ve diplerdeyken, girdabın hızı artarken, düştükçe düşerken, boğulurken; insanın içine bakması gerekiyor. Hatalarımız ne, günahlarımız? Düşünürken neyi yanlış yapıyoruz? Yanlışlık aslında nerede? Sonrasında içindeki güneşi doğurabilir insan isterse... Tertemiz bir yürekle... Bütün hastalıklı, iltihaplı hücrelerinden arınarak hem de... Ama insan isterse...
-O değil de, twitterda ayrı, facebookta ayrı işler çeviren erkek insanı, ademoğlu... Sen kendini istediğin kadar akıllı zannet; ama karşında sessizce duranlardan kork...
-Kız milleti kimi zaman -ve hatta çoğu zaman- bazı triplere girer. Aşk üzerine... Gözlemliyorum, herkes mükemmel bir aşk bekliyor. Hastalıkta, sağlıkta... Sonsuza dek... Ama kim tüm bunlara layık olmaya çalışıyor? Kim hakiki, hakikatli, kadirşinas, dürüst - hem kendine hem de karşısındakine- olabiliyor? Kim karşısından beklediği fedakarlıkları öncelikle kendisi gösterebiliyor? Hesaplama işlerine girmeden... Açık ve net bir şekilde... Ama yüksek beklentiler içine girer, falan filan... Tam da böyle ademoğulları ve havvakızları için şunu yazmışlar. Ba-yıl-dım!
-Kendine yetmeyi başaramayan, beceremeyen bir başkasına yeterli olmayı nasıl aklından geçirebilir?
-Hani bazen birileriyle tanışırız; ama aklımızda hiçbir iz bırakmaz. Hatta ilgimizi bile çekmez. Ve hatta "sıradan" gelir. Azıcık tanıyınca içindeki renk cümbüşünü görürüz, görmek istersek... O sade görüntünün altındaki saklı güzellikleri kimsenin gözüne sokmadan taşıyabilen insanlara hayranlık duyuyorum. Bir baksana kendine, ne kadar farklısın çevrendekilerden? Ve hangi yanınla bir fark yaratabiliyorsun? İnsanın ruhunu beslemesi, çiçeklendirmesi emek ve yüreğin dışında şu anda tarifini bir türlü bulamadığım başka bir şeyler daha ister. Ama sıradan görüntülerin altındaki farklılıkları, güzellikleri ya da çirkinlikleri, eksikleri, fazlaları görebilmek gönül gözüne sahip olmayı gerektirir. Herkesin kullanmayı beceremediği gönül gözünüz her daim açık olsun!
-Bir süre yokum blog, sağlıkla ve huzurla kal...
-Dinle bak, çok hoş bu.

Sen Huzurun Resmini Yapabilir Misin Abidin?

2011-09-28T20:48:00.008+03:00

Artık son demleri eylülün... Akşamları soğuk, gündüzleri ise güneş sonbahar mevsiminde olduğumuzu unutmuşçasına yakmaya devam ediyor. Eylülde Sevgi Soysal okunur dediler, Yenişehir'de Bir Öğle Vakti'yle zihnimde yer etmiş bu yazarın bir kitabını buldum evde. Benden başkası onu eve getirmiş olamazdı, okumadığımı da sanmamakla birlikte hiç anımsayamadım Yürümek romanını gördüğüm anda. İçimizde yaşadığımız kavgaların romanı. Kafayı takıp günlerce düşündüğümüz, anlamını bulamadığımız ama çok anlam yüklediğimiz şeyler üzerine çok cesur birtakım paragraflar. Kimi zaman yüzleştiren, bu yüzden rahatsız edici diyaloglar... Bir süre daha kafa yormayacağımı düşündüğüm konular üzerine rahat rahat düşünme imkanı veren bir roman. Tertemiz bir zihin gerekli eğer hazmetmek isterseniz, koskoca birkaç boş güne ihtiyacınız var.
Birtakım yenilikler oluyor insanın hayatında... Yenilikler umarım beraberinde güzellikler de getirir; ama zorluklar çıkarsa karşıma biliyorum ki nedensiz değil. "Kabuğu kırılan sedef üzüntü vermesin sana, içinde inci vardır" diyor Mevlana Celaleddin-i Rumi; inanıyorum ki nedensiz değil sevinç de üzüntü de... Törpülenmesi gerekiyor bazen insanın, terbiye olması... Hak etmek diye bir şey hiç olmadı zaten; ne mutluluk hak edilir ne de dert, tasa. Onlar gelir ve bizi bulur. Sahip çıkmak da bize kalmış, savaşmak da.
Anlıyorum ki zaman geçtikçe insanoğlunun tahammülü azalıyor. Negatif enerji saçan insnlardan kaçar oldum örneğin, o insan iyi biri de olsa kötü biri de olsa, kötü bir enerji alıyorsam ondan ne arıyorum ne de soruyorum. Gelişmeye, öğrenmeye açık olmayan, kendini keşfetmekten yoksun, bir yol çizememiş insanların basiretsizliğinden korkuyorum. Artık çoğu zaman uzak duruyorum... Bir kayıkla denize açılmış, açıldıkça açılası gelen, uzaklaştıkça uzaklaşmak isteyen biri oluyorum bazen. Biliyor musun, hiç içim sızlamıyor çoğu zaman, hiç umursamıyorum... İnsan kendini keşfediyor eninde sonunda, ne yaşarsa yaşasın. Her şey gününü bekliyor gerçekleşmek için; hiçbir şey geç ya da erken değil. Geç ya da erken bizim varsayımlarımız sadece...
Uzun süredir mutfağa girmiyordum. Tamamen tercih meselesi. İnsan çok sevdiğini bazen özlemek için göz ardı ediyor, gözünden düşürmemek için, özlemek için, bazen de sadece öyle istediği için. Ama ne seven bir şey kaybediyor sevgisinden ne de sevilen güzelliğinden, ihtişamından, değerinden. İşte böyle bir gündü dün, uzun süredir yemek yapmayan, sebzenin, meyvenin, hamurun güzelliğinden uzak duran ben kendimi mutfağa attım. İlk kez yaptıklarımı fotoğrafladım, benim için farklı bir anlama sahip olduklarından... Farklı bir yönleri olduğundan... Birkaç yıl sonra baktığımda bana anımsamaya değer bir şeyler hissettireceğinden.

Bu benim bir türlü yiyemediğim güzel, yeşiline hayran kaldığım elma. Çok sertti çok! Kendisini elmalı pasta yapmak zorunda kaldım, yakıştı pastaya ekşisi ;)

Bu kez sarma şekilini de denedim, daha pratik ;)

Kurabiyelerim!

Poğaçalarım bunlar da :) Google a pamuk poğaça yazdığınızda önünüze çıkan tarif, hem pratik hem lezzetli, ben bir kısmını dereotlu, bir kısmını peynirli yaptım. Güzel bir çay demlersiniz yanına da, mis gibi sıcacık...

Ve bu karşı komşumuz Zerrin Teyze için hazırladığım tabak... Onun dolmalarının, keklerinin, keşkeğinin, haşhaşlı çöreğinin lezzeti daima damağımın bir köşesinde kalacak,bu ona hazırladığım son iade-i tabak muhtemelen...

Ben demiştim, günün birinde yemek blogu olacak burası diye :) Ama anladım ki daha zamanı var onun da...

Sigarayı kadınlara hiç yakıştıramazdım, ne zaman Mad Men izlemeye başladım; kadınların sigarayı içerken bile zarif ve havalı olabildiklerine şahit oldum. Dizinin her saniyesinden mutlaka birilerinin sigara içiyor olmasından rahatsız olsam da dizi icabı diye seviniyorum; yoksa kapalı mekanda sigara içmek cidden medeniyetsizlikmiş yahu! Ne o öyle ayaklı baca gibi...
*Amelie'ninkine benzer bir şemsiyem vardı, çok severdim... Bunu da severim! Hep Amelie gibi tatlı insanlar - gibi olmasa da benzer olsun canım!- olsun yanımızda. Amin!

Hoşgeldin*

2011-09-22T13:57:00.004+03:00

Şunu bi okuyun, Okurken de şunu* dinleyin ;)

Sonbahara en çok huzur yakışır. Huzurlu insanlar, huzurlu müzik, içinde kavga olmayan bir kitap... Huzurunuz hiç kaçmasın efendim.

Eylül Kokusu ve Hayatımın Potu

2011-09-15T23:41:00.004+03:00

Eylül bir başkadır...
Ayların kraliçesidir. Yakmaz, dondurmaz, hafifçe eser ama üşütmez. Bazı mutfakları tatlı bir telaş alır. Örneğin bizim mutfağı... Konserveler yapılır, harıl harıl sebzeler doğranır kurutulmak üzere, bir şeyler dondurulmak üzere poşetlenir. Her ne kadar çok keyif alarak yaptığım işler olmasa da bunlar, yine de hoş görünür o telaşımız gözüme. Kışın yemesi de güzel olur hani, kuru patlıcan dolmasını...
Eylül zariftir. Öyle olmasa anneler babalar Eylül'ü keşfetmezlerdi kız çocuklarına isim olarak vermek için.(Galiba herkes kız çocuğunun zarif olmasını ister.) Eylül, demek ki herkesi bir zamanlar derinden etkilemiş, beni olduğu gibi. Ben her zaman güzel anımsamasam da Eylülleri, yine de ayrı tutarım gönlümde, güzel olduğu zamanlar ağır basar, hoş bir koku gelir burnuma nedense...
Eylül şeffaftır. İnsana hatalarını hatırlatır, bir muhasebe yaptırır. Gereksizleri ayıklatır ve binbir söz verir insan kendine aynı hataları tekrarlamamak için. Güzel eylülüm, birtakım tatlı telaşlar,gezmeler-tozmalar, düşünceler, kararlar ve de bol bol kitap okuyarak geçip gidiyordu ki hayatımın potunu kırdım!
İşte yine böyle bir Eylül günü -fakat oldukça sıcak ve hayattan bezdirecek kadar beni yoran bir eylül günü- genelde Ankaralıların buluşma mekanı olarak kullanılan Dost Kitabevi'ne girdim ve üzülerek söylüyorum, evet, ben de arkadaşlarımı bekliyordum. Ama şöyle bir kitaplara da göz atmak amacıyla erken gelmiştim. O sırada telefonuma düşen mesajlardan biri beni öyle panikletti ki kitabevinin kapısına doğru hızla ilerlemeye başladığımda ve neredeyse kendimi dışarı atmak üzereyken elimdeki kitabın farkına vardım. Üşendim geri gitmeye ve dışarda beni bekleyen haberlerin iyi olması için dua ederek kasaya yürüdüm. Kitabı alırken göz göze geldiğim kasiyer yüzümdeki enişeli ifadeye takılı kaldı bir süre. Benim umrumda bile değildi ifadem, yüzüm... O an elimdeki kitap "Mutfak Çıkmazı*" imiş. Eve gelince farkına vardım. Kendimi kitabevinden dışarı atıp da iki adet davetsiz ama çok sevilen misafirimi gördüm ve hararetli bir şekilde konuşurken dilimden iki çift laf döküldü. Hem içimdekileri yansıtan hem de malesef duymaması gereken kişi tam da arkamda bekliyorken. Endişelendiren haberler alırken ben, üzülsem mi üzülmesem mi diye düşünürken, aynı lafı bir kez daha ettim. Tam da ettiğim lafı duymaması gereken omzuma dokunurken... "Hayatımın potu oldu!" diye geçti yüzünü gördüğüm anda, bozuntuya vermemeye çalıştım ama muhtemelen yapamadım. O ise duymamış gibi, -acaba duymadı mı diye düşünmüyor değilim- yanımdakilerle, benimle bir güzel muhabbet etti. Ben zaten aldığım endişelendiren haberler karşısında kırdığım pota çok da takılmamaya çalıştım. Davetsiz misafirlerimi gönderdim, diğer arkadaşlarım geldi ve işgal ettiğimiz Dost Kitabevi'nin önünü boşalttık. Aklımda sürekli dolaşan bir soru o günden beri: "Acaba duydu mu?" Benim endişeli konuşmalarımı duyacak kadar yakındayken ve duyarken, bana kendini göstermek yerine neden onca zaman dinledi hala anlayamıyorum... İnsanlar tuhaf be blog! Sanki devlet sırrı konuşuyorduk...

*Mutfak Çıkmazı, çok tatlı bir kitap. Tahsin Yücel'in. Benim her kitabımın bir öyküsü vardır. Bunun da böyle bir öyküsü var işte, telaşlı bir kitap, seçilerek, bilinçli bir şekilde alınmamış; fakat çok beğenilmiş, sevilmiş bir kitap...
Son olarak,
Hayatınızdaki boşlukları sağlıklı bir şekilde doldurmanızı ve kendine yeten insan olabilmenizi diler, gereğini yapmanızı rica ederim! Yoksa çirkin oluyor bu insan milleti ne yalan söyleyim.

Yoksa Ümit, Her Yer Loş Karanlıktır...

2011-08-27T21:00:00.005+03:00

- Bugün düşündüm de biraz, hayatımda çok az "dış faktörlere yükleme" yapmışım...
- Bu yazın en güzel tarafı Barış Bıçakçı'nın üç kitabı oldu. En sonuncusu "Bizim Büyük Çaresizliğimiz" özellikle... Kitabı okurken bazen kalbimin fazlaca attığını hissettim, bazen elimden bıraktım ama genellikle sıkıca sarıldım. Ölüm temasını işlemedeki yalınlığı beni ezdi geçti. Basit ama tok cümlelerinden etkilendim. Başkaca cümle kuramayacağım. Okuyun.
-Elif Şafak'tan İskender kurgu olarak zayıf olsa da yazarın üslubundan kaynaklanan güzelliklerle dolu. Ne gibi mi? O kadar çok sözcük var ki kullanmayı unuttuğumuz, ihmal ettiğimiz. İşte onlar birkaç güzel cümleyle hayatımıza yeniden hem de çok şatafatlı bir şekilde dahil olabiliyor. Zira o sözcükleri basit cümlelerde harcamıyor. Şunu pek anlayamıyorum ama. E.Ş kitaplarını önce İngilizce olarak kaleme alıyor, ardından bir çevirmenle birlikte çeviriyor Türkçeye... Şimdi o benim çok beğendiğim birkaç cümle gerçekten kimin? Bu işin mantığı nedir diye sormaktan çekinsem de evet, soruyorum, nedir bunun mantığı?
- Fizik tedaviye başladığımdan beri hayatıma ayrı bir renk karıştı. Yaşlı hastalardan sıkıldığı için sekretere "Bana genç hastaları ayarla!" diye baskı yapan teknisyen Hacer'den mi bahsetsem,her gün güzellik reçeteleri veren güzellik uzmanı teyzemizden mi, yoksa eşiyle sorun yaşayan orta yaş üstü Yasemin Hanım'ın dertlerinden mi?
-Şimdi güzellik reçeteleri deyince bir kısım okuyanın meraklandığını hissediyorum, benim fizik tedavinin en güzel anında gözlerini açıp kulak kesildiğim gibi :) Diyelim toniğiniz bitti ya da kimyasal bir madde kullanmak istemiyorsunuz; öyleyse bir taşım kaynatılmış sütün içine bir çay kaşığı nane ekleyip bir taşım daha kaynatın. Soğumaya bırakın ve onu yüzünüze güzelce sürün. 3 gün içinde tüketmeyi unutmayın. Ayrıca ayva çekirdeğini bir çay bardağı ılık suda bekletin.Bir süre sonra jel haline geliyormuş -ben bunu bilmiyordum- Yüzünüze sürün ve cildinizi canlandırın! Efendim daha çok var, teyze bizi ihya etti sağolsun ama burada sırlarımı paylaşamam :P şaka şaka, kalanı da başka zaman...
- Bir karar verdim, umarım sağlıklıdır. Umarım tek bir an bile pişman olmam... En az bir yıl daha Ankara'dayım. Tek sevindirici yanı arkadaşlarımla bir yıl daha geçirecek olmam ki buna bile değer :)Bu kararı verdiğim gün burcumda bile bir süre dinlenmelisiniz diyordu, galiba bu yanlış bir karar değil :)
- Sürgün her nefeste yalnızdır!

2011-08-22T01:41:00.005+03:00

Derinlerdeyim blog... Tercihlerdeyim, yeni bir hayat mı -hani çok istiyordum ya-? Yoksa eskisine devam mı? Yeni bir şehir mi en doğusundan, zor yaşam şartları mı, çetin bir kış mı? Yoksa şehr-i Ankara'da bir senecik daha mı? Kendime bir şans daha mı...? Düşünüyorum da daha önce kendime ikinci bir şans vermemişim... Bilmiyorum. Yalnız, "gitmek" zormuş onu anladım. Hem "yalnız gitmek" de zormuş. İnsan neden istediğine en çok yakınlaştığı zaman kafası karışır?

2011-07-28T00:37:00.002+03:00

"...
Her şeyi yerli yerinde, tıkır tıkır işleyen bir hayat kurduğunda, o hayatı yerle bir edecek bir felaket kurgulamak da farz olur.
Bunu Abidin'e söylüyor.
"Doğru" diyor Abidin, "insan yarattığını yol edebilmek de ister."

Barış Bıçakçı/Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra

Kitapta Umut diye bir karakter söylüyor bunu. Umut gibi derin olacağımıza, yüzeysellikten baygınlık geçirelim daha iyi. Derin olmakla yüzeysel düşünebilmek arasındaki ince ayrımı bulamamış, özümseyememiş kişi boğulur gider. Derinlik olgunluk ister; olgunlaşmadan, yanmadan, pişmeden derin olmaya kalkışan bunun cezasını çeker. Çünkü bu, üzerine 2 beden büyük olan bir kıyafeti giymek gibidir. Bir süre sonra önce kişinin kendisini, sonrada etrafındakileri rahatsız eder.

Kendini Gerçekleştirme Gizil Gücüne Güven:P*

2011-07-20T15:44:00.003+03:00

*Böyle bir kavram vardı sanırım hümanist yaklaşımda. Herkesin içinde varmış bundan ama dışarı çıkarmasını bilene. Ben de inanıyorum herkesin içinde bir rüya yaşamı var. Bazen kayboldu gitti sanıyoruz, bi daha asla hayal kurmayacağımızı düşünüyoruz ama insanoğlunun yapısına ters hayal kurmamak. Hayaller değişir sadece. Bu tip geyikler yapabildiğime göre anlayacağınız üzere sınav, mülakat, y.lisans, kurs, ders, defter sıkıntılarını bir süreliğine atlattım. Kurtuldum. Rahatladım. Hayata döndüm. Kendime geldim. O günler de güzeldi, ama yorucu ve zordu. Tek özlediğim de artık son zamanlarda iyice ailem gibi olan arkadaşlarımı eskisi gibi sık görememek. Ama insan insana kavuşur demişler;) Evet, şimdi ne yapıyoruz? Bol bol avarelik, geç yatmak, geç kalkmak, balkonda keyif yapmak, televizyona dadanmak, internette bolca vakit geçirmek ve bu sıcaklarda dışarı çıkmamak. Vakit kalırsa geleceği planlamaya çalışmak. Arada sırada Barış Bıçakçı'nın "Aramızdaki En Kısa Mesafe" kitabından birkaç sayfa okumak. Çocukluk anılarını yazmış. Ben çok severim çocukluğuna kıymet veren insanları. Hep ayrı bir yeri olur onların gözümde ve bu tip insanları da nerede görsem tanırım. Bir fotoğraf, bir şarkı sözü, bir cümleden anlarım ben. Bu çocukluk anılarını bitirince yine Barış Bıçakçı'dan "Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra"yı, Anna Freud'un savunma mekanizmalarıyla ilgili olan kitabını, Ayşegül Devecioğlu'nun "Ağlayan Dağ Susan Nehir" romanını ve "Kış Öyküsü" adlı öykü kitabını, Elif Şafak'tan "Bit Palas"ı tekrar, Şükufe Nihal'in Tüm Eserlerini, Ayşe Kulin'in "Türkan"ını okumayı planlıyorum. Kitap okuma ve film izleme kıvamına gelmiş bulunmaktayım. Bir de oturup izlenecek filmler listesi yapmak lazım. Bu işi Yeliz'le yapmayı planlıyorum. İnsan biriyle bir plan yapınca onu gerçekleştirme olasılığı artıyor, ders çalışma günlerinden biliyorum. Efendim ayrıca yeni müzikler keşfetmek istiyorum. Önerilere açığım, değişik müzikler dinlemeyi severim, genelde etnik bir şeyler daha çok ilgini çeker, bilginize ;)

Ayrıca ben her an burayı bir yemek bloguna çevirebilirmişim gibi hissediyorum. Tamamen yemek olmasa da yaptıklarımı paylaşabilirim her an.

2011-07-15T17:17:00.002+03:00

Gerçeklerle ilgili ciddi sıkıntılarım var. Hangisi hayal ve boş, hangisi hayatın ta kendisi? Biz öyküler yazarken, romanlar okurken, akıp giderdi yaşamlar. Ne kadar kendimizi kaptırsak da, ne kadar içinde olsak da, sürüklenip gitsek de yaşanılanların ağırlığı altında hiç ezilmezdik. Ezilirmiş gibi yapardık ya da ezildiğimizi zannederdik. Çok okuduk, zannettik ki okuyunca bilirdik, hazırlıklı olurduk hiç değilse, empati kurardık. Hiç de öyle değilmiş! Bu saatten sonra ne okusam yalan geliyor, kimi okusam yalancı ve tuzu kuru... Ben aslında şiirlere hiç inanmadım.

Dön Bak Dünyaya!*

2011-07-07T23:41:00.007+03:00

Bi denklem var çözemediğim. Sana ne çözme diyorum, çözme! Durmuyor zihnim mütemadiyen uğraş veriyor, yolda yürürken, sınavda, televizyon izlerken, ders çalışırken, gezerken... Anlamını bulamadığım bir şeyler, bir sürü soru işareti dönüp duruyor hala kafamın içinde. Oturacak bu taşların hepsi yerine, bak bir kısmı nasıl oturdu, onlar da oturacak, görürsün bak, zaman her şeyin ilacı, diyorum kendi kendime. Bu aralar yine en çok gitmeyi istiyorum. Öyle yormuşum ki koskoca bir yıl beynimi sınavlarla, gelecek kaygısıyla, olurlarla ve olmazlarla, gidenlerle ve kalanlarla, 2 gün önce sanırım artık beynim iflas etti diye düşündüm kütüphanede çalışırken. Eve attım kendimi uyumaya çalıştım, en fazla yarım saat uyuyabildim. Ertesi gün kendimi dışarı attım gezdin tozdum bi dolu. Yine bir sürü saçma sapan ama artık yadırgamadığım ve eskisi kadar şaşırmadığım haberler aldım. Yine susturdum içimdeki çocuğu, ne var üzülecek, gerçek dünyaya alış artık, çık korunaklı kabuğundan dedim, kızdım ona. Niye böyle boş boş bakıyorsun dediler. Çok yorgunum, beynimi taşıyamıyorum artık, galiba çok yüklendim kendime dedim. Gezdim, gezdim, eve geldim, yattım, ertesi gün geç vakitte kalktım ve evet, beynim biraz boşalmıştı. Bugün de kütüphaneye gitmedim, sabah uyanmak ve ders çalışmak zorunda olduğumu hatırlayınca kendime "ölümüne uyumak" sözü verdim, ne demekse o:)Yarın yüksek lisans mülakatım var. Aramızda kalsın, istemiyorum burayı, benim gönlümde salı günü mülakatı olacak alan yatıyor. Kendime kızıyorum, istemediğim alana başvurmamalıydım bile, ama bu devirde sağ gösterip sol vuracakmışsın, yalandan işler yapacakmışsın, tembel olup çalışkan görünecekmişsin, istemeyip istiyor görünecekmişsin... Öyle diyorlar, huyum kurusun, yapamadım, yapamam. İstediğim tek şey hep temiz ve riyasız bi hayat oldu, hala da öyle... Bu arada ÖYP ye başvurdum, kabul edilmeyeceğimi bile bile tatile gidiyormuşçasına deniz kenarı şehirler yazdım, oh! Hayır burdan negatif enerji gönderiyormuş gibi olmayalım ama, ODTÜlü kardeşlerimiz ÖYPnin tüm kadrolarını dolduruyormuş, hani biz de böyle geyik olsun falan diye tercih yapıyoruz:) Yoksa benden iyisini bulamazlar yani :)) Az önce kpss de başarılar dileyen çok hoş bir mesaj aldım, enerjimi yeniden buldum, o sebeple ben de size o bulduğum güzel enerjiden dağıtayım biraz, efendim başarılar kpssye gireceklere, umarım en mutlu olacağınız şekilde sonuçlanır her şey;)

*Aslında çok uzun zamandır dinlemiyorum, içimden geldi dinleme, siz de dinleyin.

Söz Söyleyecek An Değil*

2011-06-30T19:58:00.003+03:00

Sevgili blog,
Son zamanlarda anladım ki herkes kendi ihtiyaç ve ilgileri doğrultusunda hareket ediyor. Yani o an neye ihtiyaç duyuyorsa ve ne ilgisini çekiyorsa o doğrultuda davranıyor. Nasıl bir eksiklik varsa hayatınızda ve ne olmasını istiyorsanız ona göre hareket ediyorsunuz. Geçiş süreçleri ve karar aşamaları oldukça sancılı olabiliyor.(Ne kadar soğukkanlıyım değil mi?) Kimileri uzun vadeli ihtiyaç ve ilgilerini dikkate alıyor, kimileri de kısa vadeli olanları tamamen doyurmadan uzun vadede gözü olmuyor. Böyle garip bir paragraf işte bu da...
İnsanlar öğrendikleri doğrultusunda fikirlerini değiştirebilirler. Fikirler değişir, yeni bir boyut kazanır. Cümleler değişir, ilgiler ve algılar değişir. Ama insan değişmez... Birtakım Freudyen düşüncelerden kaynaklansa da şu söylediklerim unutulmamalıdır ki Freud kimlik gelişiminin babasıdır. Her ne kadar "Yok artık! Bu adam abaza diyor resmen tüm insanlara" desem de her okuyuşumda, evet, Freud çok önemli bir bilim adamı. Ama benim favorim Eric Erikson... Freud gibi radikal sınırlar çizmiyor bize, bir açık kapı bırakıyor. Nefes aldırıyor. Ayrıca bunların hepsi kuram. KURAM.

Öyle işte...
10 gün sonra KPSS var. 10 gün sonra sanırım boşluğa düşeceğim. Bakalım boşluk nasıl bir yer?
*Ders çalışmak lazım...

Komik Bir Şey*

2011-06-17T21:35:00.008+03:00

Kaybettik mi yoksa kazandık mı diyor Sıla. Ne güzel bir şarkıymış bu ya. Bunu bana dinleten Gamze'ye buradan teşekkür tekrar...

-Gelecek planımla ilgili öyle bir şey oldu ki yerimde başka bir insan olsa isyan bayrağını açmıştı çoktan.Çok sakinim bu konuda, benden beklenmeyecek kadar. Hatta bunu anlattığım insanlar benden daha çok tepki verdiler. Ne oldu bana, nirvanaya mı ulaştım ne:)) Yok yok, hepsi yorgunluktan, isyan edecek kadar bile halim yok be blog!;)Geç olsun, güç olmasın mantığındayım şu anda, ama o geç olan gün geldiğinde ne düşünüyor olacağım hiç bilmiyorum.
-Bugün hayatımda bir ilk yaşadım! Kütüphanede gülme krizine girdim:))) Hem de hani böyle katıla katıla gülmek olur ya, ondan. Bi ara sesim da çıktı gülerken, yanımda yöremde de ağır beyinli, finaller için inekleyen tıpçı kardeşlerim vardı. Bunların ders çalıştığı mekanda çıt çıkmıyor. Böyle bi ortamda daha çok gülesi geliyor insanın. Kesin sinir olmuşlardır :)))
-Hani bahaneler öne sürer ya insanlar. Başka insanlara... Anlaşılıyor onlar, yani bahane oldukları. Hiç zeki olduklarını düşünmesinler. Belki karşılarındaki daha zekidir ama çaktırmıyordur, ayıp olmasın diye;)
-Yanlışım yok sanılmasın, o beni bağlaaarr...
-Ben gidiyorum blog, bağlasalar durmam! Yol nereye, biz oraya...

Je Veux

2011-06-11T15:09:00.003+03:00

Kafam bin beşyüz... Ne olacak ne bitecek hiçbir fikrim yok. Mütemadiyen yorgun ve uykusuzum. Mütemadiyen kararsızım. Hani bazen canınız en sevdiğiniz şeyi bile yapmak istemez ya, işte ondan... Şu kız gibi olsaydım:

Kıyılarıma Vuran Sen Misin?

2011-06-06T11:55:00.003+03:00

-Hani bazen insan bir şeyi çok ister ya... İstememek mi lazım acaba? Niye olmuyor her defasında?
-Burayı ağlama duvarına çevirdiğimin farkındayım :))
-6 yıl boyunca okula gidip öğrenci olup şu anda bir okulunun bile olmaması ve artık orasının sana ait olmayışı kötü bir durummuş...
-İşte hepimizin sıkıntısı bu! Arkadaş hangi arada biz büyüdük ve kirlendi dünya?
-Mezuniyet balomuz organizasyon hariç süperdi. Kankam taaa İstanbul'dan bana eşlik etmek için geldi. Ama ben hasta olarak bugünkü piknikte onu yalnız bıraktım, vicdan azabı çekiyorum...
-Vicdan azabı benim için ders çalışmak zorunda olup da gezmekten ders çalışmaya vakit bulamamanın sonunda yaşanan duygu!
-Hani bir şey olmasın diye çok çabalarsın, ondan çok kaçarsın ya niye hep o oluverir? Hayır olmaması için elimden geleni yapıyorum ama olma ihtimali yüksek gibi duruyor korkum o...
-Şu şarkının güzelliğine bi bak!

Duydum Ki Bizi Bırakmaya Azmediyorsun*

2011-06-01T12:23:00.005+03:00

Sevgili blog,
Bugün "tükenmişlik" kelimesinin anlamını çözdüğümü düşünüyorum. Tükenmişlik, insanın yıllardır büyük bir hevesle beklediği son final gününü dünyanın en sıradan günü gibi geçirmesiymiş. Üstüne hiç üzmek istemediği, hiç kırmak istemediği bir insanla tartışmak, mutsuz olmak, saçma sapan şeylere kafa yormakmış. Tüm bunlar lisans hayatımın son günü oluyor; oysa biz kuantum mekaniği dersinin final gününü bile kahkahalar atarak geçirmiştik. Oysa 22 kişinin aldığı bi dersten yalnızca 3 kişi geçtiğinde bile bu kadar gergin değildik. Nazar değdi, nazar... Allahtan o çok sevdiğim arkadaşımla ikimiz dünyanın en duygusal iki insanı olduğumuzdan iki saniyede yumuşayıverdik... (Birincisi ben, ikincisi o... Annem benim için "Gözyaşların göz pınarlarında bekliyor senin hemen akmak üzere" der)
Tükenmişlik, yıllardır beklediği yüksek lisans başvurularının zamanı geldiğinde "İyi ya başvururuz bi ara" demekmiş... Bu ben değilim muhtemelen...
Diğer yandan, üstümüzdeki bu gerginliğin kaynağı belki de bir daha tam takım bir arada olamayacağımızı düşünmemiz. Haksız da sayılmayız. Bizi nelerin beklediğini hissetmek de etkili bu gerginliğimizde. Kısmet diyoruz, hayırlısı diyoruz, umutla bakmaya çalışıyoruz.

Şu anda içime baktığım zaman ne meslek için büyük bir heves görüyorum, ne de yüksek lisans için... Şöyle bir yerlere gitsem diyorum, uzak bir yerler. Sorumluluk olmasın, zorunluluk olmasın, bolca gezelim tozalım... Ve akşamları hanımeli kokuyor ya tüm sokaklar, işte o koku hiç gitmesin istiyorum. Neyse hadi şunu dinleyip çalışalım!
Dünkü Dost Kitabevi ziyaretim sırasında Barış Bıçakçı diye bir yazar çarptı gözüme. Çocukluğuna kıymet verenleri çok seviyorum ben, bi kitabı çocukluğa dairmiş. En kısa zamanda okurum umarım. Br de hoşuma giden "Bir Süre Yere Paralel Gittikten Sonra" kitabının ismi :) Arkasında şöyle yazıyor:
"Bir şey sunulmuştu bana, bir hediye, bir meyve.Ama ben o meyveden tadamadım, gök erik gibi kaldı avcumda dünya. Şimdi ben uykusuzum, yalınayağım, kendimle meşgulüm. Kapımın önünde boş peynir tenekeleri, yapmur suyu biriktiriyorum. Kendi kendime, sanatçı tecrübe edinemeyen insandır, diyorum, bu dünyada hiçbir tecrübesi olmayan insandır, ama şimdi sen karala bunun üstünü, yırt sen bunu, olmadı çünkü, olmadı. Nafile..."

*"Duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun etme
Başka bir yar başka bir dosta meylediyorsun etme

Ey ay felek harab olmuş alt üst olmuş senin için
Bizi öyle harab öyle alt üst ediyorsun etme

Ey makamı var ve yokun üzerinde olan kişi
Sen varlık sahasını öyle terk ediyorsun etme

Sen yüz çevirecek olsan ay kapkara olur gamdan
Ayın da evini yıkmayı kastediyorsun etme

Aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer
Aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun etme

Şekerliğinin içinde zehir zarar vermez bize
O zehiri o şekerle sen bir ediyorsun etme

Harama bulaşan gözüm güzelliğinin hırsızı
Ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun etme

İsyan et ey arkadaşım söz söyleyecek an değil
Aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun etme"

İstanbul*

2011-05-28T20:47:00.010+03:00

Sevgili blog,
-Ne var ne yok?
-Ben mi? Çok yorgunum... Niye mi? İstanbul'dan bu sabah geldim. Biraz toparlanıp kursa gittim çalışkan çalışkan. Derste uyuyayazdım, bi action içtim ama bu sefer de uykum gelmiyor.
-İstanbul'da ne mi yaptım?
Çok güldüm.
Çok eğlendim.
Çok gezdim, ayaklarım koptu.
Denizi seyrettim, kimi zaman hüzünlendim, kimi zaman da gülmekten gözlerim yaşardı.
Beyoğlu'nda bi dolaştım bi dolaştım sorma.
Tramvaya bindim.
Bol bol fotoğraf çektim.
Islak hamburger yedim.
Markiz'de yediğim cheesecake daha önce yediklerimden daha güzeldi galiba.
Baylan'ın önünden geçtim.
Kafe Ara'nın ve TÜRVAK'ın da...
İçeri giremezdim, çünkü vaktim azdı ve gruba uymak zorundaydım...
Bebek'e hayran kaldım. "Burdan alacağım evin bi odasını sana kiralarım üzülme" dedim bi arkadaşıma. Benim burdan evim olsa satarım, şu kadar kar ederim, onunla şunu yaparım falan dedi... Ticaret kafası oluyor böyle bazılarında.
Ortaköy'e aşık olabilirdim.
Kankamı gördüm 4 yıldan sonra. Bi de onunla güldüm eğlendim. İnsan istemezse kopmuyor, yıllar geçse bile yine aynı samimiyetle yaklaşabiliyor birbirine.
Kim, Murat Boz mu? Yakından yakışıklı değilmiş.
-"Kızlar şeytan ya!" diyen, kendini melek sanan arkadaş, "Hala genelleme düzeyindesin, ayırt etme düzeyine gel, öyle konuşalım" dediğimde "Öyle bi düzey mi var?" dedin ya hani, o an seni magmaya gönderesim geldi.
-İstanbul'da tanıştığım arkadaşımın kuzeni avukat Deniz bana "temerrüte düşmek" ve "mütemmimcüz"ün ne olduğunu anlattı. Evet, gayet de anlaşılır şeylermiş! Şu an birinin anlamının unutmuş olmam, o an anlamadığım anlamına gelmiyor. KPSS de çıkar mı bilmem...
-Hayatımın son iki finali!(lisans düzeyinde son olması umuduyla...)
-Hayat böyle işte... Ama insan bu kadar gözü kara olmamalı, hani bi düşünmek lazım, biraz korkmak da lazım. Mutlu olamazsın çünkü, başkalarının mutsuzluğunu kullanıp. Azıcık empati yeterli...
-"Ihlamurlar çiçek açtığı zaman ben güneş gibi gireceğim her dar kapıdan/Kimseye uğramam ben sana uğramadan..." bu şiiri de çok seviyorum ya...
-Bi laf okudum bi yerde: "İtimat, tedbire mani değildir." Ne doğru söz!
-Uff, çok çalışmam lazım :(
-Hadi sana iyi akşamlaaaarr!
*Günün anlam ve önemi!
**Markiz'deki cheesecake, bana ne fotoğraflar çektiririyor...

Önümüzde Barajlar Var*

2011-05-21T23:16:00.005+03:00

-İnsan bazen "Çok şükür" diyor. Yine diyorum, "Çok şükür...". Öte yandan dememeliyim belki de...
-Hayat sen ne acayipsin ya! Ama istersen biraz yavaşla... Benim gibi sakin bi insan için çok hareketlisin. Yemin mi ettin üniversitenin son yılı bana kendini öğretmeye? Şöyle bi 4-5 yıla yaysan olmuyor muydu? Sindire sindire öğrenseydik biz de...
-40 yaşından sonra, kulağını deldirip küpe takan, karizmatik olmaya çalışan hocam; evet bastırılmış duygularınız var.Beğenilmek için böyle bir şey yaptığınız çok açık. Sanırım gençliğinizi pek yaşayamadınız...
-İnsanları ikiye ayırabiliriz: İdleri baskın olanlar ve idleri baskın olmayanlar... İdleri baskın olanların ego (bildiğimiz ego)doyumuna ihtiyaçları oluyor genelde. Egolarının esiri olabiliyorlar; insanlık hali...
-Yüksek lisans, doktora yaparsam bi süre evlenmeyecekmişim, hocam öyle buyurdu!Bu da yeni moda... Sana ne be adam!Zaten seni tanıdıktan sonra insanda evlenmek gibi bi hayal kalmıyor, tövbe estağfurullah! Çocuk da yaparım kariyer de triplerinin nedenleri anlaşılıyor. Engellenmek gibi kötü bişey yok.
-Blogumun şablonu hakkında bi karar veremedim gitti, bu iyi olmuş ama dimi?
-Sonrası iyilik güzellik be blog!
*Bu su hiç durmaz!

Gönül Gözü*

2011-05-19T12:38:00.004+03:00

-"Yapılan bir araştırmada (Helvacıoğlu, 1994) 1928-1994 yılları arasında ilk ve ortaokullarda okutulan ders kitapları cinsiyet rolleri açısından incelenmiştir. Araştırmanın sonucunda, 1928-1945 yılları arasında okutulan ders kitaplarında anneye, ülkenin kurtuluşuna katkıda bulunması için önemli topulmsal işlevlerin yüklendiği; 1945-1994 yılları arasında okutulan ders kitaplarında ise kadınlara asıl görev olarak evi ve ailesiyle ilgili sorumlulukların verildiği bulgulanmıştır. Kitaplarda, baba ailenin reisi ve her türlü işin yapılmasına karar veren kişi olarak gösterilmiştir."
Hatırlıyorum ben, ilkokul kitabımda, muhtemelen hayat bilgisi kitabı, sonbahar hazırlıklarından söz edilirken anne reçel yapıyor, baba soba kuruyor, çocuk da ders çalışıyordu. Peki ne kadar uzağız bu görüntüden hala? Nesneler değişse de görevler değişmiyor. Yoo, şikayetçi değilim, demek ki bu yüzden anaç bir insanım;)Hani bazıları kendini başka bir gezegende hayal ediyor ve buna da inanıyor ya, ondan söz ediyorum ben...
-O kendini başka bir gezegende hayal edenler ve hayale çok inananlar nedense Türkçe konuşmayı pek sevmezler. İngilizce ya da başka bir dili çok iyi bilmek/konuşmak başka bir şey; Türkçeyle karıştırıp konuşmak başka bir şey olmalı... Sempatik olmuyor böyle, gerçekten...
-Görünenle yetinirsen eğer sadece tırtılı bilirsin, çirkindir ya tırtıl, gönlünü çelmez. Görünenin ötesine geçmek istersen eğer, aradan örtüyü kaldırıp da gönül gözü ile bakarsan kelebeği bulursun karşında. Güzeldir ya kelebek, gönlün ona akar. Lakin gönül gözünle görürsen eğer, kelebeğe değil tırtıla sevdalanırsın.(E.Ş.)
-Genç görünmeye çalışan yaşını başını almış adamlar! Yaşlı kurtlar! Çirkinsiniz, çok çirkin... Yaşınıza uygun giyinmelisiniz, çocuklarınızın babası gibi davranmalısınız zannımca...
-Ben ders çalışmaya gidiyorum blog! Akşam CSO konserinde görüşürüz, o zamana kadar bak bu tatlı bi şarkı:)
*Kim varsa karşınızda, seviyorsanız eğer, en başta gönül gözüyle bakmaya çalışın lütfen ya... En çok ruhunu görmeye çalışın, en çok ruhunu sevin birinin, ruhunu sevmediğiniz insanı zaten gerçekten sevmiyorsunuzdur demektir.Bence...

Demedim mi?*

2011-05-15T19:18:00.004+03:00

-Soyut kavramsallaştırma ve yansıtıcı gözlem benim öğrenme stillerimmiş. Yansıtıcı ve metabilişsel düşünme, düşünme biçimlerimmiş. Ayrıca özümseyen tip öğrenicilerdenmişim. Bunlar hakkında okunası bir kitap varsa önerir misiniz?
-Yansıtıcı gözlem, yansıtıcı düşünme arkadaşlarımın "İşte sen!" dedikleri stiller oluyor. Hoca 5 saatlik çok durağan bir filmi bile izleyebilirler dediğinde gözler üzerime çevrildi. Bu kadar mı belli ediyorum ya :)Ayrıca 5 saat ne ya, o kadar da değil:))
-Bir de bişey daha öğrendim: Yansıtıcı gözlemin gözüne vuran bazı insanlar olurmuş. Müthiş seri katil olurmuş bunlardan. Genellikle çok asosyal ve çok iyi bir gözlemci olan bu seri katillerin yüzde 98'i erkekmiş... Ve bunlar o fimlerde olduğu gibi zeki ve yakışıklı dedektiflerce yakalanamaz, ancak öldüklerinde ulaşılabilir olurlarmış...
-Yargılamak çok kötü bir şey demedim mi ben sana? Dedim dimi blog.
-Bazen çok acımasız olur ya insan başkalarına ya da bir duruma karşı. Genelde o acımasız oldukları durumda oluyorlar bir süre sonra...
-İnsanın çok şey bilmesi başka bir şey, bu bildiklerini kendi hayatında uygulaması çok farklı bir şeymiş. Hani hep derler ya psikologlar kendi sorunlarını çözebiliyor mu diye, bi tane çok fena duvara toslayanına rastladım bile...
-Psikolojiye de fazla dalmamak lazımmış, onu anladım. Bildiğin tırsıyorum her şeyden:)Karşıma çıkacak insanlara çocukluklarına dair sorular sorular sormaktan ve çok feci cevaplar almaktan korkuyorum. Bilmiyor ki zavallı başına geleceği:)
-En sevmediğim kız özelliği kıskançlık. Hayır, kıskanılacak bişey de yok ortada. Saplantı resmen!
-Kötü enerji yayan insanlar var ve ben bildiğin kaçıyorum.
-Kaybedenler Kulübü'nü izlemedim. Biriken bir sürü film var, ne zaman izlerim Allah bilir.
-Bir bahar şenliğinin daha sonuna geldik! Hava muhalefeti dolayısıyla şenliğimiz patladı ama guitar hero diye bi şey var, tavsiye ederim çok.
-Oldu o zaman! Çok hoş bu bi dinle bak.
*Ben bir denizim demedim mi sana?
Sen bir balıksın demedim mi?
Demedim mi o kuru yerlere gitme sakın,
senin duru denizin ben'im demedim mi?

Önce Acı Vardı*

2011-05-12T10:41:00.000+03:00

Bir hesap yaptım uyanınca. Her şeye çok az kalmış. Okulun bitmesine, y.lisans başvurularına, kpssye... Hayatın ta kendisine belki de. Rüya mıydı bu? Son 5-6 ayda her şey öyle üst üste geldi ki muhtemelen rüya bitmiştir, ben büyümüşümdür ve eskisi gibi hayallerim yoktur. Bir şeyler değişti, farkındayım ama neyin ne kadar değiştiğini zamandan başka bir şey göstermeyecek. Örneğin, acı kaldıramıyorum artık galiba. Bir kitabım vardı "Nadas Kadınları". Yazarını az çok tanıyınca okumayı bıraktım. Acılar, üzüntüler, kalp acıları, ölümler ya da bunun gibi türlü bunalımlı şeyler biz kurgularken güzeldi. Biz ağlamazken ama yarattığımız karakterleri ağlatırken güzeldi bir öykü yaratmak ya da bir roman yazmak. Ama yazanın kendi hayatından yansımaları olduğunu fark ederseniz ve hassaslık, farkındalık, algıda seçicilik kazanmışsanız eskisi kadar kolay olmuyor hiçbir şey... Belki de bu nedenle dün yaşamın acı üzerine kurulduğunu, tüm insanlığın birleştiği ortak paydanın aslında acı olduğunu düşünüverdim. Bugün öyle düşünmemekte ısrarlıyım.Bir de beni en çok rahatsız eden insan tipi şu aralar aşırı internet bağımlıları... Facebookta sürekli hayatın anlamını karalayan, basit, ucuz sözler paylaşan, onunla bununla basit sohbetler edip zaman dolduran insanların psikolojilerini merak ettiğim çok oluyor ve hızla yayılan, genç yaşlı demeden herkesi saran bu sanal yaşamın pençesine düşme durumundan çok korkuyorum... Umarım bu bir dönemdir ve insanlar bunu en az hasarla atlatır...
*Bu son arabesk başlığım, cidden :)) Bi de Tanju Okan dinletesim var bugün size, işte bu!

Derin Bir Şeyler...

2011-05-07T22:50:00.004+03:00

Yine kendi içimde bir yerlerdeyim blog. Hep düşünürdüm, benim kadar kendini analiz eden, duygu ve düşüncelerini, tepkilerini inceleyen biri daha var mıdır diye... Var olabileceğini biliyordum elbette, ama bir tanesinin en yakınımdakilerden biri olması hoş bir duygu. Eleştirel ve sorgulayıcı bu bakış açısı hep bizi bu kadar vicdanlı yapan dedim ona bugün... "Seni gerçekten anlıyorum" dedim. Bunu çok içten söyledim bugün. Anlaşabilmek kadar anlayabilmenin de huzur ortamı yarattığını gördüm bir kez daha... Kalpten anlayabilmek ve inanmak. İnanmak uzak; ama huzur güzel bir şey. İnanmak artık çok zor; ama aynı şeyleri düşünmenin yarattığı güven ortamı güzel... Bencil olmak bir haktır dedim bugün; gözüme bir yazı çarptı. Buram buram bencillik kokan birkaç cümle vardı, bana ait olmayan... Bencillik en doğal haktır dedim yine. İnsan hayatta kendini düşünmeyecek de kimi düşünecek dedim, özgür olmalı, kararlarda, yaşamda... Bu bağımsızlığa gerçekten erişebiliyorsak o zaman özgür oluruz işte. Özgürlük çünkü,sandığımız gibi bir şey değil. Özgürlük en başta bencillik değil. Kendinden başka hiç kimseye hesap vermememek hiç değil! Sağlıklı özgürlük yaşayabilmek sorumluluk sahibi olmayı gerektirir. Bağımsız düşünebiliyorsanız başkalarının haklarını bilirsiniz; en çok kendi sınırlarınızı bilmekle birlikte karşınızdakilerin sınırlarını zorlamaya hakkınızın olmadığının farkındasınızdır. Bencilliğinizi yaşarken başka insanların haklarına saygı duymanız gerekir ki bağımsız olasınız. Haklara saygı duymazsanız karşınızdakinin hakkını yemiş olursunuz, bu da sizi ona bağlanmaya iter... Böyle bir şeyler işte blog... Bu aralar yine kafam her saniye çalışıyor; hipokampusum küçülecek diye korkuyorum :) Ama sevindirici bir şeyler var ki bağımsız düşünebildiğimi hissediyorum... Karşımdaki kim olursa olsun, sınırlarımı görüyor. Açık ve net. Diyor ki biri "Senin çevrende bir çember var. Ordan içeri adım atmak önemli. Ama çok zor girmek. Hayatına belli insanları almışsın, başka da kimseyi sokmuyorsun o çemberden içeri." Doğru belki de. O çember olmasa, sınırlarımı korumasam "ben" olmaktan çıkacağım. Beni o sınırlarımla kabul edin demek geliyor içimden. Kabul edin ki ben sizi de alabileyim çemberden içeri. Eğer sınırlarımı kabul etmezseniz, çok uzağa giderim... Öyle bir kaçarım ki kabul edilmezsem hafızam bile reddeder birçok şeyi. Bundan bir sene sonra en çok istediğim işte yine bu sınırları koruyabilmek. Çevremdeki milyon tane insanın kopyası olmamak... Komik geliyor değil mi? Bir bak bakalım hayatına, ne kadar özgünsün? Ne kadar kendinsin, ne kadar bağımsızsın? Yadırganacaksın evet, ama senin kendini yadırgamandan daha kötü değil...

Bir KPSS kursu insanın hayatına ne katabilir? En fazla KPSS'den yüksek bir puan değil mi? Gittiğim kurs bana yüksek bir puan kazandırmayabilir, o konuda şüphelerim var. Ama hocalarımın bir kısmı hoca olmaktan öte şair, yazar... Biri geliyor bir yerde şu öykü ödülünü almıştım diyor; öteki geliyor çaktırmadan bir öykü kitabını hediye ediyor birimize, harika şiirler yazıyor. Bunu da öyle hoş ve mütevazi yapıyor ki hayran olmamak elde değil:) Hocam dedi bugün biri, "Nasıl yazıyorsunuz böyle?" "Asosyalim de ondan :)" dedi gülerek. Böyle de sempatik yani... (Hayranlığımı fazla mı belli ettim ne:))
Neyse blog, çok daldım yine derine... Pazartesi gününden itibaren güzel planlarım var. Derinlerden biraz yüzeye çıkabilmeyi düşünüyorum. Ama uzaklaşmadan kendimden.

Başka Bir Dünya Lazım Bana!

2011-05-04T12:12:00.006+03:00

Son günlerde yine koşturmacalar, uğraşmacalar, tatlı telaşlar peşindeyim. Hoş, güzel şeyler.. Ders çalışmayı aksatıyorum ama artık bir şekilde bir yerlerden tamamlayacağız. Koştururken, hayat akıp giderken kendi içime dönüp bakmayı ihmal ediyor muyum? Hayır, beynim sürekli çalışıyor; sorguluyor... Korkularımı düşünüyorum, nasıl yenebileceğimi, onları nasıl unutacağımı. Beni nelerin beklediğini merak ediyorum; sonra daha erken deyip hayatıma devam ediyorum. Vakti gelince düşünürüz diyorum ne gelirse başımıza... Sonra insanları inceliyorum; öfkeli kalabalıkları... Kabul etmeyen bakışları, nefretleri, kızgınlıkları, peşin hükümleri... Maalesef insanlarda başka bir şey yok! Kendime dönüp bakıyorum yine de şöyle bi öfkeli kalabalıktan olamadım, ne söylersem söyleyeyim, ne yaşarsam yaşayayım, çok kızsam da, nefrete çalsa da bazen öfkem bi şu insanlar gibi yargılayamadım ben kimseyi ya! Ben mi tuhafım onlar mı diye düşünüyorum... Olgun olmayı kimseyi kabul etmemek ve her şeyi çok bilmek -hem de hiçbir şey yaşamadan- zanneden şu insan topluluğunu ardımda bırakıp gitmeyi düşlüyorum çoğu kez. Onların olmadığı bir yerlere.. Yanıma sadece birkaç kişiyi -belki de hiç kimseyi- alıp başka bir hayata başlamak istiyorum. Negatif enerjilerin beni etkileyemediği bir yerler olmalı gideceğim yerler, çıkar ilişkilerinin olmadığı... Çünkü çevremde çıkar ilişkisi içinde olmayıp da düzgün bir arkadaşlık ya da aşk -hatta kimi zaman aile- ilişkisi yürütebilen o kadar az kişi var ki... Sen de bir ben diyeyim iki... Kendi hatalarının ve davranışlarının farkında olmaya, içgörü sahibi olmaya çok değer veriyorum ben. Hatalar insana mahsus ama ya daha önce kendisinin de hata yaptığını unutuyorsa kişi... Hatalarının farkında olup çevresindekilere de bunu bilerek yaklaşabilmek malesef ender rastlanan bir erdem artık.(belki de hep öyleydi bilmiyorum)Başka bir dünya lazım bana, başka bir dünya... Çok şükür havalar çok güzel ve haftaya şenlikler başlıyor... Neyse kendime dönüp kutsal(!) sınav kpssye çalışacağım, o sırada siz de şunu dinleyin...

Begonvil Koydum Bu Yazının Başlığını

2011-04-29T11:44:00.007+03:00

Buraya kötü bir şeyler yazmak istemiyorum. Hep keyifli şeylerden bahsedeyim istiyorum; çünkü kötü duygular ve düşünceler kötüleri çekiyor, böyle somutlaştırmak da çekim kuvvetini artırıyor gibi düşünürüm hep. Bu durum bazen işe yarasa da bazen de "sakınan göze çöp batar" durumuna dönüşüyor. Birkaç gündür yine bi hal var üstümde. Yine kötü bir enerji, nerden ve kimden geldiği belli. Rahat edemiyorum, iyi düşünmeye çalışıyorum olmuyor. Gecenin tam ortasında görülen kötü bir rüya, uyanmak, sinir olmak kendine, uyumaya çalışmak ve ardından görülen yine kötü bir rüya... Bu aptal rüyalardan alt komşumuzun ve kocasının bağırışlarıyla uyanmak... Ortaokula giden kızları sınıfta dereceye giremediği için karı-kocanın çocuğa ettikleri hakaretler... "Bu mu bizim karşılığımız?" diyerek çocuğa yüklenen koskoca bir yük, vicdan azabı... Sonra annenin kendini kaybedip ağlamaları, bağırmaları... Bu nasıl bir hırs böyle ya? Bu nasıl bir kendini kaybetme? Proje çocuklar yetiştirmekten ne zaman vazgeçecek anne-babalar... Bir denklem kuruyorlar kendilerince, evde hep çocuğunu sevdiği yemekler yapılıyor, kurslara gönderiliyor çocuklar, özel dersler, kitaplar, televizyon yasakları, arkadaş kısıtlamaları.. Çok emek veriyoruz diyorlar, ortalığa para saçıyoruz, kitaplar alıyoruz, sevgimizi gösteriyoruz, gezmeye götürüyoruz... Bilmem kim kızına hiç özen göstermiyor; ama onun kızı sınıf birincisi. Dürüst olmayı, insan olmayı, erdemli olmayı öğrenmek şöyle dursun hayatı matematik problemlerinden öğreniyor bu çocuklar. Zekanın ölçütü matematiği anlayabilmek, fenden yüksek notlar almak birçok insana göre.
Bi blogger var takip ettiğim o da üzgün bir şeyler yazmış iyice dağıldım artık. Bunları düşündüğümde hayat bana öyle kötü görünüyor ki... Hayatın bana çok çirkin görünmesi için bir dolu sebebim var aslında... Ama ben örtüyorum üstünü ve ayrıca yalnız değilim. -Bi aralar bibliyoterapi yapardım kendime, şu sıralar grup terapisi:)) - Benim çok güzel hayallerim vardı; hoş kokulu şeyler, böyle uçuk mavi, uçuk yeşil renklerinde... Artık pek yok galiba. Yani kafam kazan gibi anladığın üzere. Gerçi düne göre kazançlı durumdayım; artık benim de bir balo kıyafetim var. Pembe hem de çok cici... Şimdi gidip biraz ona bakıp sevineyim. Sonra da pencereyi açıp bi nefes alayım. Sonra da ders çalışacağım... Zaten unuturum hemen, alıştım çünkü bir saatimin diğer saatimi tutmamasına ;)

Birazdan şu begonvilli kapıdan gireceğiz evimize, ikindi vakti çay saatiymiş, çaylarımızı içerken kahkahalar atacağız korkmadan, hoş bir ezgi eşlik edecek huzurumuza...İşte bu!

deneyim güzel şey

2011-04-27T12:46:00.005+03:00

Bugün ilk kez bir sınıfın, gerçek lise öğrencilerinin karşısında ders anlattım. Elektroskoplarımı yaptım, cicilerimi giydim, topuklu ayakkabı, hafif bi makyaj ve öğretmenlik uygulaması... Başta heyecanlansam ve öğrencilerin elektroskoplarla haşır neşir olmasının getirdiği gürültü karşısında ürksem de gayet keyifliydi kendi adıma. Mesleğimi her şeye rağmen seviyorum ve umarım yapabilirim... Umarım buna engel olunmaz. Hayat bizi başka yerlere sürükleyebiliyor. Cazip bir iş, kolay bir yaşam mı? Yoksa sevdiğin işi yapıp zorluklarına katlanmak mı? Şu sıralar bunun derdindeyim; yanlış da anlaşılıyorum çokça... Bakalım ne olacak?
Şimdi çok yorgunum önce güzelce bir dinlenmem lazım. Yapacak çok işim var daha... Şunu dinleyin, gününüz aydınlık olsun... Huzurunuz hiç kaçmasın...

Değiştirmek Lazım*

2011-04-22T13:16:00.008+03:00

Bahar dualarım kabul oldu, hava yine çok soğuk olsa da... Hemen akabinde bahar yorgunluğum mu başladı bilinmez, tembelleştim:) Muhtemelen sabah stajda geçirdiğim 45 dakikanın da yorgunluğumda etkisi var. Lise öğrencileriyle haşır neşir olmak, onları yakından tanımak çok güzel olduğu kadar hayalkırıklığına uğratıcı da olabiliyor bazen. Hayalkırıklığı tarafını atlıyorum, moralimi bozasım yok hiç; ama bugün girdiğim sınıfın öyle güzel bir enerjisi vardı ki çarşamba günü onlara ders anlatacağım için mutlu oldum, bu sınıfı da seçtiğim için tebrik ettim kendimi:) Bi Barkın var onu ne yapacağız bilmiyorum ama; gerçi sınıfta unuttuğum defterimi koşa koşa peşimden getirse de haftayaki ders anlatımım da tek çekindiğim kişi Barkın. Enerjisi tavan yapmış durumda, umarım haftaya bu kadar enerjik olmaz :)Fizik hocamız da öyle sıradan tipik öğretmenlerden değil; soran, sorgulayan, öğretmeye çalışan, yenilikçi biri... Etkiyle elektriklenme konusunu anlatmak için öğrencilerine "Hiç aşık oldunuz mu?" diye sordu. Öğrenciler tabii azıcık şok oldular sabah sabah böyle bir soru karşısında ama sadece ön sırada oturan Beste elini kaldırdı; tabii o da aşık olduğunu itiraf etmek için değil... Beste'ye göre aşk bu yaşta yaşamalarının mümkün olmadığı, ulaşılmaz bir şeymiş. Beste'nin ardında İlayda aşkı karşılıksız sevmek, ne olursa olsun sevmek olarak yorumladı ki aralarındaki en iyi cevap buydu bence... Barkın ise sadece yazın aşık olabildiğini söyledi. Mert "Aşık olduğunuzda dünya güzelleşir ve sevdiğiniz kişi hep güzel görünüz gözünüze" dedi. Yanımda oturan Abdullah ise oturduğu yerden "Hiç de güzel görünmez" dedi... Öğrenciler, aşkı tartışadururken Burak söz aldı ve okuduğu bir şeyi paylaştı bizle "Aşık olunca nöronlarımız ateşleniyor ve bunun sonucunda da çevremizde bir elektromanyetik dalga oluşuyormuş hocam. Bu elektromanyetik dalgalar ne kadar büyük olursa empati yeteneğimiz de o kadar artıyormuş." Harikasın Burak dedim içimden... -okuyan insanları görünce çok mutlu oluyorum; bunun değerini de üniversitede anladım- Öğretmen de Burak'a ve tüm sınıfa teşekkür ettikten sonra "Aşkı hiç hafife almayın çocuklar, çok güzel bir şey..." dedi ve ben hiç evlenmemiş olan bu hocamızın aşık olabileceğini düşündüm, umuyorum öyledir ve mutlu göründüğüne göre de güzel şeyler oluyordur... Ve konuyu aşk ile bağlantı kurarak öyle bir anlattı ki zamanın nasıl geçtiğini anlamadık. Bir fizik dersi de o öğrencilerin yaşamında böyle iz bıraktı işte. Bana da çok şey öğretti. Öğretmenliğin bilimsel olduğu kadar duygularla da yaklaşılması gereken bir meslek olduğunu tecrübe ettim tekrar,hoş oldu. Stajımın son birkaç gününü tamamlarkan mesleğime ve insana dair çok şey gözlemlediğim, hayalkırıklıklarına-ki onları da anlatırım bilahare-rağmen okuldan çıkarken kendimi iyi hissettiğim için mutluyum:) Şimdi bu mutluluğumuzu haftasonu ALES'ten alacağımız yüksek bir puanla perçinleyelim olur mu? Çok çalışmasak da sorular kolay olsun en azından :)
*Neyi mi? Hayatımı... Seneye böyle bi hayat istemiyorum...
Not: Staj raporumu buraya yazmış olmam ne komik dimi? Twitter gibi blogumu da kendi kendine konuşma alanına çevirdim. Neyse ki twitterda genelde kendi kendine konuşan tek insan değilmişim...bkz. Nil.

Bahar Gelsin...

2011-04-21T20:15:00.004+03:00

Hadi bakalım, keyifli baharlar, hanımeli kokunuz eksik olmasın burnunuzdan :)

Esmeralda

2011-04-18T15:20:00.004+03:00

Kırmızı elbisemin askısını geçirdim omzumdan özenli bir şekilde. Omuzlarıma baktım, çok güzellerdi… Yüzüme baktım, bir saat önceki gibi değildi. Kırmızı elbisemi giyince artık Esmeralda olmuştum. Sadece Esmeralda’ydım, gözlerim parlıyordu, aşkı çağrıştırıyordum. Makyajım yapılırken genelde gözlerimi kapatırım bir süre; düşünürüm Esmeralda’yı, sadece onu… Ve akabindeki bir buçuk saat boyunca da ne kocamı ve bebeğimi düşünürüm ne de günlük dertlerimin peşine düşerim. Müzik başlar, kokumu sürünürüm bu esnada. Müzik beni Esmeralda yapar, Esmeralda benim içimde erir. İşte bu kıvamda parmak uçlarımda çıkarım sahneye. Büyülenmiş seyircilere bakarım, Esmeralda olmanın keyfini sürerim. Müzik yoğurur beni, ben ona karışırım, hayatımın tutkusunu parmak uçlarımda sonsuzluğa ulaşmışçasına yaşarım. Ne zaman yüzlerce kişinin karşısında olsam ölümsüzleşmiş hissederim kendimi. Bir kadın olmam sahnedeyken, bir insan, bir eş, bir çocuk annesi, bir öğrenci, bir öğretmen… Hiçbiri olmam. En çok da kadın olmam Esmeralda’nın tüm dişiliğine rağmen. Çünkü bir kadın sahne dışındaki hiçbir yerde muhteşem bir kırmızı elbiseyle hayran bakışlar altında dans edemez… Aynı gözler size asla hayran bakmaz… Dans ve müzik yetmez seyircinin başını döndürmeye. Bir koku gider burunlarına; Paris kokusu… Her biri kayıp gider benimle birlikte, her biri uçar sonsuzluğa. Quasimodo geliverir; yere çakılırız birlikte. Quasimodo bizi mahveder, kalbimize bir bıçak saplar ve o bıçak asla yerinden çıkmaz. Adaleti düşünürüz. Benim güzelliğim ve onun çirkinliği… Benim hırsım ve şehvetim; onun yumuşak kalbi ve sevgisi… Seyirci, kanatlarını söküp bir kenara koymuştur artık. Seyircinin gözlerinde hayranlıktan başka bir de acıma duygusu seçerim. Herkes Quasimodo’ya acır; çünkü herkes onun en çok çirkin yüzünü ve kamburunu görür. Dakikalarca alkış tutarlar, etkilenirler; aynı anda birçok şeyi yüzlerce insan paylaşır. Sanat belki de bu nedenle evrenseldir, değerlidir…
Alkışların tükenip perdenin kapanmasıyla Esmeralda’yı bir sonraki oyunda yeniden doğurmak üzere bırakırım ardımda. Önce makyajımı temizlerim. Sonra elbisemi yine özenle çıkarıp asarım. Kerametine saygı duyarım. Bir kot pantolon bir bluz geçiririm üstüme, saçlarımı düzeltir, hemen telefonumu kontrol ederim. Çünkü artık bir anneyim, bir eşim, bir kadınım… Herkesi tebrik eder, koşar adımlarla arabama yürürüm. Yolum uzun, “Notre Dame De Paris” çalmaya başlar; Esmeralda olamasam da müzik bana onu hatırlatsın isterim sıkça… Gidene kadar Quasimodo ve Esmeralda çıkmaz aklımdan. Hayranlık dolu bakışların yanında acıma duygusuyla yanıp sönen gözleri hiç unutmam. Yüzünün çirkinliği, sırtının kamburu Quasimodo’yu acınacak hale düşürür; fakat insan güzel bir yüzü, dimdik bir sırtı olsa bile aynı duruma düşebilir; işte bu da gerçek hayatın cilvesidir. Cilve lafı da çok hafifmeşrep, kaypak bir laftır aslında bahsi geçen durum için. Kambur her zaman görünmez, çirkinlik de her zaman yüzde olmaz… Esmeralda için kambur bir sırt ve çirkin bir yüz Quasimodo’nun sadakati ve sevgisini örtebilir. Oysa bir kadın en çok sadakat ve sevgiye ihtiyaç duyar, buna kıymet verir eğer severse… Tanrı Victor Hugo’ya bu eseri yazdırarak Quasimodo üzerinden bir mesaj vermeye çalışır belki, ucu açıktır… Kimi Esmeralda’ya hayran olur, kimi yalnızca acınacak gözlerle bakar Quasimodo’ya…

Gözyaşlarımızı Bitti Mi Sandın?

2011-04-18T00:38:00.003+03:00

İnsan her geçen gün yepyeni şeyler öğreniyor. Hayat, bir darbeyle bile büyütebiliyor bizi... Büyüdüğümüze kanaat getirsek bile yine de düşündüğümüz kadar büyük ve olgun değiliz aslında. Ne hayatın sonu var ne de öğreneceklerimizin. Ne zamanı durdurabiliyoruz ne de geri alabiliyoruz. Durdurabilseydik hiçbir şeyi eskitmezdik, en güzel haliyle, en güzel günlerimizi birbiri ardına yaşar giderdik. (Aslında insanoğlu güzel olandan da sıkılır, onu da bozar ama hadi bunu göz ardı edelim) Geri alabilseydik, hatalarımızı düzeltir, ona göre her defasında sil baştan yaşar giderdik.(Biz kesin bunun da suyunu çıkarır, "hayır! ben hatalarımdan dönmek istemiyorum" diye diretirdik kesin.) Hatalarımızdan geri dönmek için pişmanlıklar yaşamadan, hayatı kendi bütünlüğü içinde yaşamayı kabullenmek demek istiyorum aslında büyümek diyerek. Büyümek herkesi kabullenebilmekmiş... Olgunluk, hayatına giren tüm unsurları -duygu, düşünce, bilgi- harmanlayıp kendine katabilmekmiş. Ve kabullenebilmekmiş ne varsa! Biz reddedemeyiz... Reddedersek yalancı oluruz, görmezden geliriz. Reddedersek bir gün bizi de reddederler... İnsanı olduğu gibi kabullenip sevgiyle yaklaştıktan sonra arada iletişim problemi, kültür farkı, eğitim seviyesi farkı, kuşak çatışması kalmıyormuş bunu da bu akşam tecrübe ettim, öğrendim. Ben kime sevgiyle ve hoşgörüyle yaklaştıysam kabul gördüm bu akşam, onlar da beni yanlış anlamadılar, yanlış değerlendirmediler; belki de bana karşı olan ön yargıları kırıldı. Kendiliğinden bu kadar iyi iletişim kurmam, hatta sempati duymam -empati kaynaklı- bana büyümüş olabileceğim gerçeğini bir kez daha hatırlattı. Bu bir olgunluk işaretiydi... Geçenlerde bir yerde üniversite gençliğinin birkaç film izleyip, bir iki müzik bilmekle kendini kültürlü saydığını; ancak kendi insanını bile tanıyamayacak kadar kör olduğunu okumuştum. Doğruluk payı var mıdır? Neden olmasın. Kısmen...

Giden Günlerim Oldu*

2011-04-18T00:02:00.003+03:00

Bir yazı okudum geçenlerde, kapkaranlıktı, içim üşüdü, organlarım dondu... Böyle olmamalı dedim; bu kadar çok şeye sahip biri bu kadar çaresiz olmamalı, bu kadar üzgün olmak böyle iyi birine yakışmıyor... Keyfim kaçtı, ama kaçırmayacak kadar da iyiydim, yavaş yavaş hale yola girmeye başlayan hayatımda kendimi daha güvende hissediyordum, kendime yeniden güvenmeye başlamıştım. Ertesi gün bir patlama, bir çığ düşmesi, bir deprem, bir felaket... Ertesi gün aynı şiddette aynısından... Hayatta göreceğim daha neler var benim, daha neler tecrübe edeceğim gerçekten bilmiyorum. Bunların sonu yok! Gerçekten büyük bir olgunlukla karşıladığım şeyler de oluyor, kendime inanamıyorum, kimse bana inanamıyor... Bu nasıl bir ikilem, nasıl bir karmaşa çözebilmiş değilim. Hayatı toz pembe görmenin ne anlama geldiğini de anlıyorum artık. Hayat, yanınızda güvenebileceğiniz birileri varken toz pembedir. Eğer, herkesin güvenilmez olduğunu düşünüyorsanız "Gerçek hayata hoşgeldiniz!" demek lazım geliyor galiba... Bunları söyleyenin ben olduğuna da inanasım gelmiyor; ama inanmak gerekirse de inanacağız başka çare yok... Kendimi susturup, kızgınlığımı biraz olsun dindirdikten sonra aklıma okuduğum o yazı geldi. Yazan kişinin çaresizliği, boş vermişliği, bir o kadar da hassaslığı... İnsan, bazen karşılaşabileceği en beter durumlarla karşılaşabiliyor. Hassas bir kalbiniz varsa yazık size... Yine de tutunmak lazım bir yerden, sıkıca... En azından kendimize...
*evet, kötü bir başlık oldu, farkındayım. Bende iyi bişey yok şu ara, siz kendi iyilerinizle idare edin.

Bloglu Günlerim

2011-04-13T22:46:00.002+03:00

Her gün yazan bir blogger üyesi olmasam da her gün mutlaka okuduğum bloglar var. Ve alışkanlıklarımın elimden alınması beni çok kızdırır, hırçınlaştırır! Dolayısıyla blogspotun kapanması gün içinde arada bir aklıma gelince efkarlandım durdum. İşin tuhafı twitterda Murat Gülsoy, Yekta Kopan blogspotta yazabildiklerini söyleyip duruyorlardı ve ben hala blogspota giremiyordum. Tuhaflık bende mi onlarda mı çözmeye çalışırken ultrasurfü önerdi bir arkadaşım ve sonuç mükemmel! :)

Asch Gruba Uyma Deneyi

2011-02-25T21:25:00.004+02:00

Uzun zamandır yine zihnimi kurcalayan bir düşünce... Ama işte mutlaka bi tanık göstermem lazım, yoksa benim zihnimdeki taşlar yerine oturmuyor. Yine bir gün düşünürken,insanları çözmeye çalışırken çevresindekiler gibi davrandığını, hatta bir süre sonra düşünce dünyasının da çevresindekilerle birebir aynı olmaya başladığını gördüm. Şimdi burdan bakınca bu söylediklerim çok normal elbette, bunu bilmeyen de yoktur. Ama hani değişim/dönüşüm zamanlarımız olur ya, bir süreliğine de olsa başka türlü düşünürüz, düşünmek isteriz ve düşünürken buluruz kendimizi... İşte o zaman çevremizdekilere dikkat etmemiz gerekir. Çünkü mutlaka çevremizde bizi çok etkileyen birilerinin varlığı söz konusudur. Ya da öyle bir topluluk vardır ki biz de bir süre sonra o topluluk gibi olmaya, yaşamaya başlarız. Bu kaçınılmaz bir şeydir, ama dikkat de edilmesi gerekir. İnsan bir yerde farkına varıp kendi sınırlarını çizmeli. Şu sınıra kadar ben seninle birlikteyim, ama işte şu konudaki anlayışımız farklı, benim yapıma uygun olan bu değil diye bir karara varırsın. Kendi yaşayışını çevreni de hiçe saymayarak sürdürürsün, onları da küstürmeden ve yanına alarak... Bu da kişilik meselesi, çok sık çevre değiştiren insanlar gördüm. Mesela birkaç yılda bir şehir değiştiren insanlar... Dikkat edin genelde yaşamaya başladıkları şehirlere göre düşünce yapılarında değişmeler olur.(Belki de ben o yüzden Ege kıyılarında yaşamak istiyorum. Ege kıyılarına gidince umursamaz, kendi halinde, düşünüp taşınmayan biri olurum ben.) Bu kaçınılmaz bir şey. Fakat insan kişiliğini biraz olsun oturtabilmişse kendi yaşayışında istediklerini ve istemediklerini ayırt edebilir. Ama oturtamamışsa genelde içinde bulunduğu çevreye göre değişim gösterir. (Yaşanmıştır bizzatihi!)

Aşağıdaki video Asch'in ünlü gruba uyma deneyi. Dikkatli izleyin... (Bazen davranış mekanizmamızın bu derece mekanik(!) olması beni şaşırtıyor)

Gönlümün Şirazesi Bozuldu*

2011-02-25T01:06:00.005+02:00

KPSS için ciddi adımlar atmaya başladım bugün, Türkiye geneli sınavına girdim. Artık öğrencilik diye bir şey kalmadığı için de başımıza gözetmen vermediler. Medeni insanlar olarak sorularımızı çözdük. İddia ediyorum kimse birbirine bakmadı, arada bir ben oflayıp pofladım, Ebru "Ya atasım geliyor çok fena" dedi, ben "Atma, yanlışlar doğruları götürür" diye akıl verdim ona. Gözde "Hadi bitmedi mi ya, kalkın gidelim" dedi. Sonra kalktık, eve geldik. Nasıl bir atanma hırsı bürümüşse gözümü hemen cevaplarımı kontrol ettim. Kabul etmeliyim ki daha çok çalışmam lazım, ama Kpssye bir aydır doğru dürüst çalıştığımı göz önüne alırsam da ilerleme var. Oturdum Trablusgarp Savaşı, Balkan Savaşları, Birinci Dünya Savaşı gibi tarih konularını çalıştım. Bu konuları çalışırken keşke bi belgeseli olsaydı da izleseydik falan dedim içimden. Sonra aklıma esti,internete girip ÖYP üniversitelerine bi daha baktım. Acaba içlerinde sevgili Ege bölgemizdeki üniversiteler de var mı diye meraklandım. Ama yoktu. Diğerlerini görünce de ağlayasım geldi. Ama zaten bütün ihtimallere aynı ölçüde bağlandığım için bir hayal kırıklığı yok, olmayacak da!Bakalım biz kısmetimizi nerelerde bulacağız? Sonra biraz daha tarih çalıştım. Biraz kitap okudum ve izedebiyat.com'a yıllar önce yazdıklarıma göz attım. Ne iyi ettim... Hani o kadar gevezelik yaptım, ama konuyu buraya bağlayacaktım vallahi! Bir yazımı okudum. "Hiç mi değişmezsin be Hatice!" dedim kendime... Bilimsel olarak o yaştan sonra tabii değişemez hiç kimse, ama nedense hoşuma da gitti bu durum. (Kişinin özü aynı kalıyor vesselam, kimse de kendiden başka bir yere gidemiyor. Gidesimiz gelmiyor mu? Geliyor. Fakat en çok kendimize dönünce, kendimizi bir daha bulunca seviniyoruz. Bende öyle oluyor en azından.) evet, şimdi o yazıyo çeviriyoruz kameralarımızı. Bakalım 2 Şubat 2008'de neler yazmışız:
DÜŞ(ÜNSEL) TÖREN
“Ne bu gördüklerim?
Doğrularım, birilerinin yanlışları olmuşken şimdi daha huzursuz hissediyorum kendimi; zira o yanlışlar benim yanlışlarım da olabilir. Yanlışların farkına varmak kötü değildir elbette; ama kendi doğrularını sorguya çekmek acı verir kimi zaman. Huzursuzluk yaratır; kalben ve ruhen huzurumun devamını hep istememe rağmen, zihnen huzursuz olmanın getirisi sınırları zorlayan bir düşünce sistemidir. Hayatı sıfırlamaya kadar gidebilir sonu; ancak ben o kadar kolay vazgeçen biri değilim. Hatta o kadar sıkı bağlıyım ki gerçeklerime ve doğrularıma; işte o “bağ” da benim en büyük gerçeğim. Sorgulamaktan öteye gitmez benim onlarla bu anlamdaki ilişkim. İşte tam bu esnada, başka bir düşünceler silsilesi gelip çörekleniveriyor zihnime. Nefret ettiğim sistemin bir parçası olabilir mi bu gördüklerim? O sistem ki en manevi, en kişisel hem de en toplumsal, en irdelenesi aynı zamanda en kendi haline bırakılası şeyleri birbirine düşürmüş, rahatsız etmiş, sevenlerinden soğutmuş. Evet, sistem çok rahatsız edici, huzursuzluk verici… Sevdiğim şeyler birilerinin tekelinde olduğu zaman ve o birileri de bir ideolojiye hizmet etmeyi amaç haline getirdiklerinde; işte o sevdiğim şeyleri yavaş yavaş sevmemeye başlıyorum. Sadece o kadar ama; geçici bir süreç; ancak sevgilerimin perçinlenmesini geciktiren, zaman kaybı olan bir süreç. Dedim ya ben kolay vazgeçen biri değilim.”
Bir de göremediklerini düşündü. Onları da yazmak istedi, üstü kapalı da olsa onlara da gönderme yapmak istedi, hiç değilse az buçuk ferahlamak adına. Olmadı. Görünmeyenleri, görmek istediklerini, görebilmek başarısına erişemediklerini, bir de görüp görmezlikten geldiklerini… Onlar da hak ediyorlardı birkaç cümleyi; ancak tehlikelilerdi. İnsanın görmediklerini yazmak istemesi onu kurgulamaya iter, istemeden de olsa kendi kurduklarının bir parçası olur sonunda insan. Ve inanabilir kurgularına, kurgulamak kadar kolaydır bu. İhtimaller üzerine kurulu her şey kadar havadayken bu kurmacalar, havadaki şeylere inanmak da tehlikelidir bir o kadar. Görmediklerini yazmamak için birçok geçerli sebep bulmuşken kendisine, şimdi gönül rahatlığıyla başka şeyleri düşünebilirdi. Şu sıralar istemeden düşündükleri çıkmıyordu aklından, ufak saplantılar… Büyümesinden korktuğu saplantıları vardı, “belki de saplantı değillerdir” diye düşünmeden edemedi. “Bu anı daha önce yaşamıştım”ın sıradanlığını duyumsadı küfrederken iyimserliğine.
Sustu sonra…
Şu hissettiklerinin, düşündüklerinin sonunun suskunluk olduğunu biliyordu. Sorumlulukları olduğunu da biliyordu ve bu içsel tartışmalarına en kısa zamanda son verip sorumluluklarıyla ilgilenmesi gerektiğini de. Sorumlulukları söz konusu olunca bile içinden geldiği gibi davranmasına rağmen sorumsuz biri sayılmazdı, şu an çalışmak istemiyordu o kadar… Bir kahve yapsa kendine, araladığı penceresinin bir kenarına kurulup, sevdiği müzikleri eşliğinde birkaç saatlik bir keyif yapsa…
Mutfağa gittiğinde göz göze geldiği kahve kutusu yine heyecanlandırdı onu; başka şeyler de vardı göz göze gelince heyecanlandığı. Dile getirmeye dilinin bir türlü varmadığı, yazmaya çekindiği… Öyle ya, “söz uçar, yazı kalır”dı. Bazen hissettiklerine dair hiçbir iz bırakmamalıydı insan. “Her konuda laf ebeliği yapmanın anlamı yok” diye düşünürdü, ama doğruluğundan pek de emin olamazdı bu düşüncesinin. Sayfalar dolusu yazan kadınlar, adamlar bir kurmacanın peşinden koşmuyorlar mıydı sanki? Ufak bir esin kaynağı dolu sayfalara dönüşmüyor muydu? Çekiniyordu biraz da kendi yazdıklarının o “dolu” sayfalara benzemesinden. Çağdaşlarının her üç yazısından ikisinde adi ve basit bir ilişkiyi anlatıp, dişe konusun diye araya bir iki toplumsal(!) mesaj serpmesi, bunu da karmaşık bir kurguda eritmek suretiyle zekâ gösterisi yapması hiç de samimi gelmiyordu ona. Buna rağmen onların dolu dolu sayfalarına imrenmeden de edemiyordu.
“Belki sonra…” dedi. Acelesi yoktu. Belki demlenmek lazımdı biraz, düşüncelerle beslenmek, hayatı hazmetmek ağır ağır.
*Sevdiğim bir öykü kitabıdır, adını daha çok severim. Gönlünüzün şirazesi asla bozulmasın efendim!

Akılcı-Duygusal Davranış Terapisi

2011-02-23T23:54:00.000+02:00

Bir şeyler olagelirken, insan çeşitli duygu durumlarını yaşayıp, onlarla baş edip bir de hazmetmek için çaba harcarken beyin boş durmuyor. Dersler sayesinde Akılcı Duygusal Davranış Terapisi ile tanıştım. Aylardır beyin hücrelerimi parçalarcasına düşündüklerim, bir karara varamayışım, içten içe ulaştığım birtakım sonuçlar vardı elimde. Sadece bir varsayım olarak baktığım sonuçlar… (Öyle farz etmek bana mantıklı geldi…) Akılcı Duygusal Davranış Terapisiyle tanıştığımda varsayımdan bir adım öteye taşıdım sonuçlarımı. Ama kesin bir karara bağlamaktan da kaçındım. Kesin olanı ben bilemezdim çünkü. ADDT ile tanışma öykümü de anlattıktan sonra kısaca ne olduğundan bahsedebilirim artık. Nasıl bir düşünce dünyanız var? Neler düşünüyorsunuz insanlar hakkında? İşte tam da o düşündükleriniz söz konusu… Ben insanları temel alıyorum örneğin. Bazen bir şeylerden etkilenip yakınlarımız hakkında bazı olumsuz düşüncelere sahip olabiliyoruz. Kimi zaman haklı yere düşünülüyor bu olumsuzluklar, kimi zaman da haksızlık ediyoruz. En doğrusu olumsuz olanın bir şekilde paylaşılması zihinde yapılanmadan. Çünkü çok değil kısa bir süre sonra o olumsuz düşünceler maalesef duygularınız olacak. Eğer düşüncelerinizde diretirseniz –ki bu da aslında sizin isteğiniz dışında olmuyor- bir süre sonra beslediğiniz duygular da değişecek. Ve maalesef birçok insanın farkına varamadığı süreç aslında onun kendi elleriyle yarattığı bir süreç oluyor. O yüzden ADDT’nin öncüsü A. Ellis diyor ki “Düşünceler bir süre sonra duyguya dönüşür.” O yüzden iyi bakın düşüncelerinize, hissetmek istemediklerinizi düşünmeyin! İnsanın başta bir karşı çıkası geliyor, yok daha neler, kendimizi mi kandıralım yani diyenleri duyar gibiyim… Davranış psikolojisi dersini aldığımdan beri insanların davranış mekanizmasının ne kadar matematiksel olduğunu görüyorum. Böyle bir mekanizmaya oturtabiliyorsak davranışlarımızı, duygularımı ya da düşüncelerimizi de rahatça yönlendirebiliriz. Ama bu sahip olduğumuz matematik de bizi tam anlamıyla aydınlatamıyor. Bir şeyler de hala gizemini koruyor…
Söylemek istediğim, düşüncelerinizi iyi koruyun. Olmasını istemediğiniz şeyleri de düşünmeyin…

Yine de sevdim gülümsemeyi...

2011-02-18T16:51:00.002+02:00

Hayatın dişlilerinin nasıl döndüğünü, ne yöne hareket ettiğini, ne yöne doğru hareket edersem karlı çıkacağımı düşündüm durdum hep… Beni bekleyenin bir ödül-ceza mekanizması olmasından korktum.(Bu kadar basit olamaz değil mi?) Hep sordum kendime “Sen neyin ödülüsün?” “Sen neyin cezasısın?” İstediğim sonlu olmayan bir şeylerdi… Farkındaydım ütopik şeyler istediğimin. Kimi zaman rahatsızlık duydum ütopyamın farkına varıp; kimi zaman hiçbir şeyi düşünmedim. (Hala bildiğim bir şey var ki hiçbir şey fazla düşünmeye gelmez, hiçbir şeyi fazla düşünmek gerekmez.)
Deneyler yaptım kendi üstümde. Aslında hiç vaktim yoktu. Enerjimi bu yönde kullanmamın cezasını(!) nasıl çekeceğimi aklıma getirmek de istemiyorum. Ama bekletemedim. Düşündüm. Bazen gerçek olabilecekleri tüm acımasızlığı ve yalınlığıyla kabul ettim, düşüncelerimi çirkinleştirdim. Her şeyi kötüledim, hiçbir şeyin üzerinde anlam zerreciği bile bırakmadım. İşte o zaman anlamsızlıklar denizine düştüm, az kaldı boğuluyordum. İşte o zaman anlamsızlıklar denizine düşmüş bir yetişkindim ben! Büyümüştüm. Büyükler gibi güvenle ilgili ciddi laflar edebilirdim. O gün böyle biriydim ben. Bir yetişkin. Başka bir gün geçmişi düşündüm. Benim ödülüm olan geçmişi. (Neyin ödülü olduğunu hala bilmediğim geçmişi) Elimdeki en büyük gerçek bu dedim, sevdim onu, çirkinlikler yapmadım. Bir pamuk şeker kadar tatlı davrandım. Kendi haline bıraktım kendimi. Kalbimden kötülükleri uzak tuttum ve onu dinledim. Kalbim bana mutluluğunu ve mutsuzluğunu anlattı. Bir şeyler yap dedi, yapmazsan mutsuz tarafım büyüyecek. O büyüdükçe sen yıpranacaksın, sen yıpranırsan hayallerin olmayacak! Gitmek istedim. Bana biçilmiş olan eylem buydu! Bana zorlatılan buydu! Gittim. Bomboş gittim. Gitmeme rağmen bir yetişkin değildim. İçimdekini de alıp gittim. İçimdeki öyle bir çocuktu ki kimseye haksızlık etmedi… Kimseye haksızlık etmemek için bir yetişkinin sahip olamayacağı bir incelikle çalıştı.
Kötü olmayı hiç sevmedim ben. Kötümserliği, karamsarlığı, umutsuzluğu… Hayatın anlamını umutlarımın boşa çıkmasında değil, tam da umut ettiğimde buldum! Eğer umut etmeseydim, hayallerimi yok saysaydım kaybederdim o yüce(!) anlamı. Bizim yüklediğimiz anlamı… Sadece yüklediğimiz kadar olan anlamı…

Koşulsuz Kabul

2011-02-16T00:46:00.003+02:00

O kadar psikolojik bilgiler edindik. Adama ne öğrendin diye sormazlar mı? İşte bu soranları merakta bırakmamak için koşulsuz kabulün ne denli önemli olduğunu anlatmak istiyorum. Derslerden birinde bununla ilgili bir sunum yaptım. Fikir babası Thomas Gordon. Gordon diyor ki öğretmenlere, öğrencilerinize onları koşulsuz kabul ettiğinizi gösterin. Bu şekilde onları iletişime açarsınız. Gordon olaya eğitim açısından baksa da genel anlamda iletişim kurmanın önündeki en büyük engellerden biri karşımızdakini olduğu gibi kabul etmeyişimizmiş. İletişim içinde olduğumuz kişiye ne kadar sıcak davransak da kabul edilmediğini hissettiği anda aramızda görünmez bir duvar oluşur ve bu da iletişimimizi zorlaştırırmış. Değiştirmek istediklerimiz, değişmesini istediklerimiz olmuyor mu? (Sizi bilmem ama benim oluyor.) İnsanlardan değişmelerini talep etmeden önce onları kabul ettiğimizi hissettirmemiz gerekiyormuş. Değişmedikleri ve istediğimiz özelliklere sahip olmadıkları sürece onları kabul etmeyeceğimiz, sevmeyeceğimiz ve onlara değer vermeyeceğimiz mesajını verirsek muhatabımız da bunu hissedecektir. O da buna karşılık sağlıklı bir iletişime açık olmayacaktır. Sevdiklerimize önce onları koşulsuz kabul ettiğimizi, nasıl olurlarsa olsun onları seveceğimizi hissettirmeli, beceremiyorsak söylemeliymişiz. Bu şekilde onları değiştirmek ya da geliştirmek adına ilk adımı atmış olurmuşuz.
Bilmiyorum, daha hiç uygulamaya sokmadım. Ama olduğu gibi kabul edilmemenin ne demek olduğunu biliyorum. Ve beni olduğum gibi kabullenmeyen insanlara da öfke duyuyorum. İnsan ancak koşulsuz sevgiyi hissederse değişmek ve gelişmek istiyor.İstiyor ki güzel günlerinde yanında olanlar zor günlerinde de yanında olsunlar, destek olsunlar...(Bu nerden çıktı? Hadi o da bi sitem olsun...) Diğer türlü kendi kabuğunda yaşamak, herkesi de kendi haline bırakmak gerekiyor…

İhtimal Sorunsalı

2011-02-15T01:30:00.001+02:00

Ben blogumun adresi ne olsun ne olsun diye düşünürken niye bula bula ihtimalli bir şeyler buldum gerçekten bilmiyorum. Hayatım boyunca ihtimallerle uğraşacağım için mi? (Allah korusun!) Beyin hücrelerim fazla mesaiye alışkındır benim, uyumayıp düşünecek kendilerini harap ve bitap bırakacak kadar düşkündürler bu işe (ben pek tasvip etmesem de)… Ama hayır ya, ben artık ihtimal, hesap, kitap istemiyorum. Hayatımda dengesizlikler olmasın da demiyorum; ama artık şu bir şeylerin olma ya da olmama ihtimalleri benim hayatımda eksik olsun!
Yararı yok mu? Var. Bu sayede okuduğum psikoloji kitapları, edindiğim bilgiler bundan sonra beni belki daha doğru yönlendirecek. Belki sınırlı sayıda ihtimallerim olacak ve birinin olma olasılığı diğerlerine göre çok yüksek olacak. İnsanların davranışlarını daha doğru yorumlayabileceğim ve öğrencilerime daha bilinçli yaklaşabileceğim.
Zararı yok mu? Var. Psikologların işi zor vesselam. Dersler sebebiyle de öğrendiğim bir sürü şeyle birlikte kendi davranışlarımın, davranış mekanizmamın farkına varmaya başladım. “Ah, işte bak ödünleme savunma mekanizması kullandım.” İşte bak şunun da sebebi sönme patlamasıymış… Ben böyleysem bir psikolog ne yapıyor gerçekten bilmiyorum. Dersleri bu kadar hayatımın içine sokmak aslında onlardan zevk aldığım anlamına gelse de hayatımı basitleştirmek isterken daha zorlaştırıyor olmam doğru değil. Ayrıca anladım ki psikolojiden anlayan insanlar diğer insanlara karşı (haksızlığa uğramış olsalar bile) daha anlayışlı olabiliyorlar. Ben zaten kin gütmeyi bilmem, okuduklarımdan sonra bunu aklıma getirmem bile zor… Öyle bir zamanda yaşıyoruz ki benim gösterdiğim anlayışın değerini anlayacak insan sayısı da çok sınırlı. İncelikli davranışlarım insanlarda başka bir şeyler çağrıştırıyordur eminim; ama zaten onları düşünmeden yaşamak zorundayız değil mi? Kendimi koruma altına almam gerektiğinde bunu da yapabildiğimi gördüm. Bir şekilde ayakta kalınması gerektiğini bir kez daha tecrübe ettim. Şu yoğun dönemlerimde, sınavlara girip çıkarken, karar vermeye çalışırken ve zaten geleceğim belirsizken bir de böyle bir sürece girmek gerçekten zorlayıcı oldu. İnsan böyle bir dönemde vereceği kararlardan da şüphe ediyor. Ama su akıp yolunu buluyor…
Yüksek lisansımı eğitim psikolojisinde yapmak gerçekten keyifli olabilir. Ama benim tercihim sanırım ondan yana olmayacak. Belli de olmaz… Yüksek lisanstan bir iş çıkmayacağına kanaat getirirsem sırf öğrenmek için bile tekrar bu alana başvurabilirim.
Öyle işte… Hızlı bir dönüş oldu uzun bir aradan sonra. Umudunuzu asla kaybetmeyeceğiniz, kötümserlikten uzak günler dilerim…

Belki de en güzeli böyle...

2010-10-30T14:47:00.000+03:00

Firat Tanis Degirmenler Akustikhane from akustikhane on Vimeo.

2010-09-17T17:50:00.001+03:00

Eski Ahit’e göre, bir zamanlar dünyadaki bütün insanların tek bir dil konuştuğu bir dönem vardı. Bu, insanları birleştirmiş ve işbirliğini öylesine kolaylaştırmıştı ki, imkânsız görünen bir şeyi gerçekleştirmek için ortak bir işe kalkışmışlardı: Babil kentinde o denli yüksek bir kule yapacaklardı ki, cennete bu kule yardımıyla erişmeleri mümkün olacaktı.
Bu affedilmez büyüklük taslama girişimi karşısında Tanrı tasasız günahkârların üzerine gazabını göndermekte gecikmedi. Hayatlarını bağışladı ama dillerini bağışlamadı: Kutsal Kitap’ta belirtildiği gibi, kâfirlerin bu girişimlerini önlemek için Tanrı’nın yapması gereken tek şey “birbirlerini anlamamalarını sağlamak amacıyla dillerini farklılaştırmaktı.”*
Bu durumda eskilerin suçlarını günahlarını çekip duruyoruz her zaman olduğu gibi ve hep de olacağı gibi… Ve eksikliklerimizi, suçlarımızı, günahlarımızı ve zaaflarımızı çocuklarımıza ve hatta torunlarımıza miras bırakacağımız gibi… Siz siz olun, iyi bir insan olun, dürüst olun, KPSS’de kopya çekmeyin, milletin harıl harıl çalıştığı bir an önce girip bir diğerine hazırlanmak zorunda oldukları sınavların ertelenmesine sebep olmayın, yoksa çok çınlar daha kulağınız ve yazık olur torunlarınıza, onların torunlarına falan… Bir dil yetmez, ikincisi lazım, öğrenmek yetmez ÜDS’de, KPDS’de yüksek puanlar almak lazım diye şartlanmış bir neslin çocuğundan bundan farklı cümleler kurmasını bekleyemeyiz değil mi?
Neyse efendim…
Valla böyle şeyler söylemeyi ben istemedim, istem dışı oldu…
Aslında ben yine bir kitaptan söz edecektim, ve yazarından. Eskiden hiç yüz vermediğim kitaplar vardı. Birilerinin davullarının çalındığı hani… Hiç hazzetmem ben sanat kokmayan kitaplardan, sanatçı olamamış yazarlardan. İnsanlar değişiyor, insanlar hiç yapmam dedikleri şeylerin başrolünde buluveriyorlar kendilerini, ben de değiştim… Gerçekten! İyi ki günlük tutuyormuşum diyorum, insanın kendini gözlemlemesi kadar hoş bir şey yok. Her neyse, davulların çalındığı kitaplara tamamen ön yargısız, hatta azıcık da sevgiyle dokunmaya başlıyorum. Gerçekti her şey çünkü, insan kayıtsız kalamıyor… Oya Baydar’ı buluyorum. Eskiden yüzümü çevirdiğim bu yazarın kitapları nedense çekmeye başlıyor beni, önce “Hiçbir Yere Dönüş”ü okuyorum. Ardından “Sıcak Külleri Kaldı”yı. Bir kadının en güzel halidir yazdığı harika bir roman, kurduğu mükemmel cümleler… Bir kadının yazdıklarının inceliğini, güzelliğini ve zarafetini başka hiçbir yerde göremezsiniz dersem yalan söylemiş olmam herhalde. (Eğer incelik ve zarafetten anlıyorsanız…) Hadi o kadar iddialı olmayayım, Dostoyevski’yi bu cümlenin dışında bırakayım. Nietzche demiş ki “Sahip olunması zorunlu tek şey var: Ya yaradılıştan ince bir ruhtur bu, ya da bilim ve sanatlar tarafından inceltilmiş bir ruh…” Yalan mı şimdi? Herkes azıcık ince olsa, hassas olsa, duyarlı olsa fena mı olur? Politikacılar, doktorlar, şoförler, öğretmenler, manavlar, sokak satıcıları…
Ben taktım bu incelik meselesine, incelikli şeylere, ince düşüncelere ihtiyacım var…
*Michael Guillen/Dünyayı Değiştiren Beş Denklem

Katre-i Matem

2010-04-25T14:54:00.005+03:00

Rüyamıza girince dayanamadık, aldık, okumaya başladık, keyif alarak devam ediyoruz. Kitabın bölüm sonlarında "derkenar" adı altında çeşitli hikayelere ve tespitlere yer verilmiş,paylaşalım...
"aşk üzerine dedikodu
Aşkın insanlar üzerinde etkin bir gücü, keskin bir egemenliği, yadsınamaz bir hakimiyeti, çürümeyen bir nüfuzu, dayanılmaz bir baskısı vardır. En sıkı düğümlenmiş düğümleri çözen de, katılıkları eriten de, buna karşılık sağlamları sarsan ve yasak olanı serbest bırakan da odur.
Aşk yalnızca bir bakıştır; gerisi vesairedir... O ilk bakıştan sonra aşık durmadan sevgiliyi seyretme, onu görme arzusu duyar. Çünkü göz ruha açılan büyük bir penceredir. Gönlün sırlarını keşfe çalışır ve en gizli düşünceleri bile açığa vurur. Âşıkın gözü sevgiliden başkası üzerinde eğleşip durmak istemez. Mıknatıs, çekim gücünü göz ile sevgili arasındaki ilişkiden almıştır. Dilbilgisinde sıfatın isme uyduğu gibi, göz de sevgiliye uyar, onda eriyip sonsuzluğa karışır.
Eğer sevgiliden başkasına söylenemyecek şeylere sahip olunmuşsa aşk kapıda demektir. Bu durumda sevgilinin sözünü can kulağıyla dinlemek, ileri sürdüğü her şeyden dolayı hayret etmek, saçma sapan, hatta yalan şeyleri konuşsa bile ona hal vermek, haksız olduğu zamanlarda bile onu doğrulamak, ne yaparsa, ne derse, peşini sürmek hep aşkın halleridir. Hatta birbiriyle çelişkili haller bile aşk için söz konusudur. Ayrılık acısının âşıka hoş gelmesi, zamanla ondan zevk alması gibi. Aşk ilerleyince sevgilinin derdini çekmek mutluluk olabilir. Tabiatta herhangi bir şey haddini aşınca zıddına dönüşür. At arabasının tekerlekleri çok hızlı dönmeye başlayınca sanki tersine dönüyor gibi görülür. O halde üzüntülerin sonu mutluluk, bütün gülmelerin sonu göz yaşıdır. Sevincin de hüznün de aşırısı insanı öldürür. Kahkahalarla gülen kişinin gözünden sonunda gözyaşı akar.
Yıldız sürülerinin çobanları da, olsa olsa yalnızlığı seçip inzivaya çekilen ve orada öylece ağlayıp duran âşıklardır. Onlar gecenin bitmez tükenmez uzunluğunda yıldızları sayıp yıldız yıldız gözyaşları dökerler. Âşıkların gözkapaklarıdır ki bulutlara bu konuda ders verir. Eğer Batlamyus yaşıyor olsaydı, yıldızların akışını gözlemlemek için âşıklardan kendisine bir gözlem ekibi kurardı. Eski bir doğu şiirinde "eŞb-i yeldâyı müneccimle muvakkit ne bilir/ Mübtelâ-yı gama sor kim geceler kaç saat*" denilmiştir. Bu doğrudur."
*Yılın en uzun gecesinin hangisi olduğunu müneccimler ile takvim düzenleyenler asla bilemezler. Onun hangisi olduğunu ancak gama müptela olmuş âşık bilir.

İnsan ruhuna iyi bakmalı

2010-04-12T11:06:00.001+03:00

Hassaslığın tavan yaptığı dönemler de olmasa yazılamayacak bir şeyler. Gittim, geldim, okudum, gördüm eylemlerinden başka bir şeyler yazmaktan bahsediyorum. Eskiden olduğu gibi, parçalar gibi, kendini hırpalar gibi… Artık olmuyor bazı zamanlar dışında. Bunu hayal etmemiştim hiç. Basit bir şeyler var ortada, basit olmasına rağmen anlaması güç…(İnsanoğlu zihninin rahatsız olmasından hiç hoşlanmaz oysa, taşlar yerine oturmalı.) Hoşnut değilim sanırım ben de anlayamadığım o basit şeylerden. Eksik olan ne var diyorum. (kendi kendime konuşabilirim) Kafamın eskisi kadar karışık değil ama meşgul olması mı, belirsizlikler mi, yoksa aşırı hassaslık mı, bilmiyorum. Basit bir şiir geliyor aklıma, okuyandan dolayı çoğu burun kıvırır… Oysa ne çok etkilenirim ondan bazen. Senaryo tanıdıktır, kapıyı açar birisi, diğeri görmez bile. Çay demlenir, patlıcanlar kızartılır, ama bunu kimse fark etmez. Her şey eskiyince böyle mi oluyor?(Nasıl üşüdüğümü bilemezsin…) “Bir yerlere sığdıramıyorum yüreğimi” diyor kadın. Hayat böyle basit şeylerle dolup taşarken, yağmurlu bir günde koskocaman bir caddeden geçen bir kamyonun insanın üzerine su sıçratması gibi bir şey kadının yüreğini bir yerlere sığdıramaması. Birinde “nedensiz bir ağlama isteği”ne tekabül eder; bir diğerine göre ise “olağan”dır. İnsan bazen mutfağındaki kedere çare bulamaz, sonra o geçer kimse fark etmeden… Şarkılar kimi söyler?
Rüyamda birisi bana Katre-i Matem’i almıştı. Hiç okumadım İskender Pala, okumak gibi bir niyetim de yoktu. Ama rüyamda öyle seviniyordum ki… Başka türlü bir sevinme bu, kitap için falan değil sanki…
İnsan ruhuna iyi bakmalı… (Mesela bir an önce Vengo'yu bulup izlemeli :))

Tembel Bir Pazartesi

2010-03-01T13:39:00.000+02:00

Bugün tembel bir pazartesi gününden merhaba diyorum herkese. Biliyorum, siz okullarınızda ya da iş yerlerinizde yeni bir haftaya adapte oluyor haftasonu neler yaptıklarınızı birbirinize anlatarak gelecek haftasonu için planlar yapıyorsunuz. Bense hayatımın en rahat ikinci dönemini geçiriyorum galiba okul ve ders olarak. Geçen dönem tembelliğin dibine vurup geçen yılların acısını çıkarmak için ne gerekiyorsa yaptım. Bu dönem azıcık işimize gücümüze bakacağız. Tabii keyiflerimizi ihmal etmeden. Şimdilik pazartesi günlerim boş görünüyor, gelecek hafta ne olur hiçbir fikrim yok. Özel ders için dışarı çıkmadan önce bloguma bir selam vereyim dedim.
Şu sıralar beni en çok kitaplarım mutlu ediyor. Daha önce okumadığım bir öykücüyle tanışmaktan öyle mutluyum ki hep onun kitaplarını okuyorum. Öncelikle Parasız Yatılı’yı okudum. Kütüphaneden Benim Sinemalarım ve Kuşatma kitaplarını alarak tatilimin en keyifli kısımlarını bu kitapları okuyarak geçirdim. Öyküleri yeniden sevdim. Öykücülere sadece öykünmekle kaldığımı fark edip öykü yazmaya bir ara verip yeni hayatlar, yeni öyküler, farklı bir şeyler keşfetmeliyim diye düşündüm. Hayal kurdum. Söylemeyi unuttum, merak edeneler varsa, kitaplarınının hepsini okumak için kendime söz verdiğim bu yazar Füruzan. Öykülere kafayı takmış olarak yaşamak sayesinde Cemil Kavukcu’yla tanışmıştık zaten. Seversiniz belki, çok sıkıldığınız bir anda, kendinizden ve çevrenizden uzaklaşmak isteyip ufacık bir pencere açıp hayatınızda farklı hayatlar okumak, keşfetmek istediğinizde bu isimler yardımcı olabilirler. Füruzan’a kısa bir ara verip Latife Tekin’in Sevgili Arsız Ölüm romanına başladım. O da güzel gidiyor. Oysa pazartesi sabahları Ales denemesi çözmek için ideal. Sanırım bundan sonra öyle yapacağım. Kitap okuyacak zamanım var nasılsa. Önümdeki sınav silsilesi beni şimdilik korkutmuyor, hatta seviniyorum belki güzel şeyler olur sonucunda, istediklerimi yapabilirim.
Kafamı bazı güncel konulara yoruyorum. Basit şeyler. Mesela ahlak kavramı. Bunun bir ölçütünün olup olmayışı ve varsa neler olduğu. Aşk-ı Memnu’nun her hafta gündemi işgal etmesi, insanların ahlak kumkuması kesilip yine de diziyi izlemeleri. Birilerini ahlaklı birilerini ahlaksız yapmaları vs. beni gerçekten düşündürüyor. Merak ediyorum kendi hayatlarında nasıl davranıyorlar, nasıl yaşıyorlar birilerini yerin dibine sokarken. Öyle hararetli ve kızgın konuşmalarına bakarsak bunlar sevgililerinin elini bile tutmayan insanlar galiba diyorum içimden. Öyle öfkeli. Ama o dizi deliler gibi izleniyor. Şimdi ben kimsenin tarafını tutmuyorum. Aşk-ı Memnu dizisini izlemiyorum, Beren Saat’in oyunculuğunu sevmiyorum, insanlara gösterilen bu hayatı asla ve kat’a gerçek ve samimi bulmuyorum. Yani bu diziyi izlememe nedenim samimiyetsizlik, “ahlaksız” bir dizi oluşu değil. Geçenlerde yine bunu düşünürken aklıma “Zambaklar Açarken” filmi geldi. İzleyip de sevmeyen var mıdır bilmiyorum. Kartal Tibet ve Filiz Akın oynar. Kartal Tibet Filiz Akın’ın kayınpederi konumunda olup oğlunun ve karısının çeşitli zulümlerine uğrayan bu kadını(gelinini yani) koruyup kollamaya çalışırken aşık olmuştur ona. Filiz Akın da ona. Al sana ahlaksızlık, değil mi? Bunu izlerken mendillerinizi hazırlayıp ağlama moduna geçiyorsunuz ama. Açık seçik sahneleri lanetleyip o anlarda reytingleri alt üst ettiriyorsunuz ya ben ona şaşıyorum. Ahlak konusunda herkesin kafası çok karışık. Aşk-ı Memnu iyice açmaza soktu milleti galiba. Bu yıllar önce yazılmış bir roman. O yıllarda yazıldığına göre demek ki bu tip olaylar oluyormuş. Yani iyice ahlaksız ve değerlerini yitiren bir toplum olmaya başladık bu dizi sayesinde söylemlerine de gülüyorum içimden.(Değerlerimizi yitirdiğimiz doğru ama bunun sebebi Aşk-ı Memnu, Yaprak Dökümü, Issız Adam falan değil) İnsanların bunca yadırgamalarını anlamıyorum sadece. Bu ülkenin gerçekleri arasında acı da olsa bir “berdel” var yahu. Töre var. Töre olunca ahlaksızlık olmuyor mu?
Ahlak kavramını gerçekten önemseyen biri olarak insanların kendi hayatlarına bir dönüp bakmalarını, diziye, filme, günün popüler olaylarına göre yaşadıkları hayatlarını iyice bir sorgulayıp köşeye sıkışmalarını, kafalarının karışmasını, açmaza düşüp stres olmalarını, bunun sonucunda da kendi doğrularını bulmalarını ve hayatlarını da riyasız yaşamlarını istiyorum sadece.

Vicdan ve İç güdü Üzerine Bir Ağız Dolusu Saçmalama

2010-02-12T15:33:00.001+02:00

İnsan kendine sevmediği şeyler yapabilir. Hayretler içinde kalarak hem de… Eskiden olsa asla yapmayacağı, yapmamak için deli gibi mücadele edeceği durumları getirebilir önüne. Kimileri buna depresyon der (insanlar depresyonu böyle basite indirgiyorlar ya şaşıp kalıyorum)kimileri başka şeyler diyebilir kendi karakterleri ve geçmişlerine uygun olarak; sebepler bulabilirler birbirinden alakasız. Birbirinden alakasız insanlar olmaları nedeniyle içinde bulundukları “aynı” durumu farklı yorumlamaları ilginçtir oysa… Tuhaftır; çünkü her insanın vicdanı vardır. (Bu da nerden çıktı şimdi!) Vicdan bir organ gibidir, saç telleri gibidir, ses telleri gibidir örneğin… (Vicdanı niye tellere benzettim, gerçekten bilmiyorum…) Herkesin vicdanı vardır elbette. Ama insanlar vicdanlarını kendi çıkarları doğrultusunda kullanmaya yatkındırlar. (Sizleri tenzih ederim!) İçinde bulunduğumuz koşullara göre bazen yüksek sesle konuşuruz, bazen de alçak sesle. Yani bazen –isteğimiz doğrultusunda ya da koşulların dayatmasıyla- ses tellerimizi çok kullanırız, bazen de az kullanırız. Bence, insanlar da vicdanlarını böyle kullanabilirler. Şimdi buraya kadar bahsettiğim insanlar politik insanlardır; o sebeple sizi tenzih ettim…
Vicdanlarını kullanmayı alışkanlık haline getirmiş insanlarsa bu yazının ilk cümlesini kurmama sebep olmuşlardır. Vicdanlarıyla iyi geçinen insanlar, onu yattığı yerde rahat ettirmek için bazen kendilerine sevmedikleri şeyleri yaparlar. Birilerinin hoşune gitmeyecek birşeyler yapmışlarsa mesela, bunun acısını kendilerinden de bir parça çıkarmak için birtakım davranışlar içine girebilirler. Üstüne bir de şaşkınlık yaşarlar; çünkü ne olup bittiğinin farkına varamamışlardır henüz. Vardıklarında bir de “iç güdü” denen zımbırtıyı bir kez daha keşfederler. Bana iç güdünün tanımını sorsalar şu cümleyi kurardım: “İç güdü, insanın daha önce düşlemediği, “asla yapmam” diye bahsettiği olayların başına gelmesi halinde, beklemediği şeyleri yapması esnasında devreye giren en önemli etkendir.” (Kabul ediyorum, 7. sınıf Vatandaşlık Bilgisi kitaplarındaki tanımlar gibi oldu.) Örnek verecek olursak, annelik iç güdüsü diye bir şey vardır, annelik iç güdüsü olur da babalık iç güdüsü olmaz mı, o da olur elbet, aşk iç güdüsü diye bir şey de var zannımca…
İç güdü olayına nasıl geçtiğimi gerçekten bilmiyorum. Zaten karman çorman olan insanın iç dünyasını aydınlatmak için derine dalarsa kişi kaybolması mümkün… Kimler çıkamamış, boğulmuş kalmış o derinlerde; ben mi aydınlatacağım kavram-ı iç güdüyü, vicdanı vs… (Bu arada dış güdü diye bir şey de var mı?)
Açtım perdemi, çayımı aldım elime, gözlerimi uzaklara diktim; böylece kaçmış oldum. Hem bu havuçlu kekin kokusu da hiçbir şeye benzemiyor Allah sizi inandırsın ;)

Berlin'e Dair Son

2010-02-02T21:29:00.003+02:00

Berlin'e dair söyleyeceklerimi bu gönderide bitirmek istiyorum. Her yönünü, her halini göremedim, sadece 3 haftamı geçirdim; ama fırsat bulursanız mutlaka görmelisiniz. Müzeleri, sanat galerileri, yapıları görülmeye; sokakları arşınlanmaya değer. Son günümde hayatın nasıl bir şey olduğunu bir kez daha öğrendiğim iki olay yaşadım. Birisi hayatında odasını ve özel eşyalarını kardeşleri dışında kimseyle paylaşmamış birinin, yani benim ilk oda arkadaşım Marina'yı yolcu ederken döktüğüm iki damla göz yaşı... Beklenmedik bir alışkanlık... Geldiği gün o küçücük odayı nasıl paylaşacağız dye hayıflanırken, giderken bir anda o kadar duygulanma da neyin nesiydi? Kim bilir daha neler öğrenip nelere şaşıracağız, ne beklenmedik davranışlarda bulunup kimlere alışacağız bir çırpıda ve kimleri hayatımızdan söküp atmak zorunda kalacağız, yine gözyaşlarıyla... (Gerçi ben biraz kolay ağlarım, o ayrı...)

Son günümde kaldığım sokağı, çevremi bir kez daha gezmek istedim. Son kez hafızama kazımak eksik kalmış ne varsa. Tomoko'yla buluşacaktık. Müze hastası olduğu için sabahın köründe kalkıp yine görülecek bir müze bulmuştu kuşkusuz. Bu Japon kızın içtenliği, saflığı, temizliği aynı zamanda azmi, bitmek bilmeyen enerjisine hayran kalmamak elde değildi. Hep gitmek istediğim bir yer vardı. Berlin'deki en büyük kitabevlerinden biri, ismi şu anda aklıma gelmiyor ama Friedrich caddesindeydi. Wilhem Tell heykelinin çaprazında. Çok çekici bir yer değildi, Hugendubel daha salaş ama bence daha kullanışlı bir kitapçı dükkanıydı. Biraz gezindikten sonra Zoologischger Garten otobüsüne binip son kez göz attık Brandenburg Kapısı'na, Siegessaeule'ye, Charlottenburg Sarayı'na, Reichstag'a... Bir dilek tuttum içimden, olunca söylerim belki ;) Zoologischer Garten'de Tomoko'yla birlikte McDonalds'ta bir şeyler yedik. Türkiye'ye döndüğümde uzun süre bu tip yerlere uğramayacağımdan adım gibi emindim. Tomoko'yla vedalaştık ve sarıldık. Japonlar sarılmayı ya da dokunarak sevgi gösterisinde bulunmayı pek bilmiyorlar; daha doğrusu böyle bir adetleri yok. Fakat Tomoko 3 hafta boyunca bizimle dolaşarak herşeye alıştı. Onunla da ayrılığımız zor oldu yani...
Herkesten bir gün sonra gideceğim için yeni odama yerleşmem gerekiyordu. Yurda gelip odaya yerleştim. Valizimi, eşyalarımı topladım. Sanırım dönüşün heyecanı da vardı, uyku tutmuyodu bir türlü. Bir film açtım. Muhsin Bey... En sevdiğim Şener Şen filmlerinden biri, Uğur Yücel'in de hakkını vermek lazım. Bittiğinde hala uyuyamamıştım ama ertesi gün erken kalkmam gerektiğini düşünerek uyumak için çabaladım. Sabah Hubertusallee öğrenci otelindeki son kahvaltımı Szymon'la yaptım. Szymon'da benim gibi son ayrılanlardandı, vedalaştık ve ben de artık yola koyulmak üzere odama gittim. Havaalanında eşyalarımı taşımakta çok zorlanmak dışında pek sıkıntı çekmeden bindim uçağa. Dönüş gerçekten heyecanlıydı, ertesi gün Ayvalık'a, benim düşkentime gidecek olmak daha da heyecanlıydı... Önce İstanbul, sonra Ankara, susmayan telefonlar, özlemler, sevinçler derken bir macerayı daha sonlandırdık. Klasik olacak belki ama her hüznün sonu bir sevinçti, her ayrılığın yolu ise bir kavuşmaya çıkıyordu...
Şimdilerde orada tanıştığım insanlarla haberleşiyorum, arada bir fotoğraflara bakıyorum ve günün birinde tekrar gidip yeni yerler görmeyi istiyorum...

Berlin'e Dair 5

2010-01-27T14:40:00.008+02:00

03/08/2009'da yazdıklarım
Berlin’de sadece 6 günüm kaldı. Zamanın bu kadar hızlı geçebileceğini hiç ama hiç
tahmin etmezdim. Günler o kadar dolu dolu geçiyor ki inanılmaz yoruluyorum ve bir şeyler yazacak dermanım bile olmuyor çoğu zaman. Cumartesi günü Marina ve Maribel’le birlikte alışverişe gittik. Benim bir sırt çantasına ihtiyacım vardı. Buraya gelirken çok zorlanmıştım eşyalarımı taşımakta. Dönerken biraz rahat etmek istiyorum sırt çantasıyla. Marina alışveriş yapmak istiyordu, Maribel ise tam bir müze hastası. Bütün müzeleri görmek istiyor buradaki. Maribel sabah kahvaltısını kaçırdığı için bizden ayrıldı ve bir fırın bulup karnını doyurmaya gitti. Marina ve ben alışveriş yapmak üzere çeşitli mağazalara girip çıkıyorduk. Ama bir süre ne ben sırt çantası bulabildim ne de o kot pantolon. İndirimin olduğu bir mağazaya girdik ve tam 4 Euroya istediğim gibi bir sırt çantası buldum. Daha sonra Marina’yla daha sonra tekrar buluşmak üzere ayrıldık. Ben Gedaechtnis kilisesinin yakınlarındaki Hugendubel adlı büyük mağazaya girdim. Hem hediyelik bir şeyler aldım, hem de gezdim, 3 katlı bir kitabevi. Bizim kitabevlerinden biraz farklı. Hem kullanılmış kitaplar var, hem de yeni orijinal kitaplar. Birinci katta hediyelik eşyalar vb. bir sürü ıvır zıvır şeyler bulabilirsiniz kitapların yanında da. 2. katta da bazı kitapları koltuğunuzun altına atıp yine aynı kattaki kafelerde inceleyebilir ya da okuyabilirsiniz, hem de o kitapları satın almadan. Ya da rahat koltuklardan birine gömülüp kitaplarınızı gönlünüzce irdeleyebilirsiniz. Hugendubel çok hoşuma gitti. Frida Kahlo ile ilgili kocaman bir ansiklopedi gördüm. 10 euro. Açıkçası bu paranın çok daha üzerinde bu kitabın değeri. Ama anladığım kadarıyla bu ve bunun gibi birçok kitap da indirimdeydi. Daha sonra Marina ile buluşup U-Bahn ile Friedrich caddesine gittik. “Friedrichstraße” Berlin’nin en önemli caddelerinden biri. Hem tarihi bir cadde olması dolayısıylA hem de çok hızlı hayat burada. İspanyol kızla buluşup Unter den Linden’e gittik. Karnımız çok açtı. Maredo’ya oturduk. Salat “Carlos” diye bir salata söyledik. Tam anlamıyla harikaydı. Burada yediğim en iyi salatalardan ve yiyeceklerden biriydi. Yanında da nefis kızarmış sarımsaklı ekmekler. Otobüse binip Zoologischer Garten’a geldik ve beklediğimiz otobüs 110 gelmedi. Alman dakikliği diye dalga geçip M29’un durağına kadar yürüdük ki bir de ne görelim… Yollar kapalı, festival gibi bir şey var. Maraton mu, turnuva mı pek bilemedik ama eğlenceliydi izlemek. Otobüsün olduğu durağa kadar yürüdük. 7-8 km rahat vardı. İnanılmaz yorulduk. Biz yorulduk ama Ku’damm'ın kafelerine oturmuş keyifli keyifli festivali izleyen Berlinliler çok dinlenmiş ve mutlu görünüyorlardı. Yurda geldiğimde saat 8 buçuktu. Ve saat 10 buçuğa kadar sürmüş bu festival midir, maraton mudur artık ne ise…
Ertesi gün durağımız başka bir eyaletin bir şehri olan Potsdam’dı. Potsdam, Brandenburg eyaletine ait bir şehir. Ama Berlin’e çok yakın. Sabahın köründe uyanıp Potsdam’a gittik. Sıcaklık 32 derece. Berlin ortalamasının çok üstünde. Potsdam saraylar kenti… O kadar güzel ve tarihiydi ki her şey… Tek sorun, deli gibi yorgundum… Bu yüzden yemeği yedikten hemen sonra Berlin’e döndüm 3 arkadaşımla beraber. Fotoğraf saraylardan birinin bahçesindeki Japon evine ait.

Ertesi gün öğleden sonra Yahudi müzesine gittik. Gerçekten çok etkileyiciydi. Farklı bir müze yapmışlar. Mimarisi oldukça farklıydı. Müzeye girince bir şeylerin kötü gittiğini, birilerinin katledildiğini ya da en azından kötü bir şeylerden bahsedildiğini rahatça anlayabiliyorsunuz. Mimarisi öyle soğuk, öyle sert ve düz ki… Ve müze yerin bir kat altından başlıyor. İnanılmaz havasız… Bence bilerek öyle yapmış olabilirler. İnsanlar hem ortamdan hem de gördüklerinden etkilensin falan diye. Çeşitli Yahudi ailelerinin özel eşyaları ve sanatçıların onlarla ilgili ortaya koydukları eserler sergileniyordu. 3 katlı bir müze. Her köşesinde ise mimarların bu yapının çeşitli kısımlarında neler anlatmak istedikleri yazıyordu. Çok sade, çok anlamlı ve teknolojik bir müzeydi. İsteyenlere kulaklık veriyorlar ve bu kulaklıktan gelen bilgilerle müze gezinizi inanılmaz bilgiler edinmiş bir biçimde tamamlıyorsunuz. Fotoğraf, Menasche Kadischman adlı bir mimarın "Gefallenes Laub" (Düşen Yaprak) adlı eserinden, 100000'in üzerinde temsili surat...

Berlin'e Dair 4

2010-01-11T12:47:00.001+02:00

4 kişilik Stadtrundgang adı verilen bir oyun oynuyorduk. Elimizde bizi gideceğimiz bölgeye ve orda bulacağımız, öğreneceğimiz özelliklere yönlendiren kağıtlar vardı. Gideceğimiz yerin ismi “Nikolaiviertel”di. Bu tip oyunlarda kendimi oyunun amacına kaptırmayı sevmiyorum. İstiyorum ki gittiğim yerden bir şeyler öğrenmeye çalışayım. Eğer oyuna kaptırırsam amaca ulaşıp bir sonraki adıma geçmek zorunda kalıyorum, gereksiz bir hırs.
Nikolaiviertel çok tarihi bir bölge. Berlin’deki en eski kilise olan “Nikolai” kilisesi burada. Okuldan çıktık ve Domaene Dahlem’den U-Bahn’a bindik. Alexander Platz’a gittik. Biraz yürüdükten sonra Nikolaiviertel’a geldik. Öncesinde Rotes Rathaus’u gördüm. Kırmızı renkli bir belediye binası. Devasa bir yapı, fotoğrafını çekmekte zorlandım.
Rotes Rathaus’un karşısında yine heykellerle süslü bir park vardı. Parkın girişinde 2 tane çiftçi heykeli (daha sonra onların inşaat işçileri olduklarını öğrendik. 2. dünya savaşından sonra yıkılan yerleri herkes birlikte yeniden yapmış. Erkeklerin büyük bir çoğunluğu savaşta ya da savaş sırasında öldüğünden kadınlar da inşaat işçisi olarak çalışmışlar. Bu kadın heykeli bunu temsil ediyormuş) duruyordu. Kadının elinde kürek. Adamın elinde ise orak.
Sonunda “Nikolaiviertel”a ulaştık. Ufak, sevimli ve tarih kokan bir yer burası. Arnavut kaldırımından ufak sokakçıklar… İlk adresimiz “Gerichtslaube” adı verilen bir yerdi. Doris’in anlattığına göre eskiden burası bir evmiş, ardından hapishane olmuş. Şimdilerde ise restoran. Ardından “Knoblauch” ailesinin yaşadığı evi ziyaret ettik. Oldukça eski, tipik bir alman evi. Müze haline getirip ziyaretçilere açmışlar. Ben oldum olası evlere çok büyük ilgi duyuyorum. Evleri hep çok merak ediyorum, içinde yaşayanları, eşyaları, odaları… (Bana ait bir evimin olmasını hayal ediyorum) Ve bu ev hem çok eski hem de içinde yaşayanların hayatının oldukça ilginç olması açısından ilgi alanımın en hassas noktasındaydı. Ahşap bir ev, ufak tefek odaları var. Ufak tefek dediğime bakma sakın. Almanlar asla ufak tefek yapılar inşa etmemişler. Her şekilde kullanışlı ve güzel bir ev. Fakat çevredeki yapılardan ve daha önce gezdiğimiz Yahudi mahallesinde gördüğüm evlerden oldukça küçük…
Knoblauch ailesi ünlü ve kalburüstü bir aile mi henüz bilmiyorum. (artık biliyorum, evet soylu ve eğitimli bir aile) evlerinde koskocaman kitaplıklar ve piyano var. Kocaman pencerelerde ise bembeyaz perdeler. İnanılmaz güzeldi her şey ve her daim tedbirli Almanlar… Müzeye girerken çantalarımızı aldılar ve flaşlı fotoğraf çekmememiz konusunda bizi uyardılar. Müzeyi gezerken süreki bizi gözetlediler. Ama gardiyan gibi değil, gülümseyerek ve arada bir yardımcı olarak. Müze gezmeyi zaten çok seviyordum. Ama Berlin’de çok daha fazla sevmeye başladım. Almanlar yaptıkları her şeyi belgeliyorlar şehrin ortasına, kenarına, binanın tepesine, yolun kenarına diktikleri anıtlarla, heykellerle. Tarihlerine çok değer verdiklerini geçen hafta yaptığımız. “Story of Berlin” adlı müzeyi gezdiğimizde görmüştüm. Berlin sadece 2. dünya savaşından sonra yoktu. Hep vardı, mesajı veriyorlardı bu müzeyle. 1700lü yıllara dair ne varsa ellerinde sergileyerek, belgeleyerek.
İlk kez ailemden uzakta bir doğum günü geçirdim. Ama beklediğimin aksine duygusallığım tavan yapmadı. Sınıfa girdiğimde herkes ayakta bir şeyler yapıyordu. Bazı konularda oyun gibi pratik yapıyoruz. Onlardan birini yaptıklarını düşündüm, sınıfa girmeden daha Doris beni Andrea’nın yanına gönderdi yine. Dosyamı al gel falan dedi. Ben de koşa koşa gittim ve sınıfa girdiğimde bir müzik geldi kulaklarıma. Arkamı dönüp baktığımda tahtada sınıftaki herkesin kendi dillerinde doğum günümü kutladıkları yazıları ve Tomoko’nun çizdiği müthiş çiçekleri gördüm. Anthony, Hiroshi ve Katya bana üzerinde pinokyo resmi olan çok sevimli bir notluk almışlar. Biraz fotoğraf çektirdik, güldük, eğlendik ve arkasından gramer dersine devam ettik. Gramer çalışırken grup arkadaşım Lucie kalktı ve Doris’le bir yere gittiler. Meğer bana doğum günü pastası almışlar :) Almanlar doğum günlerinde cheesecake yerlermiş. Benim için de mandalinalı ve böğürtlenli cheesecakeler almışlar. Ama öncesinde Andrea’nın bana doğum günü hediyesi olarak Freie üniversitesinin kupasını hediye ettiğini ve Almanların doğum günü şarkısını da söylediğini anlatmadan geçemeyeceğim. Neyse pastalar yendi ve tabii derse devam…
Öğleden sonraki programımızın konusu “Auslaender in Berlin”di. Yani Berlin’deki yabancılar… Bizi “Berlin Türk Şehitlik Camii”ne götürdüler. Orada Halit adında babası Arap, annesi Alman bir rehber karşıladı. Tabii camiye girmeden önce ayakkabılarımızı çıkardık. Bir gün öncesinden herkes çorap giymeleri ya da yanlarına mutlaka çorap almaları konusunda sıkı sıkıya tembihlenmişti. Ve hocalar çok açık giymeyin diye de uyardılar bizi. Almanların bu duyarlı ve saygılı hallerini beğeniyorum. Ve rehberimiz Halit her şeyi o kadar güzel anlattı ki… İslamın bilinmeyen yüzünü, korkulacak bir din olmadığını öyle sempatik bir şekilde anlattı ki… Umuyorum o ön yargılı tiplerin düşüncelerinde az da olsa bir değişiklik olmuştur.
Camiyi biraz gezdikten sonra Kreuzberg’e yemek yemeye gittik. Gözümün önünde kebaplar, dönerler uçuşuyordu. Burada yemek yeme konusunda çok şanssız durumlar yaşıyoruz. Özellikle de ben kokuya karşı aşırı hassasiyeti olan bir insanım. Berlinde bütün güzelim, canım, yemyeşil sokaklar ve hatta arnavut kaldırımları –ki hiç yakışmıyor bana kalırsa bu koku o romantik ortama- “curry wurst” kokuyor. Curry wurst, köri soslu domuz sosisi… Ankara’da döner neyse Berlin’de “Curry Wurst” o…

Berlin'e Dair 3

2010-01-04T12:44:00.004+02:00

Pazar günü serbest olduğumuz bir gündü. Sabah kahvaltıya gittim. İlk tanıştığım kişilerden biri olan Anthony’nin yanında boş yer bulup oturdum. Bu arada gözüm sürekli insanların üzerinde. İçimden şu kesin Türk, bu Türk diyorum. Bir şekilde yanında yöresinde bulunup anlamaya çalışıyorum ama hep hüsran… Anthony Türkiye’de demokrasinin olduğuna çok şaşırmıştı. Yıllarca İngiltere’nin sömürgesi olmuş Hong Kong’da yaşayan biri için inanılmaz olmasını çok da yadırgamıyorum. Anthony İngilizceyi ana dili gibi konuşuyordu doğal olarak; ama her sorana aslında bir Çinli olduğunu da söylüyordu. Anthony’e Atatürk’ten bahsederken arkamdan birileri “merhaba” dedi! Ankara’dan iki arkadaşla tanışmak gerçekten harikaydı. Öğleden sonra birlikte dışarı çıktık. M29 adlı bir otobüs vardı. Biniyorsun ve şehrin birçok yerini otobüsten izleyebiliyorsun bir saatten fazla bir süre. Bu çok hoşumuza gitmiş olacak ki otobüsün son durağına kadar gittik. İndiğimiz yer şehrin merkezine yakın Hermann Platz’dı. Nasıl geri döneceğimizi bildiğimiz için içimiz rahattı. Hermann Platz’ın şehrin merkezi olup olmadığını bilmediğimiz için şaşkın balıklar gibi dolanıp durduk. Ben biraz fotoğraf çektim ve kızlar da yolları öğrenmeye çalıştılar. En sonunda geldiğimiz yoldan geri dönüp büyük bir kilisenin önünde indik. Kocaman taş bir kilise… İkinci Dünya Savaşı sırasında çatısı uçmuş tarihi ve önemli “Gedaehtniskirche” idi burası. Fotoğraflamaya başladım hemen.

Aslında fotoğrafı çekilecek o kadar şey vardı ki… Pazar günü olduğu için yol boyunca her tarafa çadırlar kurmuşlar ve içinde de turistler için Berlin’e dair hediyelik eşyalar satıyorlar. Fiyatlar çok pahalı ama gezmek çok eğlenceli. Berlinliler bütün hafta çalışıyorlar, Pazar günleri de hepsi sokağa atıyorlardı kendilerini. Pazar günü büyük marketler ve mağazalar kapalı. Büyük bir meydana birçok stand açmışlar. Bizim bahar şenliklerimiz gibi bir hava vardı her yerde. Ufak pandomim gösterileri, yerel grupların mini konserleri, acıkanlar için atıştırmalık bir şeyler ve tabii ki bira! Burada birayı su niyetine tüketiyorlar. Çocuğunun elinden tutan panayıra gelmiş, bir yandan geziyor bir yandan da gösterileri izliyor. Böylece yeni haftaya dinlenmiş ve streslerini atmış olarak başlıyorlar. Biz de biraz gezindikten sonra çok acıktığımızı fark ettik ve soluğu Mc Donalds’ta aldık. Burada böyler fast-food satan bildiğimiz yerlerde yemek zorundayız. Çünkü her türlü farklı yemek var burada. Bütün yemekler karmakarışık, soslu, tatlı, acı ve unluların hepsini birden bir yemekte bulmanız çok normal.

Ertesi gün hep birlikte kursa gittik. Kursta ilk günümüzdü. Her şey gayet keyifli geçti. Sınıf arkadaşlarım ve hocam Doris’le tanıştım. 5 tane Japon, bir Türk, bir Hong Konglu, 2 Kanadalı, bir Kazakistanlı ve bir de Bulgar arkadaşım var sınıfta. Gayet eğlenceli bir sınıfım var. Özellikle Japonların arasındaki tek kız öğrenci Tomoko çok ilginç bir kız. Ama inanılmaz arkadaş canlısı, çok eğlenceli, sürekli gülme, soru sorma, merak etme halinde. Ders çıkışında etkinlik yoktu. Bunu fırsta bilip arkadaşlarımızdan birinin kaldığı yere, Kreuzberg’e gittik. Bir şeyler yeyip, marketten alışveriş yapıp dönecektik. Kreuzberg “Küçük İstanbul” olarak biliniyor. Sanki Türkiye’nin başka bir yerine gitmiş gibi oluyorsunuz. Bütün tabelalar Türkçe, birçok Türk lokantası var. Gerçeği söylemek gerekirse M29’dayken gördüğüm kadarıyla Berlin’in diğer yerleri kadar temiz bir yerleşim yeri değil. İmkanların kısıtlı olduğu her haliyle belli. Özellikle akşama doğru hiç hoş bir hal almıyor Kreuzberg. Maalesef sevemedim ben Kreuzberg’i Türk lokantaları hariç tabii ;)

Türk marketleri ve alman marketleri arasında pek fark yok. Alman marketleri de gayet ucuz. Zaten iki parça bir şey almak için Kreuzberg’e de gitmenin bir anlamı yok. Ama gidip görmek iyi oldu tabii. Sabah oda arkadaşımla önce kahvaltıya gittik, sonra da hep birlikte okula. Üniversiteye yurttaki birçok arkadaşla beraber gidiyoruz. Doris’le biraz ders yaptıktan sonra öğleden sonra yine sınıfça gezmeye çıktık. Rehberimiz Doris… Doris tipik bir alman. Konuşması, davranışları… Bugünkü gezimiz çok keyifliydi, bir o kadar da yorucu. Berlin’in birçok yerini keşfetmek o kadar güzel bir şey ki… Sokaklarını arşınlamak, neler olup bittiğini anlamaya çalışmak. Bugün 2. dünya savaşı, Naziler ve Yahudi katliamı idi konumuz. Bir Yahudi mahallesinde saatlerce dolaştık. Doris bize birçok şey anlattı. Sonra da oturduk bir şeyler içip dinlendik. Oturduğumuz yer de muhteşem bir yerdi. Eski taş Yahudi evlerinden birini hem bir çeşit müze hem de restoran yapmışlar. Akşamları da dans gösterileri oluyormuş. Her akşam farklı bir dans gösterisi. Berlin aynı zamanda bir kültür başkenti. Her tarafından kültür ve sanat kokusu geliyor. Özellikle de yapılar bir harika! Muhteşem bir mimari estetiğe sahip çok büyük bir çoğunluğu. İnsanların neden burada bu kadar uzun süre yaşadığı çok açık…

Berlin'e Dair 2

2010-01-02T22:42:00.002+02:00

17 Temmuz günü 11:35’te Ankara’dan uçağa binip İstanbul’da indim. Ve 14:00’te İstabul’dan Tegel Havaalanı’na. Yanımda sarışın, yapılı bir alman bir amca oturuyordu. Özelikle cam kenarını istemiştim dışarıyı seyredebilmek için. Tepeleri, yemyeşil şehirleri, tarlaları, denizleri, bahçeleri, yolları geçip, arada bir yükseklik korkusu krizine girip, ama çok abartmamaya çalışarak atlatıp ve beni neler beklediğini merak ederek geldik Berlin’e. Kasvetli ve yağmurlu bir hava bekliyormuş bizi… Biraz ıslandık, beklerken havaalanını inceleme fırsatı buldum. Otogar misali küçük bir alan. Ne Atatürk Havaalanı kadar kalabalık ne de Esenboğa kadar düzenli… Pasaport kontrolü, valiz kontrolü, şu kontrolü, bu kontrolü çok sıkıcıydı. Ama açıkçası Alman devletinin verdiği bir bursla gittiğim için bana hiç sorun çıkarmadı alman polis amcalar. Bir kere bakıp geçirdiler. Sıra tabii benim hiç de hafif olmayan, o kadar doldurduğuma her defasında pişman olduğum valizlerimi alıp yurda gitmeye gelmişti. Bir Türk’ün yardımıyla büyük valizimi alabildim, diğerlerini de sırtladığım gibi taksinin yolunu tuttum. Sevimli bir bayan şoföre denk geldim. Adresi söyledim ve etrafı incelemeye koyuldum. Berlin dümdüz bir yermiş gibi geldi bana ilk bakışta. Dağ tepe yok, yokuş yok, iniş yok. Yollar dümdüz, kaldırımlar çok geniş. Aynen bizim hazırlık kitaplarında olduğu gibi, bir köşede fırın, yanında postane,onun yanında çiçekçi falan diye sürüp gidiyordu sokaklar. Çok ihtişamlı bir şehir olduğunu düşünmedim ilk anda,metropol havası sezmedim. Ama her yan yemyeşil ve tertemizdi. Şoför teyze yolda bir kaza olduğunu maalesef biraz oyalanacağımızı söyledi. Bu tür kazaların çok nadir olduğunu eklemeyi de unutmadı tabii. Önemli olan benim bir şekilde Hubertusallee öğrenci oteline varmamdı o an. Hubertusallee, Berlin’in güneybatısındaki bir semtte, yeşiller içindeki Grünewald’deydi. Grünewald’e yaklaştıkça yemyeşil ve bakımlı bahçeler içindeki villaların, muhteşem evlerin sayısı da artıyordu. Hubertusallee öğrenci yurduna vardığımızda saat 17:00’yi geçiyordu. Resepsiyona gidip odamın anahtarını istedim, yerini öğrendim ve o koskoca valizleri tek başıma çıkardım. Resepsiyondaki adamın gram yardım etmeyişini de hala kınıyorum:) Berlin’e 17 temmuz Cuma günü gitmiştim. Aslında 18’inde olmam gerekiyordu ama bunun için de gece yolculuğu yapmalıydım. Bunun biraz zor olacağını düşündüğümüzden bir gün öncesinden yurda geleceğimi haber verip tek kişilik bir odada bir gün kalacağımı, ertesi gün bana verilen 2 kişilik odaya geçeceğimi önceden bildirmiştim. Odama çıkıp sağ salim yurda ulaştığımı aileme haber verip biraz dinlendim. Ardından internet bağlantısı için resepsiyona inip bilgi aldım. Resepsiyondaki adam alışkın olduğumuz yardımsevmezliğiyle elime bir kağıt tutuşturup kağıtta yazan ayarları yapmam gerektiğini söyledi. Bunun için debir hafta için 10 Euro’mu almayı da ihmal etmedi:) Odama çıkıp biraz uğraştım ama bir türlü beceremedim. Aşağıya inip adama sordum ama bilgisayardan hiç anlamadığını söyledi. Mecburen odaya çıkıp aynı ayarları birkaç kez daha yaptım, bilgisayarı birkaç kez yeniden başlattım ve azmin zaferi! İlk gece kolay değildi; ama yorgunluktan öyle güzel uyumuşum ki yerimi yadırgamaya bile fırsatım olmadı. Sabah erkenden uyanıp eşyalarımı topladım; çünkü oda değiştirmem gerekiyordu. Aşağıya inip kahvaltı yaptım. Kahvaltı ücreti yurdun ücretine dahildi ve yurt ücretinin 462 euro, bana verilen burs miktarının ise 1125 Euro olduğunu hesaba katarsak güzel bir kahvaltı yapmayı umuyordum yurtta. Umudum da boşa çıkmadı. Berlin’de yemek açısından sadece kahvaltı öğününü bu kadar seveceğimden habersizce tabağıma kahvaltılık bir şeyler alıp bir masaya oturdum. İlgiyle çevremdekileri izlemeye başladım. Çok fazla çekik gözlü öğrenci vardı. Hatta bir grup öğrenci –kendilerinin Japon sınıf arkadaşlarım olacağını henüz bilmiyordum- hemen karşımdaki masada oturmuş aynen benim gibi etraflarını inceliyorlardı. Çekingenliklerinden onların da yeni gelmiş olabileceğini tahmin ettim. Hubertusallee öğrenci oteline gelince, gayet güzel ve samimi bir ortamı vardı. İlk gece kaldığım oda gayet temiz ve düzenliydi; ancak oda arkadaşımla birlikte kalmaya başladığımız oda için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Bu konuda birazcık takıntılıyım da; fakat oda arkadaşımla temizlik anlayışlarımız uyuştuğu için çok mutluydum. Odayı daha yaşanılabilir bir hale getiriyorduk. Bu konuda çok uyumluyduk; hiç kimse ağzını açmıyordu. Ama durum neyi gerektiriyorsa yapıyordu. İlk gün kahvaltım bittikten sonra odaya çıkıp eşyalarımı resepsiyona taşımaya başladım. Çünkü öğleye doğru Freie Üniversitesi’ne gidip kayıt yaptırmam gerekiyordu. Resepsiyondaki adam değişmişti ve bu diğerinin aksine gayet sevimli ve yardım sever biri olduğunu valizlerimi taşımama yardım ederek kanıtlamış oldu:) Anahtarı teslim ettikten sonra okulun yerini sorup beklemeye başladım. Kursiyerlerden birkaç kişi gelirse beraber gidebilelim dedim. Düşündüğüm gibi oldu; Estonyalı Liina, Mısırlı Abdo ve Honk Konglu Anthony ile tanışıp okulun yolunu tuttuk. Okuldaki kayıt işlemlerini tamamlayıp yurda tekrar döndük. Ve elbette birkaç kez yolumuzu da kaybettik. Yurda gelince karşılaştığımız manzara çok da iyi sayılmazdı; çünkü odalarımız hala hazır değildi. Söz verdikleri gibi saat 14:00’te değil bir buçuk saatlik bir gecikmeyle anahtarları verdiler. Alman dakikliğine pek de yakışmadı hani ;) Yeni odam çok küçüktü. Çok sorun etmemeye çalışarak akşamki tanışma yemeğine kadar dinlendim, yerleştim. Akşam da bayağı kalabalık bir grup olarak Dahlem Dorf’a gittik. Yiyebileceklerimi tabağıma alıp masaya gittim. Bu esnada gözlerim Türkiye’den gelmiş olabilecekleri tanımaya geçmişti ama o gün tanıştıklarım arasında hiç Türk yoktu. Kursun hocaları ve asistanlarıyla bol bol sohbet ettiğimiz gecenin sonunda yine çok yorgundum ve deliksiz uyudum.

Dönüş ve Berlin'e Dair- 1

2010-01-01T19:27:00.006+02:00

2010’un ilk gününde güzel bir şeyler yapmak adına sana döndüm Sokak Lambası. Hatta yine bunun kalıcı bir dönüş olması niyetindeyim. Umuyorum öyle olur. Çünkü bloguma seviyorum. Güzel bir başlangıç yapıyorum 2010 yılına blogumu yazarak. İçimde havai fişekler patlatıyorum falan, bayağı görkemli bir blog açılışı yaptık duygularımla biz ;)
Sanırım yazacak bir şeyler bulamıyordum. Ya da şöyle diyelim: yazacak o kadar çok şey geçti ki aklımdan, bir türlü kafamı toplayamadım. Parça parça bir yerlere bir şeyler yazdım tabii. Ama burayı bıraktım gitti. Kıyamıyorum kapatmaya da… En güzeli bir yerlerden yeniden başlamaktır deyip aldım elime kalemi. Şöyle arkamı dönüp 2009 yılına bir baktığımda gelecekte dönüm noktası diyebileceğim nitelikte kararlar verdiğimi ve işler yaptığımı fark ediyorum. İşin ilginç tarafı bu kararları verirken çok da kararsız kalmayışım. Çok zorlanmışım evet, çok ter dökmüşüm, uykusuz geceler geçirmişim falan ama bunu da çok abartmamışım. Zaten biraz daha düşünseymişim muhtemelen kendi hayatım adına “radikal” olarak niteleyebileceğim bu kararları veremezmişim diye düşünüyorum.
Her neyse… 2008 yılının sonlarına doğru büyük bir çaba harcayarak DAAD’nin burslu yaz okuluna başvurdum. Bu bursun çıkmasını çok istiyordum. Çünkü bu benim öğrencilik hayatımdaki ilk yurt dışı deneyimim olacaktı. Tabii ucunda dili geliştirmek de var. Ama zaten baştan itibaren bunun 2 aylık ya da 3 haftalık bir sürede olamayacağını da biliyordum. Dil öğrenmek herkesin beceremediği bir şey çünkü, kursa gitmek ya da yurt dışına çıkmak birtakım şartlar sağlanmadığı sürece fayda etmiyor. Bazı şeyleri yaşam biçimi haline getirmek lazım. Berlin ve Frankfurt şehirlerini seçmiştim… Çok olmasa bile umutluydum. Tek başına yurt dışına çıkmak aslında üzerinde çok düşünülmüş bir karar değil verilmesi gereken bir karardı. İçinde bulunduğum bazı koşullardan dolayı da radikal sayılabilirdi. Ama buna çok da alıdırmadım. Şubat ayında Ankara elemesini geçtiğime dair bir haber alsam da nihayi sonucu haziran başına kadar bekledim. Ve aslında umudu kesmiştim… Final haftası sınavlarla boğuştuğum bir günde geldi sonuç. Ve istediğim gibi Berlin’deydi gideceğim yaz okulu. Freie Üniversitesi’nde. Fakat başvurduğum üzere 2 aylık değil 3 haftalık bir yaz okulu bekliyordu beni. Bu üç haftalık kısım ailem ve bazı arkadaşlarımı sevindirmişti açıkçası ;) Gidene kadar birtakım uğraşlar verdik, formaliteleri sağladık falan ama hüzünlüydüm arkamı dönüp gittiğimde. Gözlerim yaşarmıştı… Olağanüstü bir durum yaşamamak için çok dua ettim. Güzel günler geçirip dönmek için… Ve her anımı yazmaya çalışacaktım. İçinde bulunduğum duyguları, yeni insanları, yeni yerleri, yeni tatları… Bu konuda üstün bir çaba gösterdim açıkçasI. Hemen hemen her akşam mutlaka bir şeyler yazdım oda arkadaşım Marina’nın şaşkın ve meraklı bakışları altında. Her akşam o diğer arkadaşlarla vakit geçirirken ben odada kalıp bilgisayar başında bir şeyler yazıyor ve ailemle görüşüyordum. Anlattığımda günlük tutma kısmı biraz şaşırtmıştı onu, hayatında hiç günlük yazmadığını söylemişti. İlk oda arkadaşımdı kendisi ve onu tanıdığım için çok mutluyum. Hatta bazı konularda onun gibi bir oda arkadaşım olduğu için de kendimi şanslı hissediyorum. 2 günlük bir gecikmeyle gelmişti Berlin’e. 2 gün boyunca odanın bana kalması inanılmaz keyifli bir şeydi. Geldiğinde hayalkırıklığına uğramadım desem yalan olur. Hatta üzülmüştüm de tıpkı kursun son günü onunla vedalaşırkenki hüznüm ve gözyaşlarım gibi… Hayatımın sonuna dek hiç görmeyecektim büyük ihtimalle ve bu Sırp kız 3 hafta boyunca benim yaşamıma dahil olmuştu… İyi ki de olmuştu…
Bugün nedense bir an Berlin’i özlediğimi fark ettim. Ya da Berlin adı altında başka bir şeylerdi özlediklerim. Mesela doya doya gezmeyi… Ayaklarımın yorgunluktan zonklamasına hiç aldırış etmeden sokakları arşınlamayı… Her şeyi büyük bir dikkatle incelemeyi, şaşırmayı, yepyeni şeyler öğrenmeyi… O yüzden bugün Berlin’de yaşadıklarıma dair bir yazı dizisi hazırlamayı düşündüm blogum için. Özellikle yazı dizisi yapıyorum ki bir yandan da buraya yazmak için yeniden bir alışkanlık edineyim ve devamlılık sağlayayım… Bu hazırlayacağım yazı dizisinin ilk kısmı olsun. Berlin’den bahsetmedim hiç ama giriş olsun bu yazı. Keyifli okumalar şimdiden.

Hepimiz Tutunamayanız!*

2009-09-24T13:50:00.002+03:00

Oğuz Atay "Tutunamayanlar"ı yazdığından beri tutunamadığımızın daha bir farkına vardık. Sanki o roman yayımlandığı günden beri tutunamamaya başladık. Tutunuyoruz da, bir yere kadar. Koşuyoruz, koşuyoruz mesela, bi yerlere de ulaşıyoruz. Mutlu oluyoruz, huzurlu oluyoruz, sonra anlamsızlıklar gün yüzüne çıkıyor. İnsan kolayı daha çok seven bir varlık bence, o an kolay olan başarıya odaklanmak ve o haz veren anı hissetmekse onu hissediyor. Sonrasını da sonra düşünürüz! Aslında bunu hiç yadırgamıyorum, belki de doğru olan bu. Beceremediğim bir şey olduğu için çamur atıyorum belki de aklım sıra. İnsan psikolojisi, belki benim de bilmediğim, henüz farkına varamadığım sebepler, olaylar, düğümler, çözümler yatıyor altında. Biliyor musun, şimdilik hiç bir şeyin farkına varmak istemeyip sadece bugünü yaşamak istiyorum. Fakat huy çıkmıyor can çıkmayana dek. Ve ben yine iki taş arasında kendime ikilemler yaratmaktan geri kalmıyorum değil mi? Oysa büyük laflar vardı çalışma masamın tam karşısında, motivasyon olsun diye. Yıllar oluyor ki onların artık orada olmadığını fark ediyorum. Artık birkaç tane tiyatro bileti, iki üç melankolik laf, bir Frida Kahlo, bir Einstein kartpostalı, muhteşem bi hocanın çektiği iki fotoğraf, o fotoğrafların anısına bir tane küçücük kurumuş buket ve şu anda hatırlayamadıklarım var. Kocaman laflarım beni değil çalışma masamı terk ettiği gün artık motivasyon istemediğime karar vermiş olacağım ki onlar artık yok. Motivasyon diyorum, ya da artık sen ne demek istiyorsan, hepsi senin içinde. Ama onları içinde hissedene kadar bir süreç geçirmen gerekir. İşte süreç o kocaman lafların tam karşımda olduğu zaman aralığı olsa gerek...

Nasıl yazdım, nereden geldim buralara hiç bilmiyorum. Uzun zamandan beri başka şekillerde başka yerlere bir şeyler yazıyorum. Bir de hayallerimi şekillendirip duruyorum. İnsan hayal ettiği ölçüde yaşıyormuş ya önce hayal etmeliyim ki yaşama ihtimalim artsın deyip bunu da böyle bir hesaba bağlıyorum işte. Ama büyürken hep adım gibi bildiğim bir şey eşlik etti bana, istemezsen ya da nasıl isteyeceğini bilmezsen istediğin şeye ulaşman imkansızlaşır. İnatçı olmak lazım, hak ettiğini düşünüyorsan kapıyı fazlaca zorlamalısın girmek için. İçsel tutunamayanlığımızın hakkını vermek için de iyice bakıp, çokça görmek lazım. Görünmeyenleri görmek, hissetmek...

*“Kimse dinlemiyorsa beni – ya da istediğim gibi dinlemiyorsa – günlük tutmaktan başka çare kalmıyor. Canım insanlar! Sonunda, bana, bunu da yaptınız.” (Günlük)**
**Çok alakalı olduğu da söylenemez, mesajı almak isteyen alabilir o ayrı.

2009-07-03T19:23:00.003+03:00

"Aklımdan öyle şeyler geçiyor ki kimi zaman onlara dokunmak ve yollarını değiştirmek istiyorum. Yani düşünce akan bir su gibiymiş, ben de o suyun yatağının yönünü değiştirecekmişim... Gidiş yolu doğru olsa bile yanlış bir sonuca varıyor bu su... Bakınca fark ediyorum, hissediyorum, bu doğru olamaz! Hayatta 'ne kadar köfte o kadar ekmek' gibi bir denklem yoktur aslında. Kimse de bunun sırrına erişip, doğru taşlara oynayıp hep kazanan olmaz ki? Sana bağışlanan bu güzel şeylerin bir bedeli var mı? Başına gelen kötü şeylerin de mi bir bedeli var? Sen neyin ödülüsün? Ya sen, sen neyin cezasısın? Her sonuç bir sebebe mi bağlanır yoksa? Kim demişti bana "Sebep olmadan sonuç olmaz!" diye... Ah, biliyorum... (Hocam sizi dinlemek hem çok iyi, hem de çok kötü bir şey)
Şu sonuçları aklımız erdiğince bir sebebe bağladığımızda önümüze bir düzen çıkıyor ister istemez. Ama biliyorum ki o düzen yok! Düzen, aslında düzensizliğin düzenidir değil mi? Düzeni iyi öğrenip kafayı çalıştırdıktan sonra suyun aktığı tüm yolları avucunun içi gibi bileceğini sanıyorsun değil mi? Taşları doğru oynarsan mutsuz olmayacağını sanıyorsun değil mi?
Hayal kırıklığına uğramayacaksın bir daha...
Bedeller biçiyorsun mutluluklarına ya da mutsuzluklarına...
Birilerine sen benim ödülümsün diyorsun, bir başka şeye ise ceza...
Oysa o kadar küçük ve kırılgansın ki... Akıllara zarar bir kırılganlık bu, nafile bir kırılganlık...."

Böyle akıp gidiyordu işte. Çok sevdiğim frekans 93.3'ü dinlemekteydim, MJ'nin öldüğü gündü sanırım. Canlı müzik yapıyorladı sohbet arasında, sohbeti harcamıştım da kulağıma gelen müzik uzun süredir gelmiyordu ve özlenmişti fark edilmeden. Imagine'yi çok güzel söyledi, kim olduğunu bilmiyorum. Şimdi babasından dinleyelim biz ;)

Uğrak

2009-07-02T20:09:00.001+03:00

Bitmemişti sözcüklerim…
İçimden geçen cümlelere kulak kabartıyordum; ancak onlara ayıracak kaliteli vaktim yoktu. İzin verdim akıp gitmelerine, okyanus olup taşacakları günü bekledim belki de. Özlemle bekledim, demlenirken. Ve ruhumun geri geldiğini hissetmeye başladım. Nefes almaya başlamıştı yeniden, karanlığı itekleyivermiş, eski pırıltısına kavuşmayı bekler gibiydi. Ruhuma tutunduğum andan itibaren içimden geçen sözcükleri biriktirmeyi ona devrettim. Taşırmadan, kaybetmeden, örselemeden kucakladı onları. Sıcaklığını sevdim.

Eskisi gibi okumaya, film izlemeye başladım. Şöyle sabahtan akşama kadar evde olmayı özlemiştim. Bu yine çok mümkün olamasa da günde en az birkaç saatim var dertsiz tasasız geçen. Dert tasa dediğime bakmayın; angarya işlerle uğraşmayı sevmeyen biri için küçük işlemler ve tatlı telaşlar bile çekilmez olabiliyor. Gitmeye hazırlanıyorum. 15 gün sonra bu saatlerde Berlin’de bir öğrenci yurdunun havasını teneffüs etmeye başlamış olacağım. Benim için çok farklı bir deneyim olacak. 3 hafta boyunca göreceğim dil eğitimi ve Berlin gibi bir şehri yakından tanımak da cabası… Güzel anılarla ve az buçuk Almancamı bir adım daha ileriye götürmüş olarak dönmeyi planlıyorum şimdilik… Heyecan mı? Şimdilik yok denecek kadar az. Bavulumu hazırlamaya başladığım gün heyecanın da kapımı çalacağını hisseder gibiyim.

Film izlemek konusunda eskisi kadar çalışkan değilim. Haftada birkaç tane izleyebiliyorum. Oysa geçen yıl bu dönemlerde günde en az bir tane izliyordum. En son Kâbuslar Evi serisinden “Hayal-i Cihan”ı izledim. Sırada “Takip” var. Can sıkıntısının yoğun oldu anlarda bu filmler ilaç gibi geliyor. Öncesinde “El Pasado”yu izlemiştim. İspanyol filmleri bana her şekilde zevk veriyor. El Pasado çok iyi bir film değildi ama konuşulan dilin keyfine varmak bile yetiyor bana. Bugün yine bir film seçeceğim ve yine “son zamanlarda beni etkilemeyi başaran ilk film” demeyi diliyorum bitirdiğimde.

Kitaplarıma gelince…
Dün gece Latife Tekin’in “Aşk İşaretleri” adlı kitabını yeniden elime aldım. Fakat istediğim bağı kuramadığım kitaplar arasında olduğunu bir kez daha fark ettim. Pınar Kür’ün “Bitmeyen Aşk” ı gibi… Ama asıl üzüldüğüm şey zevkine ve bilgisine güvendiğim birçok arkadaşımın gözdesi “Kinyas ve Kayra”da istediğim tada ulaşamadım. Konsantre oldum, kendimi kitaba verdim. Ama o bana zevk vermedi. Sayfalar sayfaları kovalamadı ve beni çekip alamadı öyküsünün ya da kurgusunun içine. Bir kez daha deneyeceğim elbette, ama kararımı da vermiş gibiyim. Bukowski’yi de Bukowski gibi yazanları da okuyamıyorum ben. Her şeye rağmen inat edip bitirmeyi çok isterdim. Saide Kuds’un Kimya Hatun’unu gözyaşları içinde okudum oysa… Soluksuz, bitmesini hiç istemeden. Ardından Elif Şafak’ı izledim bir programda. Malum onun da aynı konu üzerinde çalıştığı ve yazdığı yeni kitabı var. “Aşk”ı da okumayı istedim Elif Şafak’ı dinlediğimde. Elif Şafak’a karşı bir ön yargım olduğunu hiç gizlemedim. Bazı olaylar beni destekledi ön yargılarımla ilgili. Ama o programda Elif Şafak’ı dinlemek çok farklıydı. Çok mütevazi ve doğal geldi, oysa beklemiyordum… İddialı cümleler kurmuyordu yazdıklarıyla ilgili. Romanın ortaya çıkma sürecini anlatırken çok gerçekçiydi. Bakışlarında, konuşmasında bir olgunluk sezdim. Kısa bir süre sonra kitapçıda uzun süre inceledim kitaplarını. Yanılmayı çok isterdim ama gördüğüm kadarıyla kitaplarının bir kısmı eğlencelik şeyler. Çarçabuk oku, bitsin. Dolu dolu bir şeyler hissetmedim, birkaç kitabının dışında. Buna rağmen okumaya karar verdim. Hayat bana ön yargılarımla ilgili müthiş, beklenmedik cevaplar verir genelde; bakalım bu konuda ne olacak…

Ve az önce uzun süredir yapmadığım bir şeyi daha yaptım. X üniversitesinin sürekli okuduğum öğrenci gazetesini tekrar okumaya başladım. Neden isim vermiyorum? Az sonra vereceğim ipuçlarıyla çok rahat bulabileceksiniz zaten ne olduğunu. İnanılmaz özendiğim bir oluşum bu gazete. Editörlüğünü üstlenenler öyle bir gazete olsun ki her görüşten yazılar olsun diyerek çıkmışlar yola. Unuttukları çok önemli bir şey var oysa… Eğer sizin sıkı sıkıya bağlı olduğunuz bir ideoloji varsa tarafsız bir şeyler ortaya koymanız çok zor olabilir. Bazı sesler baskın olsa bile, kimi zaman çok sinirlenseniz bile bu gazeteyi okumak iyi geliyor. En azından bir yerlerde uyumayan, okuyan, bir şeyler için –kimi zaman nafile de olsa- kafa yoran birileri var. O yüzden X üniversitesi ne olursa olsun farklı bir yere sahip Türkiye’de. Şaşırdığım tek nokta aslında çok bilinen ve basit olan bir şeyin görmezden gelinmesi. Her şeye rağmen herkes en çok kendini düşünür ve sever. Tanımadığınız bir insanın iyiliğini istersiniz elbette, ama yine de ondan önce kendi iyilik ve sağlığınızı istersiniz değil mi? İşte gazetedeki öğrenci-yazar arkadaşlarımız bunu unutuyorlar sanırım. İnsanız biz değil mi?

Biriktirmişim değil mi?

2009-04-26T15:51:00.002+03:00

En son yazının başlığını yine uzun süre "kaçak" olacağımı düşünerek yazmamıştım aslında. Hatta tam tersi, düzenli yazacaktım. Az önce blogları okurken (şükürler olsun bu dönem blog okumaya vaktim var) ve insanların ne kadar düzenli blog yazdıklarını düşünürken blog yazmanın benim için "geçici bir heves" olup olmadığı konusunda çelişkiye düştüm.
a) Olabilir. Çünkü hayatımı bir film şeridi gibi gözlerimin önüne düşürdüğümde, belirli dönemlerde yoğunlaştığım konuların, insanların ve uğraşıların birbirlerinden farklı olduğunu gördüm. Bu hem çok iyi bir şey, hem de kötü. Maymun iştahlı olmadığım sürece sorun yok sanırım.
b) Olamaz. Çünkü bakın, yine yazıyorum. Yazdıklarımın bir süredir farklı şekillerde ve farklı platformlarda yayınlanıyor olması, benim tüm enerjimi o platformlara taşıyor olmam beni blogumdan uzaklaştırmış olabilir. Buna karşın yaşadıklarım, bu süre zarfında öğrendiklerim, karşılaştığım insanlar yazacaklarım için büyük malzeme. Sindirmeye, analiz etmeye ve daha da öğrenmeye çalışıyorum.

En başta büyük bir sorumluluğum vardı son bir yıldır. İnsanlar işlerini önemsedikleri sürece, her ne yapıyorlarsa, "büyük sorumluluk" oluyor sanırım. Ancak "büyük sorumluluğumla" ayrılmak üzereyiz. Bir ay gibi kısa bir zamanımız kaldı. Kimi zaman öfkelendim, kimi zaman "keşke" dediğim oldu. Ama şimdi arkama dönüp baktığımda belki de hayatımın hiçbir döneminde yapamayacağım bir işi yapmış olduğumu görebiliyorum. (Umarım hayatımın herhangi bir döneminde yine uğraşırım yayıncılıkla) Kimi zaman iyi, kimi zaman kötü... Aynı anda öğrenci, bir ailenin bireyi ve insan olmanın getirdiği sorumlulukları da üstleniyor olmak yorucu olmakla beraber "zamanı kullanmayı" da öğretiyor. Bu benim en büyük kazanımlarımdan biriydi. İnsanlar yapabileceklerini o şeyi yapmaya başlamadan göremiyorlar. Zaman sıkıntısı diye bir şey bende bir süredir mevcut değil. Bunun yanı sıra insanlarla iletişim ve empati konusunda da kazanımlar oluyor. Ancak hepsini bir kenara koyduğumda ve yine "kendimi" baz aldığımda rahatça görebildiğim bir şey daha var. Farklı ortamlara girmek, farklı insanlarla tanışmak ve değişik tecrübelere sahip olmak insanı birçok yönden olgunlaştırsa da kişi istemediği sürece kişiliğinden "ödün" de vermiyor. Öncelikleri planladıktan ve görevleri yerine getirdikten sonra kimse kimsenin hayatına burnunu sokmuyormuş! (Bu başka bir yazının konusu olacak)
"Her şeyin bir bedelinin olduğu" gerçeğinden de kaçamıyorum ama. Bu farklı ve güzel sorumluluğum -ayrıca kendim dışındaki insanlar için de bir şeyler yapıyor oluşumun zevkli yanı- bana birçok şay kazandırmasının yanında "kendim" e eskisi kadar zaman ayırmamama sabep oldu. "Ruh"umdan söz ediyorum. Ruhumu keyiflendirecek, besleyecek birçok şeyi yapamadım. İstediğim kadar film izleyemedim örneğin. Arkadaşlarımın "sana belgesel verdik, yıl oldu hala izlemedin." diye serzenişte bulunmalarına maruz kaldım istemeden. Okumayı istediğim kitapları okuyamadım ve üzerine düşünmek istediğim birçok konuyu da düşünemedim. Yazamadım. Çünkü yazmak "ruh" ister. Eğer yazdıklarınıza ruhunuzu katmıyorsanız "yazdığınız" hiçkimseyi doyurmaz. Düşünce dünyamın mekanikleşmesi de ruhumu kötü etkiledi. Zamanla savaş verirken insanlarla da uğraşmak basit denklemler sunuyor insana hayat bazında. Fakat kazanımlarımı ve tecrübelerimi yavaş yavaş sindirmeye, kendime vakit ayırmaya başladığımda yine eskisi gibi "kafa patlatacağım".
Bu da bir nevi muhakeme yazısı oldu. Ufak ufak toparlamaya ve toparlanmaya başladım. Anlatacağım çok şey var...

Kaçak

2009-03-15T21:18:00.001+02:00

“Baştan anlaşma yapıyoruz. Kimseye mal etmiyoruz okuduğumuzu. Ben sana yazdım. Sen olmayan başka birine yazdım. Başka biri olmayan, yüzünü görmediğim, sesini duymadığım, varlığını bile bilmediğim birine yazdım. Tamam mı?”

“Beynimde yankılanan, sinir hücrelerimi eşeleyip kendine bir yuva kurmaya çalışan milyonlarca düşünceden en can sıkıcısı koydum onun adını. Zehirli bir yılan gibi kıvrılıyor önümde, büyük bir zevkle. Ben onu seyrettikçe kıvraklaşıyor acıtan raksı, can yakıyor iyiden iyiye. Ben ona baktıkça büyüyor, gözlerimi alamıyorum. Dilini uzatıp beni zehirleyeceği günün geleceğini bilsem bile onu yok sayabilirim. Kovabilirim. Kahkahalar atarken nereden geldiği belirsiz bir tokat yemiş gibi olurum geldiği gün. Fakat biliyorum ki o doğduğum gün öğrendiğim ilk şey. Senin de… Kovmak mı doğru onu da basmak mı bağrına?”

Ölene kadar uçlarda yaşamış bir ses duyuyorum. Susmasın istiyorum. Araba reklâmından bilirsin sen de. Bilirsin de, aklın hep o alımlı, cilalı, güzel kadınları anımsatan tenekelerdedir.

“quand il me prend dans ses bras
il me parle tout bas,
je vois la vie en rose.”*

Sadece hoş bir melodidir. Aşkı mı anımsatır yoksa sana? Acıyı mı? Ne hissettin duyunca? Bak, açık konuşacağız. Hem öyle konuşacağız ki, hiç kimse duymayacak. İnan bana, ben de duymayacağım. Saplantıların, zaafların, sapkınlıkların ve insana dair ne varsa geliyor aklıma. Yüzüne çektiğin masum maske... Öyle sevimli ki… Oysa ben kitaplardan bunu öğrenmedim. Masal okuma yaşını çoktan geçtiğimi fark ettirdiler. Hadi, itiraf et. Hayat tozpembe değil bebeğim, bilirsin.**

Acı çeker gibi söylüyor kadın. Aşk şarkısıymış. Oysa güzel ve sarışın Alman şarkıcıdan dinlediğimde bambaşkaydı. Yumuşacıktı, gökkuşağını görmüşsün, penceren açıkmış, yağmur kokusu doldurmuş ciğerlerini, sanki…
Öyle değil, ses tellerinden acı damlıyor. İsyan yok. Acısını kalbine gömmemiş, ama çekip gitmiş gibi… Seviyor onu, isyan yok! “Benimsin!” diyor. Savaşta kazandığı madalyasıymış gibi bakıyor ona. “Her şeye rağmen kendi hayatımın komutanı oldum.” Gitmişler, belli. O kalmış, bir de bazı dostları. Gitmişler; ama mecburi bir terk bu. Şımarıklık ya da ihanet değil.

Kafan mı karıştı? Yoruldun mu? Sıkılmış da olabilirsin… İpuçlarını iyi takip edersin belki dedim… Etmeyebilirsin de… Etmen mümkün olmayabilir de…

Dünya, güneşin etrafında döner gibi bir durum işte. İçimizde o da, hep bizimle birlikteydi. Kabullenmek zor olsa da hep birlikte olacağız.

Bak, açık konuşacağız. Sen konuşacaksın ben duymayacağım. Ben konuşacağım, sen belki birleştiremeyeceksin parçaları. Çünkü çok boşluk var. Boşluğun hacminin yanında ihmal edilecek kadar küçük birkaç kelimeyi anlamlı bir hale getirmeni istemiştim. Anlam göreceli değil mi?

*İpucunun böylesi: La Vie En Rose
** Bunu da sen bul
14.02.2009

2009-02-04T16:25:00.000+02:00

Tiyatro çıkışıydı.
Keyfime ortak bir adet dost vardı yanımda ve elimde çıtır çıtır bir simit Karanfil’deki simitçiden alınmış. Ankara’nın soğuğunu içime çekmiş Karanfil Sokak’ın bin bir çeşit suretini izlemekteydim. Akşamları daha güzel Karanfil. Kaldırım taşları ıslak… Bir yerlerden güzel bir melodi geliyordu, umulmadık…
“Ben İhsan Oktay Anar okumak istiyorum bugün.”dedim dostuma. Dost Kitabevinin önünde ayrıldık. İstediğim kitabın yerini biliyordum, bir elimde simit, diğer elimde “Puslu Kıtalar Atlası” işimi 2-3 dakikada halledip atmıştım kendimi dışarı. Dost Kitabevinin en hızlı müşterisiydim herhalde.
Beni iyi tanıyanlar işin hikâye kısmını sevdiğimi; yaşamın, ufak detayların bu hikâyelerde saklı olduğunu düşündüğümü bilirler. Her kitabın, her filmin, her dostun bir öyküsü var bende. Yoksa bile var… Sen bilmesen bile, hatta umurunda olmasa da… Var! Beni muhteşem bir kitabı okumaya iten bu günü değerli ve özel kılmalıydım birkaç cümleyle bile olsa…

Çocukken okuduğumuz masalları anımsıyor musunuz? Bol efsaneli, çocuk aklımızı sarıp sarmalayan, bin bir çeşit tekerlemeleri ve keyifli kelime oyunlarıyla dimağımızda müthiş bir etki bırakan masalları nasıl unuturuz dediğinizi duyar gibiyim. Öyle bir kelime büyücüsü ki İhsan Oktay Anar çocukluğumuzdan kalan masal tadını hatırlatıyor satırları. Bir efsanenin içinde ya da sırlarla dolu bambaşka bir dünyada hissediyorsunuz kendinizi. Cinler, periler, melekler ve aklınıza gelmeyecek çeşitli doğaüstü güçlerin eşliğinde türlü karakterle paylaşıyorsunuz masalınızın en tatlı yerini. Anar’ı Suskunlar kitabıyla tanıdım. Gönlümü fetheden bu kitabın da bir öyküsü var aslında ama konumuz hala etkisinden çıkamadığım “Puslu Kıtalar Atlası”. Adının sihrini hiç bozmadan ilk sayfadan son sayfaya kadar su gibi akıp gidiyor Anar’ın edebiyatı. Evrenin sırrını anlamaya ve evinde oturarak dünyanın haritasını çizmeye çalışan Uzun İhsan Efendi ile silik ve mütevazı oğlu Bünyamin’in ilginç, karışık ve bir o kadar da keyifli öyküsünü bir şölen gibi sunuyor Anar bizlere. Bu güzel öyküde ise her karakterin yolunu İstanbul şehrine düşürüyor ve onlara Anar’ın deyimiyle Konstantiniye havası aldırmadan bitirmiyor öykülerini. Her kahraman ise başka bir masaldan çıkıp geliyor Galata’ya, Tahtelkale’ye, Samatya’ya… İstanbul’dan anatomiye, fizikten matematiğe kadar geniş bir yelpazede olay içinde olay okuyoruz “Puslu Kıtalar Atlası”nda. Fareli köyün kavalcısının yaptığı gibi esrarengiz bir şekilde peşinden sürüklüyor bizi eser. Sizler için de güzel öykülere vesile olur umarım.

Bununla bitmedi. Şu sıralar okuduğum “Bab-ı Esrar” yine güzel bir Ahmet Ümit klasiği gibi görünüyor. Kaliteli edebiyatın her türlüsünü seviyorum. Kendisi yine hızlı bir Dost Kitabevi ziyaretinin parçasıdır. Ama yanında kardeşleri de vardı kâğıt poşetimde. Onları da sizlerle tanıştırmadan edemeyeceğim. Bir tanesi “Johannes Kepler”i anlatan “Yeni Gökbilim” adlı kitap. Tübitak Popüler Bilim Kitapları “Yaşamöyküsü Kitaplığı” adı altında birçok bilim insanı için yaptı bu çalışmayı. Tabii önceliği çoğunluktaki fizikçilere verdim. Einstein ve Kepler’den sonra Newton’u almayı düşünüyorum. Bir de Freud var, henüz okuyamadım. Bu seriyi tamamlamayı düşünüyorum. Ayrıca piyasadaki popüler bilim kitaplarına göre çok ucuz. Tübitak’ı seviyoruz! Diğer kitaplarım ise benim için özel bir yere sahip Çağdaş Türk Edebiyatı kadın yazarlarına ait. Kadın yazarlara olan ilgimi belirttiğim bir dostum –bu satırları okuyorsa hatırlayacaktır söylediklerimi ve söylediklerini:)- “Gelecek nesillere aktarılacak iki tane kadın yazar tanıyorum günümüz edebiyatından. Biri Leyla Erbil diğeri ise Latife Tekin.” dedi. Ben de tabii önerisini aklımın not defterine yazmıştım. Leyla Erbil’in “Tuhaf Bir Kadın”, Latife Tekin’in “Aşk İşaretleri” adlı kitapları hızlı Dost Kitabevi ziyaretimin son yolcuları oldular. Pazartesi gününe kadar hepsini okuyup bitirmek istiyorum.
Sokak Lambası’nı neden bu kadar ihmal ettiğime gelince, kendime kalamıyorum ki Sokak Lambası’na kalayım. Bir şeyler yazıyorum, bir kenara koyuyorum. Demleniyorlar. Olgunlaşıyorlar belki de… Belki Sokak Lambası ev sahipliği yapmayacak onlara. Kim bilir, belki bir gün, belli mi olur?

Hayat Arası

2008-12-08T21:11:00.006+02:00

Bazen tutkuyla seviyoruz bazı şeyleri. Bir arkadaşla sohbet etmeyi, kitap okumayı, film izlemeyi, mutlaka iki söz karalamayı bir yerlere… Bunlardan yoksun kaldığımız zamanlarda ise tuhaf bir boşluk peyda oluyor ruhumuzda. Ama öyle masum bir boşluk değil bu. Hiçbir anlamı olmayan cinsten, derinliği yok, boyutları yok. Değişik bir mutsuzluk duygusu ve ardından olayın farkına varma aşaması meydana geliyor. Böylesi bir durumla ilk kez karşılaşan biri için değişik olmakla beraber; ikinci kez karşılaşan kişi teşhisi çoktan biliyordur, ilaç da bellidir.

İlacı fark ettiğimde içimde bir şeylerin çoktan susmuş olduğunu hissettim. Bir arkadaşımı kısa süreliğine kaybetmiş gibiydim, gelecekti ama biliyordum. Gelmesi için çaba sarf etmeliydim belki de… Çaba sarf edip geri döndürmeyi tercih ettim. Beynime bıçak gibi saplanmış bir baş ağrısı eşliğinde soluğu aldığım yer bir kitabevinin kadın yazarlar bölümüydü. Feministlik değil bu; sadece kadınların ince düşünen, ayrıntıcı yanları, tuhaf mutlulukları, değişik özlemleri ve duyarlılıkları beni cezbeden. Bir bir dokundum kitaplara, açtım kimisini okudum, bıraktım. Birinin kapağını çok beğendim, rengi de muhteşemdi. Üstelik hiç tanışmadığım günümüz kadın yazarlarındandı. Bu nasıl hoş bir kapak seçimiydi. Bütün kitaplarının kapakları aynı, fakat renkleri farklıydı. Seçtiğim kitabın ismine de tutulmuşken bunu elimden bırakmamaya karar verdim.

“Bir Delinin Güncesi”

Deli günce yazmış. Dalga geçmiş akıllılarla!
Kitabın yazarı da Aslı Erdoğan’mış. Ve biliyor musunuz fizikçiymiş, bilgisayar mühendisiymiş. Rio de Janeiro’da hem fizik yapmış, hem yazmış. CERN’de çalışmış. Biliyorum, insanın beyni fiziğe yoğunlaştığı zaman ağırlaşıyor. Taşıyamayacak hale geldiğinizde ya uyumayı tercih ediyorsunuz ya da bu ağırlıktan uyumadan kurtulmayı. Kurtarıcılar yaratıyorsunuz kendinize uyumaktan çok da hoşlanmıyorsanız. İçimden bir ses Aslı Erdoğan’ın kurtarıcısının da yazmak olduğunu söylüyor. Kâğıt poşetime kitabımı koyduktan sonra metroya ilerliyorum hızla. Normal şartlar altında ayakta kitap okumam, ama sıyrılmak istiyorum bulunduğum ortamdan. O anda orda olmak istemiyorum, olmak zorunda olmama rağmen. Maddeten mümkün değil… Kitabıma gömmek istiyorum kafamı, ruhumu, tüm varlığımı. Kimseyi görmeyeyim, kimse de beni görmesin. Kulağımda Les Chroristes’in müzikleri… Onlar isyankâr, kitabım deli!
Deli günce yazmış, akıllıların yaptığı en büyük kaypaklık deliliğe vurmak olmuş.

Aslı Erdoğan denemelerini toparlamış. Hepsi de birbirinden bağımsız. Anlaşılmak içinse küçük parmağını bile kıpırdatmıyor; belli ki kendi zevki için yazıyor. “Kimse de anlamasın bana ne!” mantığı hüküm sürüyor. Böylece hep meraklısı olduğum doğal bir yazma süreci gelişiyor onda ya da ben o şekilde gözlemliyorum. Anlamadığım, hoşlanmadığım, kabullenmediğim yerler oluyor. Bazı cümleleri sevmiyorum; ama vazgeçmiyorum okumaktan. Doğallığına büyük saygım var çünkü. Okula erken gidilmiş bir sabahta son sayfayı çeviriyorum, daha ilk derse bile girmeden yorulmuş beynimle. Yoruyor Aslı Erdoğan anlamak isteyenleri. Anlamak istemekse yetmiyor elbette anlamaya. Yine de devam ediyor kişi, sanırım doğallığa olan saygısından…

Keyifli bir günde alınıyor “Hayatın Sessizliğinde”. Bu kez pembe kapak. Bir kere moru hep daha çok sevmişimdir, şahsiyetli renktir. Ama kitabıma ön yargıyla yaklaşamam, yazarının doğallığına saygım var. Orada burada vakit buldukça çeviriyorum sayfaları. Yine denemeler topluluğu. Kendini kasmıyor yazar bir bütünlük yaratmak için, bir öykü yazayım, bu kez de bir roman olsun demiyor. "Kendimi de tekrar etmeyeyim" hiç demiyor. İnanılmaz doğal bir süreç gözlemliyorum okuduklarımı anlamazken, tekrar tekrar bir o denemeden bir bu denemeden okurken. Bir süre sonra kendimi sözcüklerin ahengine kaptırıyorum. Bütünlüğün canı cehenneme, bana cümlelerin estetiği lazım diyerek kandırıyorum kendimi. Aynı süreci Kürşat Başar’ın “Kış İkindisinin Evinde” öykü kitabında yaşadığımı fark ediyorum. Felsefeci yönünü ortaya çıkarmış diyorum, ama kapılıp gidiyorum cümlelerin güzelliğine. Bu kitabı da kapağına hayran olup aldığımı hatırlıyorum. Demek ki diyorum yazar bütünüyle özen gösteriyor yaptığı işe, zevki için yapıyor.

Bir kez daha fark ediyorum; yaptığı işten büyük zevk duyan, işini kendi zevkini tatmin etmek için yapan yaratıcı insanları seviyorum. Çok yönlüleri bir de…

Koyu Lacivert

2008-11-26T17:26:00.006+02:00

Kendime vakit ayıramayışımın bir göstergesidir blogumun da uzun süre sessiz kalması. Ama geldim artık...

"Noktasaldı başlarda.
Hani kütle yoğunluğu deyip duruyoruz ya, ona benzetti içinde hissetiği, tanımlamakta, somutlaştırmakta zorlandığı o şeyi. Sevmişti, yoğundu çünkü. Boşluk hissetmekten daha iyiydi en azından yoğunluk hissetmek. Rengini düşündü. Koyu lacivert olmalıydı. (Lacivert zaten koyu değil miydi?)
İçindeki koyu lacivert yoğunluk anlam kattı boşluklarına. Uzun zaman sonra kalemi aldırdı eline. Anlatacak bir şeyi olmasına sevindiğinden mi, anlamsız boşlukların baygın hissiyatından kurtulmanın rahatlığından mıdır bilinmez, sevdi koyu lacivertini.
Sonbahar tamamladı laciverti.
Kızılıyla, sarısıyla, puslu havasıyla sarıp sarmaladı onu hoşgeldin dercesine. Üşüdü lacivert, içine çekildi. Yoğunlaştı. Yağmur sularının birikintisine baktığında tek karede iki varlık gördü, kaynaşmış. Bir güz, bir lacivert. İçine çaktiği hava anlamsızlığına iyi geldi yüreğinin.
Hani isyan zamanları vardı ya. Haksız yere bağırıp çağırma dönemleri. Tüm cevapların öfkeli olduğu, sona yaklaşırken acizce ağlamanın eşiğine getiren... Gülümsemenin zor geldiği. İşte öyle bir kitaptı mor kitabı. Fazla isyankar. Derin görünüyordu, her açıdan. Hem fiziksel, hem ruhsal. (Kitabın ruhu olmaz mı hiç?) Hem de mordu. Laciverti besledi. İki boyutlu yoğun lacivert dolmaya başladı. Hem yoğunlaştı, hem büyüdü. İyi geldi yüreğinin anlamsız boşluklarına.
İsyankar kitabını sırf bu yüzden sevdi. Hayatındaki tesadüflere, sonbaharın kızılına, su birikintilerine ve anlamsızlıklarına çok şey borçluydu lacivert. Derindi artık, çok derin...
(Üç noktayı koymasıyla bittiğini hissetmesi bir oldu. Lacivert daha çok sözcük barındırıyordu oysa. Kahvenin ağızda bıraktığı tad kadar en az... Bir türlü akla gelmeyen sözcükler. Hani hissetmek onları, birinin yüzünde görmek hatta. Ama anlamdıramamak. Rahatsız olmadı. Laciverti beslemeye devam edecekti. )"

Mavi Siyah Flamenko Topluluğu

2008-11-09T13:38:00.001+02:00

Bir Mağlup, Bir Galip

2008-10-20T20:20:00.003+03:00

Şu sessizliğe bir son vermek amacıyla Düşünkara Fanzin'in 5. sayısında yayınlanan yazımı koyuyorum buraya da.

"Aslında en çok büyükler korkar. Çocukları hiçbir şey korkutamaz, öğretilmediği sürece. Karanlıktan korkmayı annemden, gök gürültüsünde bir an için irkilmeyi, lambaları söndürmeyi ve ne hikmetse pencereden uzak durmayı babamdan ve birtakım varlıkların (zombi, kimliği belirsiz öcüler, ecinniler, üç harfliler vs…) gazabından korunmak gerektiğini de ablamdan öğrendim. Hiçbir şey bilmiyordum zaten.
Herkesin bir öyküsü var. İşte o öyküleri bilmeyi istedim ben sadece, çocukken de, 15–16 yaşında bıyıkları henüz terleyen bir delikanlıyken de meraklıydım hikâyelere. O yüzden farklı insanlarla tanışmayı çok severdim. Tanışma konusunda da şimdikinden çok daha iyi olduğum çevremdeki insanların sayısına bakılacak olursa gün gibi ortada. Hırlı mı hırsız mı, yalancı mı dolandırıcı mı düşünmez, sohbet eder, arkadaş olurdum. Amma cesurmuşum! Sahi, insanlardan korkmam gerektiğini kimden öğrenmiştim? İnsanlar iyiydi, hoştu, bazılarının öyküleri mutluluklarla dolu, kimininki acıydı, çok acı. Hepsinin ortak noktası korkuydu! Her insan en az bir korku demekti. Yaşadıkları, karşılaştıkları onları bir korkunun pençesine düşürmüştü. Sonrası tedbirli davranmaktı.
Tedbirli.
Tıpkı annemin dediği gibi.
“Erkek adam korkar mı hiç?” cümlesi yankılanır hala beynimde, babamın sesi uğuldar kulaklarımda. Geçti artık, çok geç. Ben korkmayı, tedbirli davranmayı öğrenmiştim.
Ne yaşarsak çocukluğumuzda, ilk gençliğimizde…
Sonrası anneye, babaya, belki kardeşe, sevgiliye, eşe, çocuklara adanmış, çoğu zaman her şeyin daha fazlasını elde etmek için kan kaybeden ruhun katil zanlısı bir yaşam. Benimse her şeyden önce korkularım vardı. Korkuların rengi her tutkulu insanda olduğu gibi saplantıya çalıyordu.
İşte yine o duygu. Çocukluğumda mahallede oyun oynarken, yenildiğimde, kaybettiğimde hissetmeye başladığım ve hayatım boyunca her yenilmişlikte kendini gösteren koyu kızıl bir duygu, o içi ezilmişlik. Ne zaman kaybetsem ve hatta kaybettiğimi hissetsem aklıma bilyelerim düşer. Kaybettiğim bilyelerim. Her kayıp onlar kadar ucuz ve masum olmasa da…
İşte o duygu tam da içinde olduğum. O utançla karışık kendini beceriksiz hissetme hali. Sırf bu yüzden gözlerinin ta içine bakamadığım kızların ezberlediğim yüzleri gelir aklıma. Kaybedişlerim, beceriksizliğim.
Hâlbuki becerikliydim ben, tuttuğunu koparan entelektüel. Öyle diyorlar. Beni ne bilsin onlar!
Dinlediklerim, izlediklerim, okuduklarım, sevdiklerim, çizdiklerim, fırça darbelerim, gezdiklerim, gördüklerim bir de gizemli hallerim etkiliyordu onları. İddialı biri olamadım, hırslarım eskiden vardı, şimdi yok.
Bulunduğum yere, itibarıma rağmen olduğum gibi davranmam, maskesiz oluşum, eksik yanlarımın fark edilişi bir de. Samimi bulunuyordu. Anlamıştım o kızın gözlerinden bunu, fark etmişti o ruhumun parıltılı yanlarıyla beraber gölgeli taraflarını da. Ve biliyorum temiz bulmuştu o gölgeli yerleri. Temizdi çünkü. İyi dinlemiş beni, iyi gözlemlemiş. Ay Işığı Sonatı’na benzettim ben onu. Eskisi kadar tutkulu olmadığım için belki de… Söyleyemedim. Hiçbir şey söyleyemedim. Seçim yaptı. Seçtiği ben olmadım. Güç önemli kızlar için. Benim sevdiğim akıllı kızlar için ise para yeterli bir güç gösterisi yapamadı. Korkuların sarıp sarmaladığı ruhumun nelere karşı savaş verip hala ayakta durduğunu bilseydi “güç” testini geçer miydim? Ne istediğini bilmeme rağmen istediği gibiymişim gibi davranıp rol kesmedim. Vazgeçmemi tahmin ettiğim şeylerden bir adım bile uzaklaşmadım. Belki bu sebeple samimi buldu beni ama yetmedi. Her zaman olduğu gibi önce bünyemin geleneksel “her kaybettiğimde kazanan yanlarımı sevdim!” mutluluk oyununu oynadım. Bu oyunun ruhumun karanlık köşelerini genişleteceğini bilsem de hep oynarım. Sonra yıkımlarım başlar. Atlatmam gereken korkularımın tavan yaptığı o süreçte devekuşları misali kafamı kitaplarıma bir de tuvalime, fırçaların, renklerin arasına gömerim. Korkular ağaç olur, yol olur, insan olur, kuş olur renkten renge, kılıktan kılığa girer. Sadece şekil ve renk değiştirtebilirim ben korkularıma, başka da bir şey yapamam. Karadelik misali bir koyuluktan morlara, sarılara, su yeşillerine, kavuniçilere taşırım onları. Başkalarının baktığında huzuru gördüğü şırıl şırıl akan bir dere yaparım onları, hüzünlü bir kızın güzel gözleri, dağınık bir odanın hayatın düzenine başkaldırışı, başına efkâr çökmüş bir şehrin dumanlı dağları, eski bir pencere, öylesine bir saksı çiçeği, pembeli morlu…
Ya da yalnızca fırça darbelerinden ibaret olur korkularım. Göreceli. Bakana göre değişen, şekillenen, anlam kazanan ya da kazanmayan.
Seviyorlar genelde.
Resim hakkında hiçbir şey bilmeyen biri bile herkese hitap edebildiğimi söylüyor. Gözlerindeki beğeni ifadesini görmesem övüyor mu yoksa yeriyor mu diye düşünürüm. Benim korkularımı seviyorlar farkında olmadan. Ruhumun ezilmiş, gölgede kalmış, savaş vermiş, kimi zaman utanç dolu, kaybetmiş, kanayan yanını seviyorlar. Farkında değiller. Hiçbir şey gördükleri gibi değil. O nehrin mavisindeki karanlığı, ağacın gölgesinde olup bitenleri, yeşile bulaşmış sarıyı, turuncuya kaynaşmış moru ya da gümüşe sıçramış tozpembeyi nasıl yorumluyorlar kim bilir? Mavinin en umulmadık sert derinliğindeki hafiften akmış boyanın iki damla gözyaşından ileri gelebileceği geliyor mu akıllarına?
Seviyorlardı elimden çıkanları. Ruhumdan, aklımdan, en bilindik yanımdan, en gizli kalmış köşemden süzülüp gelenleri. Korkularımı seviyorlardı, bilmeden.
Savaşın mağlubu ben olsam da sevdirmiştim işte…"

Yüzyılın Aşkları

2008-10-02T20:34:00.002+03:00

Can Dündar'ın Yüzyılın Aşkları kitabına yaptığım yorumdur, bir yerlerde... :)

"O kitabı okurken 50 çeşit ruh haline bürünmüştüm.
Aşk iyidir, güzeldir, aşk ne ilginçtir, aşk nelere kadirdir, aşk kötüdür, aşk ağlatır, aşk herhalde sadece Evren Paşa'yla eşini güldürdü anlaşılan, bir siyasinin özel yaşamına da özen göstermesi gerekir, Latife Hanım'ın tek suçu saplantılı bir şekilde sevmekmiş, onunla Atatürk arasında liderlik savaşı varmış bence-yani evliliği kim yönlendirir anlamında- ah Melih Kibar ve Çiğdem Talu ne kadar farklıymış...

Ama...
Bedri Rahmi Eyüboğlu ve Nazım Hikmet...
İki şair, iki aşık...
Aşklarını okuduktan sonra, önce şiir okumayı bıraktım, sonra da şairlere inanmayı. Yok efendim, bende öyle... Tabii ki önemli yazarın/şairin yaşamı. Adam onca şiiri yazarken, o cümleleri kurarken hayatından etkilenmiyor mu? Piraye'ye söylenmiş onca görkemli laf bir anda nasıl yalan olabildi? Bu nasıl bir ruh hali devinimi? Ben böyle söyleyince herkes bana, olur mu öyle şey Hatice o adam duygu adamı, o adam şair diyor... Şair olmak için duyguların dipdiri olması mı gerekir diye düşünmeden edemiyor insan. Öyle olduğunu varsayacak olursak şair aşklarını duyguları için kullanıyor da diyebiliriz ki bu da doğru değildir...
Onca sıkıntıya katlanıp Türkiye'ye gelen, büyük bir sıkıntıyı üstlenen Bedri Rahmi'nin eşi Karadut'a yazılmış o şiiri duyunca, okuyunca tüm benliğiyle sarsılmıyor muydu? ben sarsıldım çünkü, adam karısı olmayan birine mükemmel ötesi -benim en sevdiğim şiirlerden biriydi eskiden Karadut-bir şiir yazıyor ve "karımsın..." diyerek bitiriyor. Karadut Bedri Rahmi'yi terkediverince devreye yine gerçek karısı giriyor ve tüm hastalık zamanlarında sahip çıkıyor kocasına. Sonra bir gün ölünce Bedri Rahmi onu defnediyorlar, eve döndüklerinde karısı kendine yapılmış ihaneti unutmadığını ama sırf oğlu için, eşi hasta olduğu için katlandığını söylüyor oğluna... Bir kadın için ne acı bir durum...
Şu duygular, nasıl bir anda değişmiş? Hala çözemiyorum. Yanılsama diyorum hep. ama hangi açıdan kime göre yanılsama ona karar veremedim.
Kitapta aklımda en çok kalan iki hikayedir, Nazım ve Bedri Rahmi'nin hikayeleri. En sevdiğim Çiğdem Talu-Melih Kibar ve Yıldız Kenter- Şükran Güngör."

Eylül

2008-09-18T15:17:00.016+03:00

Sonbahar geliyor.
Yağmur yağdı bu gece, gök gürültüsü, yıldırımlar. (Cümle kuramıyorum bu aralar) Ne güzel bir grisi vardı Ankara’nın bugün. Güneş seni görmeyi hiç istemedim. Sarıların, turuncuların senin olsun. Biz soğuk, ciddi renklerimizle, temizlenmiş havamızla, dökülmüş, sararmış, ölmüş yapraklarımızla yalnız kalmak istiyoruz. Evet, yalnız… Yapraklar ölmüş ama hiç üzülmüyorum. Yeniden doğacaklarına da sevinmiyorum. Böyle kalsınlar, daha güzel.
Bugün hiç bitmesin. Rüzgâr essin, üşüyelim. Ama yine de pencerelerimizi kapatmayalım. Yann Tiersen, Goran Bregoviç dinleyelim. Cafe Anatolia’nın September Storm’unu da ekleyelim listeye. Yarım kalmış kitabımıza bir kez daha bakalım ama elimize almayalım, şimdilik. Onun da sırası gelir nasılsa. Çok da heyecanlanarak almıştım onu. Yıllar önce okulun yoğun olduğu dönemlerde kitapları dinlenme aracı olarak atamışken, arkadaşın birinden ödünç alınmıştı. Heyecanlanarak, severek, öğrenerek, bazen de üzülerek ama yine de Shura ile Seyit’in kavuşmamasına sevinerek okunmuştu. Niye istiyordum ben o büyük aşkın bitmesini? Tahmin ediyorum. Romanlarda bile yanlışlarım ve doğrularımı konuşturup kendi kendime hesaplar yapıyordum. Ayrılmalılardı, en hayırlısı buydu. Ayrı dünyaların insanları, olacak iş mi? Hem ayrılmasalardı kitabın yazarı Nermin Bezmen dedesinin bu büyük aşk hikâyesini anlatabilecek miydi? Adı Nermin mi olacaktı? Böylesine güzel ve içten yazabilecek miydi? Ben bitmesinden yana olsam da (anlamaya çalışma sakın, lütfen, rica ediyorum.) okuduğum en iyi aşk romanlarından biriydi. Romandan öte, gerçekti. Bizimdi. Ama yarım bıraktım. Hem sonunu bildiğim için, hem de… Belki bir gün Kurt Seyt ve Murka’yı okursam daha iyi anlarım. (Niye Murka? Gerçek olduğu kadar yanlış bir seçim. Murka lafı Mürvet'e Shura'yı hatırlatır. Böyle bir acıyı ve kalp kırıklığını yaşamayı hak etmiyordu oysa.)
Yarım bıraktım. Özlemişim çünkü. Arkasındaki fotoğraflarına baktım. Özlem giderdim. Henüz bir lise öğrencisiyken bana hissettirdikleriyle şimdiki duygularımı, düşüncelerimi karşılaştırmak istemiştim belki de. Şimdiki daha anlamlı, daha maneviyat dolu.
Bugün bitmesin. Pencereler açık olsun ki birilerinin yaptığı salçanın kokusunu duyalım. Sonbahar hazırlıkları, salçalar, reçeller, kurutulmuşlar, konserveler… Yine bambaşka anılar, başka bir maneviyat. Yine özlem…
İnsanoğlu –en duygusalı, en düşüncelisi, en duyarlısı- bile içten pazarlıklı.(bunu kötü anlamda kullanmıyorum. Yüzeysellikle yaklaşıyoruz bazı kavramlara. Ya da derin düşünmüyoruz. Derin düşünmeye gerek var mı? Yaşamı zorlaştıran bizim derin düşüncelerimiz mi aslında? Yok, yok değil.) Birileri güçlüyse, başarılıysa karizmatiktir. Çok güzel/yakışıklı olsa bile hayatın vurduğu darbelerle başa çıkamamış – yani başarısız olmuş- , mutsuzluktan kamburu çıkmış birine çok karizmatik dediniz mi? Diyebildiniz mi? Karizmatikliğin altında duygusallık yatmaz çünkü. Az biraz umursamazlık, önemsemezlik de vardır. Ama en çok güç ve başarı vardır. Mustafa Kemal bu kadar başarılı, ileri görüşlü, zeki ve tabii ki güçlü olmasaydı hiç kimse ona karizmatik demezdi. Ya da Fatih Terim şu an en karizmatik lider anketinin bir parçası olamazdı. Güç her zaman insanların kendi tercihleri olmayabilir. Yaradılıştan gelen özellikleri, yaşadıkları ve ruhsal durumları insanların güçlü olmasına her zaman elverişli olmayabilir. Güç kimi zaman bir seçimdir. Öyleyse karizmatik olmayı beklemesin herkes. Kişi olduğu gibi davransın yeter.
Fanzin okumak çok güzel bir şey. Çünkü yaşıtlarının ne okuduğunu, neleri düşünmenin moda olduğunu, neler izlemenin ne kazandırdığını ya da kazandırmadığını öğreniyor insan. Fanzinler çok özgür. Benim de yaptığım gibi aklına eseni yazıyor insanlar. Deli yanların dışavurumu. Bu yüzden çok samimi. Ben sadece fanzin okuyucusuyum, bir de tabii naçizane, kendi çapımda yazarıyım. Ama karar verdim, ben fanzin ruhuna sahip bir insan değilim. Fanzin ruhu nasıl oluyormuş diye merak ederseniz, bana söyleyin. Sizi fanzinlerle arkadaş yapayım, ne olduğuna siz karar verin. Can Sıkıntısı Fanzin’de okuduğum bir yazı vardı vazgeçmek üzerine. Vazgeçip hafiflemek, özgür olmak üzerine. Yazarın anlattıkları ütopik geliyor bir an. Özgüveninden dolayı onu takdir etsem de herkesin kendine göre vazgeçişleri olduğunu düşünüyorum. Eğer kişi istemediği halde bir şeyler yapmak zorunda kalıyorsa, bir süre sonra vazgeçer. Vazgeçemeyecek durumdaysa bunu başka türlü açığa çıkarır. Vazgeçiş miktarı ise kişinin düşünce yapısına, gelmişine geçmişine, yaradılışına göre değişim gösterir.

Yaşam iki artı iki dört eder gibi basit bir felsefeye sahip olsaydı zar zor okumaya çalıştığım Rastlantı ve Kaos kitabı yalan söylüyor olacaktı. İki artı ikinin dört ettiği ne kadar kesinse yaşamın ihtimaller üzerine kurulu olduğu da o kadar kesin. Olayı önce mikroskobik anlamda ele alıyorlar bilim adamları. Birtakım çizimlerle ispat etmeye çalışıyorlar başlangıç koşullarına hassas bağlılık konusunu. Başlangıç şartlarına hassas bağlılığı şöyle açıklayalım. Yok denebilecek kadar az farkla açılarla aynı şartlar altındaki iki bilardo topuna vuruyorsunuz. Onların yönleri ve izledikleri yollar birbirinden tamamen farklı oluyor. Bu bilardo toplarını gözlerseniz birinci saniyede aralarındaki yer-yön farkı ikinci saniyeye göre daha az. Üçüncü saniyedeki fark ise ikinci saniyeye göre büyük. Onuncu saniyede topların her ikisi de bambaşka yönlere doğru yol alıp gittiklerini gözlemlersiniz. Başlangıç şartlarına hassas bağlılık sebebiyle meteorologlar bazen yanılıyorlar. Bu aslında onların yanılgısı ya da hatası değil. Teknolojinin bu denli ilerlemesiyle hava tahminlerindeki hatalar en aza indirgenmiş olsa bile arada çıkan yanılgılar iştu bu olasılık hesaplarının karışıklığından ve tabii ki başlangıç koşullarına hassas bağlılığın tam olarak çözülememesinden ileri geliyormuş.
Kitaba gelince; çok ısınamadım, adapte olamadım. Daha profesyonel bir şeyler beklerdim. Bu konuda Michael Guillen bir şeyler yazmış olsaydı belki daha anlaşılır olurdu. Yazar bazı dergilerde yayımlatamadığı makalelerinden ve teorilerin bu kadar söz etmek, bunca ayrıntıya girmek yerine daha anlaşılır olmayı tercih etseydi benim için daha iyi olurdu.

Bugün hiç bitmesin. Yasemin’in önerisi olan ilginç kitap Ağaçkakan’ı bitirmek istiyorum çünkü. İlginç gerçekten, daha önce okuduklarım gibi değil.
Bugün bitmesin. Soğuk bir nefes daha çekeyim içime.

Bir Küçük Serencam*

2008-09-12T22:44:00.001+03:00

El bilekleri duruştan, bakıştan daha çok ele verir kişiyi. Tanımak istediklerimin en çok el bileklerine dikkat ederim. Bazen de ellerinin duruşuna. Ellerini sevmediğim kişilerin kendilerini de sevemiyorum.
Kızın bilekleri çok ince, bembeyaz. İnce bilekler zarafeti yansıttığı kadar hırs ve nefretinde aynasıdır. İnce bilekler güzellik ve hırs arasındaki ayrımı fark etmeme de olanak sağlıyor çoğu zaman. Bu kız çok güzel, çok narin. Ama bunu bileklerinden değil, yüzünden, bakışlarından anlıyorum. Belli ki güzelliğiyle ön plana çıkmayı tercih etmiyor. Zaten siz kendinizi nasıl gösterirseniz insanlara, nasıl sunarsanız onlar da sizi öyle tanıyor. Gözleri kopkoyu çayında bu kadar ısrarcı ne arıyor kim bilir. Benimse yine bileklerine kayıyor gözlerim, yeşil-mavi damarları belli belirsiz, biraz da inatçı olmalı. Belki de güçlüdür. Güç, kızlara çok yakışır; ancak bu kıza bir iki beden büyük geldiği, üzerinde emanet bir elbise taşıyormuş gibi durduğu kesin. Eğreti bir güç, belki de gereksiz bir gövde gösterisi. Yırtıp atsa o elbiseyi, güçlü olmayıverse mesela. Haykırarak ağlasa, o gücü o kadar eğreti ve gereksizce takınmasına sebep olacak ne varsa hepsini kussa… Kendisinden beklenmeyen bir şeyler yapsa, günlerce uyusa örneğin, depresyona girse… Eğer yapabiliyorsa deliler gibi yazsa sayfalarca, ölürcesine. Yeniden doğmak için ölürcesine… İzin verse vücudunun doğal tepkiler vermesine, belki o zaman kadına yakışan güce tüm heybetiyle, tüm güzelliğiyle çekiciliğiyle ve de gerçekçiliğiyle tanık olacağız. Eminim olacağız. Hem o zaman mutlu da olur belki. Doğallığın, samimiyetin verdiği, sadece kendi olarak gülümsediğinde, o minicik gülümsemesinde gözlerinde yanıp sönen yıldızların farkına varacağız.
Ayak bilekleri de ince midir?
Güzel ve zarif olduğuna çoktan karar vermiş olmamla ayak bileklerini merak etmiyorum bile… Yüz hatları ne kadar düzgün, ağzı burnu ne muntazam. Çekiciliğine rağmen yanına kimsenin yaklaşamadığına bahse girerim. Çünkü güzel gözlerin elasından bile kızgınlık, hırs, inatçılık eksik olmamış hiç. Öyle kaynaşmış ki vücudunun her hücresine bu negatif enerjisi, hissedeni kaçırıyor. Ama ben kaçmam, hiç kaçmam. Her şeyden kaçabilirim, ama zor olanlardan kaçmam, boyumun ölçüsünü almak için mi yoksa zor olanın gizemi mi çeker beni bilmiyorum. Yıpratır, üzer belki, sıkar, herkes eğlenirken beni düşünceler oyalar, ihtimalleri sayarım, senaryolar yazarım, oyunlar oynarım.
Bakışlarımı da kaçırmıyorum kızdan; o ise hala demli çayının en kuytu köşesinde. En karanlığında, dibinde... Soğumuş olduğunu tahmin ettiğim çayından bir yudum alıyor, sadece yapması gerekeni yapmış olmak için. Ve sonra başka bir sığınağa yöneliyor, daha büyük bir korunak. Daha geniş, başka bir dünya, bambaşka bir serüven belki de. Çevirdiği sayfaları görür görmez, bir şiir geçiyor içimden:
“Seviyorum suskunluğunu, sanki sen
yokmuşçasına burada
duyarsın beni uzaktan, dokunmaz sana sesim.
Uçup gitmiş gibi gözlerin
ve ağzın bir öpüşle mühürlenmiş.

Seviyorum suskunluğunu, çok uzakta
görünüyorsun
Sanki yas tutuyorsun, kumrular gibi cilveleşen
kelebek benzeri.
Uzaklardan duyuyorsun beni, ulaşmıyor sana sesim.
Bırak da varayım dinginliğine sessizliğinde.
Ve konuşayım sessizliğinle
bir lamba gibi parlak, bir yüzük gibi yalın.
Gece gibisin, suskunluğun ve takım yıldızlarınla
Yıldızlarınki gibidir sessizliğin, öyle uzak, önyargısız.

Seviyorum suskunluğunu, sanki sen yokmuşçasına burada
uzakta ve hüzün dolu, sanki ölmüşsün gibi.
İşte o zaman bir sözcük yeter
Uçarım, uçarım sevinciyle yaşadığının.”**

*Kurgudan ibaret bir yazıdır efendim, başka da bir şey değildir. Ha, bir de Düşünkara Fanzin 4. sayısına aittir.
**Pablo Neruda, Seviyorum Suskunluğunu

Hayvan Çiftliği

2008-09-10T00:21:00.007+03:00

Felsefe derslerinde sıkça sözü geçen, eserleri tavsiye edilen bir yazarmış George Orwell. Öğrencinin kafasında somut kavramlar yaratıp, olayların daha rahat idrak edilmesini sağlıyormuş.
Karar veriyorum, önsözü en son okuyacağım. Olayları ve kişileri kafamda şekillendirdikten sonra göz atacağım çevirmenin notlarına.
Önceden isteyerek uzak durduğum, daha sonra da oradan buradan okuduklarımla, fikrine güvenilen birkaç arkadaşla edilen sohbetlerle, bir büyüğe sorulan sorularla gidermeye çalışmıştım -izm kavramlarına olan merakımı. Yani şu ideolojik kavramlara. Ben bu kavramların keskin sınırları olduğunu düşünsem de fikirlerine çok güvendiğim o arkadaşım olaylara yanlış baktığımı söyleyiverdi. Öyleyse herkesin algılama mekanizmasına ve başka birçok şeye göre şekil alan kavramlar olmalıydı bunlar. Ne benim merakımın bir sonu vardı ne de bu kavramların düşünme-sorgulama boyutlarının genişliğinin. Kafa yorma sürecini kısa bir süreliğine bir kenara bırakmış, yavaş yavaş oturtmaya başlamaktaydım taşları. Öyle matah bir bilgim yoktu; ama kendimce düşünmüş, taşınmış, karar vermiştim. Neden matah bir bilgim yoktu? Bazı konuları rahat idrak edebilmek için çok sağlam bir tarih bilgisi gerekir. Bense tarihi sebep sonuç ilişkileri dahilinde anlamak gibi bir mekanizmaya sahibim. Oysa tarih başka şekilde öğrenilmeli. Yalnızca okuyarak değil. Gezmek, okumak, araştırmak, izlemek ve çoğunlukla da sorgulamak ekseninde dolaşmalı insan tarih öğrenirken. (Hayatımızı, hayallerimizi bağladığımız ÖSS'de kaç öğrenci tarih sorusu işaretlemiyor haberiniz var mı? Bunların kaçı taktik icabı işaretlemiyor, kaçı bilmiyor, kaçı her iki grubu da giriyor? Bu da ayrı bir yazı konusu olsun artık.)
İdeolojiler, -izm'li kavramlar hakkındaki öğrenme süreci, zaman ilerledikçe, yaşamın ortasında yerlerimizi bir bir almaya başladıkça daha da anlam ve önem kazanıyor. George Orwell'ın "Hayvan Çiftliği" kitabını okuduğumda bir önceki cümlenin hissiyatı içindeydim. Beklediğimden daha farklı bir kurguya sahip, anlaşılır bir anlatımla tamamen okur için yazılmış izlenimi verdi bu roman bana. Bir ders kitabı niteliğinde gerçekten.
1940'larda "reel sosyalizmin" eleştirisi olan roman dünya edebiyatında "yergi" türünün baş yapıtlarından olarak anılıyor. Kahramanlarımız ise tıpkı fabllarda olduğu gibi çoğunlukla hayvanlar. İnsanlar da var bir kavramı temsil etmek üzere. İnsanların kendileri üzerinden fayda sağlamasını sömürülme olarak algılayan "Beylik Çiftliği"nin hayvanları, çıkardıkları isyanda çiftlik sahibini kapı dışarı ederek daha eşitlikçi bir düzen kurmaya çalışırlar.
En akıllı hayvanlar olduklarını düşünen domuzların arasından bir lider seçilir ve hayallerini gerçekleştirmek üzere çalışmaya koyulurlar. Ancak bir süre sonra diktatörlük alır başını yürür. Orwell romanında tarihe ışık tutmaktadır. Romandaki lider domuz Napoleon'un Rus devrimci Stalin'i temsil ettiği gün gibi ortadadır. Ancak diğer karakterler için bu kadar kesin konuşmak mümkün değil. Onlar da bu dikatörlük ortamının parçası kuşkusuz.(Biri Churchill, biri Roosevelt, biri de fikir babalarından biri olmalı) Romanın alt başlığı Bir Peri Masalı. Peri masallarına olaylar ve eserin amacı bakımından hiç benzemese de masalsı bir anlatımla yazılmıştır.

Bahtı Güzel Okur*

2008-09-07T23:34:00.007+03:00

"Ey bahtı güzel okur,
Kuşkusuz aşk devam ediyor, tıpkı dünyanın dönmesi, ırmakların akması, dalgaların kucaklaşması gibi devam ediyor. Zaten aşkın kaynağı bunlardır. Ne var ki, artık ne yağmurlar eskisi gibi yağıyor, ne ırmaklar, ne hava eskisi gibi temiz ne de aşk eskisi gibi saf. Ne meyvelerin tadı eskisi gibi, ne aşkın kokusu, ne öykülerin ruhu!Haki der ki, aşkın bir doğası vardır ve burada doğa diye sözünü ettiğimiz şey, aslında doğanın ta kendisidir. Doğa ah doğa ve tabii, aşk, aşk, aşk!
Aşk "en" olanı arar, sayısızın içindeki sayıyı, tek olanı. Herhangi bir teki değil, niceliğin içindeki niteliği; belirsizlik içindeki belirlenmiş olanı arar.Haki der ki, içimizdeki karanlık dolambaçta yitip gitmemize, aşkın o hep aynı yuvarlağın üzerine sarılan ve onu büyüten narin ipliği engel olur. Onu izleyerek karanlıktan aydınlığa çıkış yolunu buluruz. Ve bize yaşama kudreti veren suya da, yine ancak içimizdeki labirentte ulaşabilirsiniz; ve onu elde etmek için gerekli olan cesaret, mücadele azmi ve hatta zekanın kaynağı da aşktır."

Bir önceki yazıda bahsettiğim yazı buydu işte! Bugün yine yolumu aynı yere düşürerek yazıyı fotoğrafladım. Geçmişe duyulan özlem her geçen gün bir kat daha artıyor ama özlem sahibi kişiler geçmişe dönmek, geçmişteki gibi yaşamak için ne kadar çaba sarf ediyor düşünmek lazım. Özlem sahibi kimseler isteseler de geçmişteki gibi düşünebilir, benimseyebilir ve yaşayabilir mi? Böyle bir şeyin mümkün olması için birtakım şartların da uygun olması gerekmez mi? Değişen tek bir nesne değil ki, baştan aşağıya bir dünya, en önemlisi zaman. İki yıl geriye baktığınızda bile kendi hayal dünyanızdaki, amaçlarınızdaki, beklentilerinizdeki farklar beklemediğiniz kadar çok değil mi? Hele bir de bu iki yıl içinde deneyimleriniz artmış, bilginize bilgi eklenmişse isteklerde 180 derecelik farklar bile göze çarpabilir.
Aşk gerçekten "en"leri mi arar? Aradığını bulur mu her zaman? Böyle bir karmaşa üzerine konuşmak hiç kolay değil sanırım... Çünkü aşkın bir sürü adı, bir sürü anlamı var. Yazıya bakacak olursam hepsinden bir tutam görür gibiyim. Ancak kendisi gibi zor konuşmak, yazmak, anlamak...Rengarenk bir girdaba teğet geçiyorum o sebeple şu an. Bir de bu yazıya başlık bulmak için zorlandığımı hissediyorum eşzamanlı olarak. Elimde olan ve olmayan sebeplerden dolayı noktayı da koyuyorum, şimdilik.
* Ne güzel bir hitap şekli değil mi?

2008-09-05T17:52:00.001+03:00

Cümlelerimin altında imaların aranması rahatsız edici oluyor bazen. Hem de hiçbir şey ima etmezken… Çoğunlukla imasız konuşuyorum, ama söylediklerimden farklı anlamlar çıkarılması insanların beni yanlış tanıdığını düşündürüyor bana.

Dün alışveriş merkezlerinden birinde yorgun argın, feci bir baş ağrısının kıskacında kardeşimi beklerken rastladım o cümlelere. Bir daha okudum. Uzun zamandır okuduğum en sağlam cümlelerdi, aşk üzerine. En gerçekçi… Çok görmüş geçirmiş, son noktayı da koymuş gibi… Tasvirler o kadar yerindeydi, taşlar öyle güzel yerine oturmuş gibiydi ki… Hani o uğraşıp uğraşıp da köklerine bir türlü ulaşamadığınız denklemin bir bilinmeyeni apaçık ortadaydı sanki. Fotoğraf makinem yanımda değildi, fotoğrafını çekemedim. Uzunca olduğu için yazmak istemedim. Küçük bir google turundan sonra elbet ulaşırım dedim. Yanılmışım. Hiçbir yerde bulamıyorum “Haki der ki…” ile başlayan o cümleleri. Sanırım Binbir Gece Masalları’ndan bir alıntıydı. Bir ara gidip fotoğrafını çekeceğim ve bir daha da yanımdan ayırmayacağım fotoğraf makinemi.

Bu kadar…
Yazamıyorum.
Neden zor konsantre olmaya başladım yine?

Polisiye

2008-09-01T15:05:00.006+03:00

Kolay okunan kitaplara ihtiyacı oluyor insanın bazen. Hani şu sürükleyip götüren türlere, sırf kafa dağıtmak, dinlenmek için okunanlara. Ahmet Ümit’in Beyoğlu Rapsodisi adlı polisiye romanını okuduktan sonra kafa dağıtmak için Ahmet Ümit romanlarını tercih etmeye başladım. Polisiye değil… Ahmet Ümit. Polisiye türü edebiyat eserlerine karşı ön yargılı olduğumu kabul ederek hep yeteri kadar (benim istediğim kadar) edebi olmadıklarını düşünürdüm. Beyoğlu Rapsodisi’ni okumamla ve Ahmet Ümit’in edebiyat anlayışını da anlamamla büyük bir sevinçle bu ön yargımdan kısmen kurtuldum.
Geçen günlerde elime geçen ve Ahmet Ümit’in belki de en çok tanınan romanlarından biri olan Sis ve Gece’yi de an itibariyle bitirmiş bulunmaktayım. Her iki eser için de Ahmet Ümit’in edebiyatı, o karmaşık polisiye ekseninde çok iyi kullandığını söylemeliyim. Okurken ya da bitirdikten sonra kafamızdaki karmaşaya rağmen damağımızdaki edebi tad hoşumuza gidiyor.

Sona doğru yaklaşınca merakın artması ve son sayfayı bir çırpıda yutma isteğiniz gibi polisiye romanların klasik heyecanlarından da asla mahrum bırakmıyor bizleri. Beyoğlu Rapsodisi hem dil, hem kurgu, hem de olaylar açısından daha ilgi çekici ve güzel benim için; ancak bu romanda da son cümleyi okuduğumda kafamda birçok soru işareti kalmıştı. Olayların bir kısmına okuyucunun şekil vermesini istemiş belli ki yazar.
İki romanda da ortak bir yön var.
Sevgililer, âşık olunan kadınlar ve bir türlü vazgeçilmeyen eşler… Hayatı düzene sokan, kocasının yaşamını kolaylaştırmak için çırpınan, akıllı, vefalı, becerikli, özverili, şefkatli kadınlar, esas adamın hayat arkadaşı rolünü üstleniyor. Sevgililer ise bu becerikli kadınların yarattığı sorunsuz hayatın sebep olduğu(!) –şımarıklık mı denir buna?- bıkkınlığın ilacı oluyor. Adamın hayatında fırtınalara yol açan, ev ile iş arasındaki tekdüze yaşamı renklendiren, heyecanlandıran genç kadınlar… Öyle laflar ediyor ki Ahmet Ümit kızmakla sevinmek arasında bir karara varamıyorum bu konuda. İçinden çıkamayınca umursamazlığa vuruyorum işi.
Edebiyatı ön planda tutmayı da başararak yazılmış polisiye romanları okumakla bir taşla iki kuş vurmuş gibi oluyorsunuz. Dinlendirici özelliklerini de yabana atmamak lazım.

Öfke

2008-08-29T19:59:00.003+03:00

Bize bazen neler olduğunu anlayamıyorum. Kimi zaman öyle şeylere öfke dolu oluyoruz ki söylediklerimizle-yazdıklarımızla- eleştirdiğimiz neyse onu yerin dibine sokuyoruz. Otoriteyiz ya, çok entelektüeliz, her şeyi biliyoruz. Feleğin çemberinden geçmişiz biz. Ha bir de, en önemlisi inanılmaz gerçekçiyiz. Mutluluk oyunları oynamayız, mutlu sonla biten filmleri de hiç sevmeyiz. Ucuz, hayatın gerçeklerini yansıtmayan şeyler işte!
Aylar önce, hep okumak istediğim ama kısmet olmayan o güzel, nadide üniversitenin sanal yayınlarından birinde karşılaşıyorum birtakım talihsiz cümlelerle. Ergenlik çağında bolca okunan, bir gecede tüketilen, fakat emin olun zarar veremeyecek kadar yumuşak, hafif eğlencelik romanlardı onlar. Hayatı ve kişiliği şekil almamış, henüz genç olan insanlara hayal kurdurmak, plan yaptırmak, heveslendirmek, girişimci olmaları için deyim yerindeyse gaza getirmek dışında bir şey yapmayan, asla kötüye yönlendirmeyen, iyimser satırlardı. Ve onca hakareti hak etmiyorlardı. Ekşi sözlüğe de bir göz attım bu arada. Tamam, sevmeyin, beğenmeyin. Nefret edin. Ama nefretin dışavurumunda bile bu kadar aşağılayıcı olunmaz diye düşünüyorum. Söylenenleri duysanız, bu yazarların çok feci suçlar işlediğini, bu insanların paralarını hortumladığını falan düşünürsünüz. Zaten ekşi sözlüğün bu haddini aşan yanını hiç sevmiyorum. İnsanların nefret etme şekilleri de çok ilginç. Bir kitabını okursun, ikincisini okursun, sevmezsin. Madem öyle, bütün seriyi neden okuyorsun? Daha çok sevmemek, eleştirecek başka bir şeyler bulmak için mi? Aklıma daha kötü şeyler de geliyor. İçinde bulundukları durum bir çeşit inkâr psikolojisi de olabilir. Hani olur ya, insan geçmişte yaptığı bir şeyi, dinlediği müziği, okuduğu yazarları belli bir yaşa gelince artık değersiz ve saçma bulur. Sonra aşağılayarak, yüksek nefretlerini dile getirerek sanki suç bastırır. Öfkelenecek, tepki gösterecek onca şey varken bu yaptıkları şeyi gerçekçiliklerine hiç yakıştıramadım. Zaten iyimserlik insanların genelinde bir aşağılık kompleksi oluşturuyor. Nokta

Blogum 1 Yaşında!

2008-08-25T12:57:00.003+03:00

Ve tam bir yıl sonra aynı gün başka bir blog daha... Bambaşka bir içerikle!
aurorara.blogspot.com
Yine öğrenmek için, anlayacağınız ders çalışacağız blogta:)

Anne Frank

2008-08-22T15:30:00.009+03:00

Düşününüz ki birileri kaçıyor. Savaştan, yoksulluktan, yoksunluktan, acıdan ve ölümden…
Gestapo’dan!
Bir oyun planlayıp toplama kampına götürülmüş süsü veriyorlar hayatlarına. Evin küçük kızı Anne giyebildiği kadar giysisini üstüne geçirip taşıyabildiği kadar eşyasını çantasına atıp korkudan çırpınan yüreğiyle takılıyor ailesinin peşine. Bir binanın alt katını eve çeviren Frank ailesi, 4 kişilik bir diğer Yahudi aile ve Dr. Dussel artık saklanacakları yere alışmaya ve savaşın bitmesini beklemeye başlarlar. Dost olarak gördüğü bir kız arkadaşı olmayan 13–14 yaşlarındaki Anne Frank henüz yeni yazmaya başladığı, onun için sıkı bir dost anlamına gelen güncesini yazmaya bu sığınakta da devam eder. Bu günlük onun için sırdaş görevi üstlenmektedir henüz. Bir belge niteliği taşımasına ise yıllar vardır.
İşin savaş ve politika boyutundan oldukça uzakta olan bu günlük savaşın anlamını her kapı çalınışında en derinden duyumsayan bir genç kızın her türlü duygu ve düşüncelerine ev sahipliği yapar. Ben de işin siyaset kısmından –çoğu zaman olduğu gibi*- uzak durarak yaklaşmak zorunda kalıyorum bu kitaba. Çünkü öyle bir hayatı paylaşıyoruz ki birileri ölürken, diğerleri ekleniyor bu kısır döngüye. Nereye geldiğini bile algılayamadan, savunmasız ve korunmaya muhtaç olarak…
Anne Frank da yaşamaya başladığı bu sığınakta yeni doğanlardan beyinsel anlamda farklı olarak kavrıyor, düşünüyor, yazıyor. O da savunmasız ve masum. Günlüğü de siyasetten tamamen uzakta, sadece insan olarak bakmaya itiyor bizi yaşadıklarına.
Kitabı edebi yönden irdelemek, ya da bu anlamda zevk almak pek mümkün olmuyor haliyle. Belki de bu yüzden sıkılıyorum, çoğu zaman bırakıyorum elimden, bitiremiyorum. Nasılsa çoktan biliyorum sonunu! Zavallı Anne Frank’ın arka evde yaşadığı rezillikten, dışarıda özgürce dolaşmaya duyduğu özlemden, ailesiyle yaşadığı ergenlik sorunlarından başka anlatacak neyi var ki?
Okumalarım esnasında saygı duyuyorum çokça. Çünkü o rezil sığınakta bile psikoloji, felsefe, edebiyat ve dil öğrenmeyi bırakmıyor küçük Anne. Öğrenmenin ne başı ne sonu ne yeri ne de zamanı olduğunu kısacık yaşantısına rağmen büyük bir olgunlukla kabul ediyor.

Bizler bu güncenin sonu savaşın bitimiyle mi gelecek yoksa diye umutlanırken, sığınaktaki 8 kişinin yakalandığını, savaşın bitimine 2 ay kala Anne Frank’ın toplama kampında tifüs salgını nedeniyle öldüğünü öğreniyoruz.
Arka kapakta Hasan Ali Yücel söylüyor söylenebilecek ne varsa:
“Anne Frank’ın hatıra defteri ne bir topluluğu kötülemek, ne de başka bir topluluğu yüceltmek düşüncesiyle yayınlanmıştır. Bu kitap, içinde yaşadığımız uygarlık çağında bile milyonlarca insanı öldürmekten zevk alabilecek kadar vahşi olanların varlığını gösterecektir.** Küçük Anne Frank bir Alman kızı olsaydı, yine bu hatıraları çağdaş insanlık bilmeli, tanımalı, onun acılarını paylaşmalıydı. Hatıraların yayınlanmadığı çağdaş ülke ve dil kalmamıştır.
…
Zaten genç yaşında bir kamın sefaleti içinde ölüp giden Anne Frank, hatıra defterine “öldükten sonra da yaşamak istiyorum” diye yazarken iyi niyetli, gerçeğe bağlı ve haksızlığa karşı cesaretli insanların her zaman mevcut olacağına inanmıştı… Biz de hayatına doymadan ölen bu zavallı kızcağız gibi insanlığın iyi geleceğine; Kabiller bulunsa da, Habil kadar temiz ruhlu olanların her zaman var olacağına inanıyoruz.”

* Ne zaman bir olayı siyaset penceresinden ele alsam bir siyah bulurum bir de beyaz. Grilere yazık mı olmuştur? Yoksa bu bir oyun mudur?
** Dün de İzmirlilerin canını yaktılar. Lanet olsun terörün alayına!

İfadesiz Suratları Sevmek

2008-08-20T23:25:00.006+03:00

İfadesiz…
Anlamı da yok!
Bilmece gibi, çözmek kolay değil; ama zor olan her şey gibi çekici.
Dikkat ettiniz mi bilmiyorum, bazı insanların yüzlerindeki ifadelerin ne anlama geldiği hiç anlaşılmıyor. Bir şeye mi kızdı? Birazdan esas kıza ilan-ı aşk mı edecek? Yoksa suratının ortasına bir tane indirecek mi? Kocaman bir kahkaha mı patlatacak? Hiçbir şey anlaşılmıyor.
Söz konusu kimseler aktörler ve bu ifadesiz, mimiksiz-jestsiz –ama asla ruhsuz diyemeyiz- yüzlere maruz kaldığımız yerler de filmler olduğundan bazı şeylerin “film icabı” olduğunu anlamamız hiç de zor değil sanırım. Yani en azından ben bu adamların yalnızca filmlerinde böyle ifadesiz suratlara sahip olduklarını düşünüyorum.

Adrien Brody…
Ünlü “Piyanist” filmiyle belki de kariyerinin doruklarına tırmanmış; ancak benim için “Çıldırış” (The Jacket)’ta daha beğenilerek izlenmiş biri…
Boş bakışlar, anlamsız bir yüz ifadesi, nereye baktığı belli değil…
Fakat izleyiciyi de heyecanlandıran, kendini sevdiren yanı da bu olsa gerek. (En azından benim için öyle)

Ulrich Mühe…
Ardı ardına izlenmiş iki filmin başrol oyuncusu. Biri Haneke’nin “Ölümcül Oyunlar”ı (Funny Games) bir diğeri de Oscar ödüllü “Başkalarının Hayatları” (Das Leben Der Anderen)*
Ölümcül Oyunlar’da film boyunca acı çektiği için ifadesiz bir yüz takınması herhalde doğru olmazdı, bu nasıl oyunculuk derdik. Fakat diğer filmde anlamsızlıklar bürümüş suratından mahrum etmedi bizi. Kimi zaman gözünden bir iki damla yaş aktı, yüzünün tek bir kası bile oynamadı! Kendisine ithaf edilen kitabı görünce gülümsedi, şöyle bir…
Başarılıydı Mühe, çok başarılı.

Nejat İşler…
Nereye baktığı belli olmayan, gülecek mi ağlayacak mı bağıracak mı yoksa susup gidecek mi bir türlü kestiremediğimiz bir başka oyuncu daha. Altın Portakal ödüllü “Yumurta” filminde de aynı yüz ifadesi… Anlamsız, boş, ama etkileyici. Derinlerde bir yerde sanki… Ne kadar istesek de o saniye aklından geçenleri gözlerinden okuyamayacağız.

Anlaşılmak, anlayabilmek benim için bu kadar önemliyken bu adamların yüzlerindeki anlamsızlığı, ifadesizliği hep sevdim. Daha samimi buldum. Samimi oyunculuk demişken, Güney Koreli oyuncular da bu konuda usta! Hollywood filmlerinde sık sık rastladığımız gibi büyük ve abartılı tepkileri yok. ( bu konuda Hollywood oyuncularına samimiyetsiz dediğim düşünülmesin, sadece kişisel fikrim bu, tercih meselesi.)

Bu arada bu Last.Fm ne güzel bir şeymiş. Aklıma geldi söyleyiverdim.
Bu yazı da öyle oldu. Aklıma geldi, anlatıverdim!
*(Tospağayla film kardeşliğimiz sonucu güzel güzel filmler izliyorum, teşekkürlerimi sunarım buradan ona;))

Gel çıkalım bu şehirden...

2008-08-13T15:42:00.003+03:00

İçimden kaç şiir geçti, kaç cümle dökülemedi satırlara, kaç sözcük düğümlenip kaldı boğazımda kim bilir… Gördüklerim, hissettiklerim, kokladıklarım, duyduklarım heyecanım oldu, sarıp sarmaladı dört bir yanımı ve unutturdu her şeyi. Evet, günlerdir beynimi meşgul edenler, günlük telâşeler, hesaplar, kitaplar, kaygılar yoktu artık. Uçup gitmişti tam da istediğim gibi, özlediğim gibi…
Kıyıda kaçışıp duran balıkları tutmaya çalışan küçük kız çocuğunun heyecanı kandırdı beni.
Belki de denizler ortasındaki balıkçıların ağları denize salıverişlerindeki gururlu, sevecen ve umutlu duruşlarını sevmişimdir. Kim bilir belki de her şeye rağmen herkesin denize –o bereket yatağına, o mucizeye- gülümseyerek baktığını görmek hoşuma gitmiştir. Dolaştığım dar sokaktaki balkonlardan birini yıkayan teyzenin Türkçesinin altında yatan Rumcasını fark etmem, her şeyiyle muhteşem bir uyumu yakalamış özünü hiç kaybetmemiş, doğallığından hiçbir şey kaybetmemiş halini çok sevmişimdir adanın. Sanki hiç açılmamış gibi görünen yüzlerce eski kapı, sapasağlam. Artık viraneden farksız olan taş evlerin en gizemli yerleriydi belki de pencereler, bambaşka bir dünya keşfedecekmiş gibi merakla başınızı uzatıp bakmak hissi uyandıran…

Buz badem satan çocuğun sıcaktan bunalmış haliyle bana poz vermesini, taş evlerin serin görünen balkonlarının kitabımı alsam da uzansam hissi uyandıran tertemiz sedirlerini, ayaklar altında dolaşıp duran, adanın tamamında birkaç yüz bin tane olduğuna kanaat getirdiğim şımarık kedileri, denizden gelen buram buram iyot kokusunu, balık kokusunu, bambaşka bir yaşamın kokusunu sevdim belki de. Tam da zevkime göre ağır olmayan zeytinyağlı yemeklerini, ömür uzatan yeşilliklerini de sevmiş olabilirim.

Ayvalık ilaç gibiydi, şifa dağıtan bir doktor gibiydi sanki sımsıcak bir dostun dert dinleyen, şefkatli yüreği gibi…
Unutup gitmiştim ya işte, her türlü sıkıntıyı, sınav streslerimi, gelecek planlarımı…
E, adamlar boşuna şair olmuyormuş… Şair önyargımın kırıldığını hissettim ve aslında çok da sevmezken şiirler okurken buldum kendimi.

Tatil sonrası planım kitaplarıma ve filmlerime sımsıkı sarılmak olacak. (Tabii bir de şu proje işi var.)Ne çok kitap var okunacak. Hala kitap alışverişi planları yapıyorum. Ama idefix.com'daki kampanya bana çok hesaplı ve de mantıklı geldi. Çok filmim var yine, tospağam gelse bi, daha çok olacak. Sahi hala neden gelmedi o?
Bir de Ege lezzetlerini denemeye başladım, bakarsınız onları da paylaşırım. Hatta bir de yemek günlüğü açarım, olur olur:)

Pazar Kahvesi Eşliğinde Ufak Yüzleşmeler

2008-07-27T12:09:00.005+03:00

Kendinden sıkılmak en bezdirici, en moral bozucu ve de en korkulası durumdur şüphesiz. Söylediklerinizden, dinlediklerinizden, yaptıklarınızdan ve yazdıklarınızdan bıkmanız, sıkılmanız her zaman aynı şeyleri söylediğinizi ve aslında sandığınız kadar renkli bir insan olmadığınızı mı vurur yüzünüze, bunun muhakemesini siz yapın. Ama aslında en can acıtıcı olanı başkalarının da sizden, yazdıklarınızdan, tek düzeliğinizden sıkılabileceğini bir an olsun içinizden geçirmenizdir.(kimse kimseyi kandırıp da “benden sıkılacak adamdan ben daha çok sıkılırım ülen!” gibi Kadir İnanır triplerine girmesin, pazar kahvemizle ufak(!) yüzleşmeler yaşıyoruz, ukalalıkları bir kenara bırakalım, sonra toplarız bıraktığımız yerlerden) İşte saniyelik anlardan sonra yeni bir düşünceler silsilesi gelir oturur beyninizin en hastalıklı köşesine. Sağlıklı bir düşünme eylemi içinde bulunmayacağınızı, çok kereler aynı ruh halini bir anda yaşayıp tüketip, sonra da def ettiğinizi gayet iyi bildiğinizden, bu süreci yaşamak korkutmaz sizi.
Sıkıldığınız anda yeni yerler keşfetmeye, yeni yüzler tanımaya, yeni müzikler dinlemeye, yepyeni satırlar okumaya başlarsınız. Kendi içinizde hoş maceralar olmakla beraber kimileri de sizin renkli olduğunuzu düşünür; ancak bilmezler ki siz çabuk sıkılabilen biri olduğunuzdan kendi kendinize bu keşif oyununu oynamayı yıllardır sessiz sedasız sürdürmektesiniz. Alışkanlık olmuştur bu hal ve periyodik olarak tekrarlanmaktadır... Keşfettikleriniz yeni zevkleriniz ve keyifleriniz olmuşsa kendinden sıkılmak gerçek anlamıyla “can sıkıntısı” o kadar da korkulacak bir durum değilmiş, öyle değil mi?
Can sıkıntısı demişken…
Buket Uzuner’in öyküsü geldi aklıma bir an.
“Şiirin Kızkardeşi Öykü”
“Canım sıkılırdı.
Canım çok sıkılırdı.
Benim canım hep sıkılırdı.
Babam, “sıkı can iyidir, kolay çıkmaz,” derdi. Herkes bana gülerdi, bir babam bir de ben gülmez, birbirimize kötü kötü bakardık.
…
Canı sıkılanlar bilir. Can sıkıntısı berbattır her şeyi daraltır. Canı sıkılan insanın hayatı dar alanlar, dar insanlar ve dar rüyalarla sımsıkı daralır. İnsanın içi çekilir, kolunu kaldıracak gücü kalmaz, büzülür ve öylece kalır. Sonra uzun yıllar içinde can sıkıntısına alışır ve artık canı sıkılmayan insanlara ilişkisini keser.
Mekânsal daralma can sıkıntısının hacimsel ifadesidir. Can sıkıntısı iki boyutludur; eni ve boyu vardır ama genişliği yoktur. Can sıkıntısı dardır. Bu yüzden genişlik uzaklık, derinlik gibi üçüncü boyut can sıkıntısının düşmanıdır.
…
Can sıkıntısı sevgiye yer bırakmaz; belki de tam tersidir. Canı sıkılanlar gibi ben de ne okulu sevdim, ne arkadaşlarımı, ne ailemi ne de kasabamızı. Her gün güneş yeniden batmak için doğar, horozlar susmak için öter, gece yeniden yatmak için sabah yataktan kalkılır, öğlen yenide acıkmak üzere kahvaltı edilir, akşama kadar kirletilmek üzere ev temizlenir, geri dönmek üzere evden çıkılır, ölmek için doğulur, yaşamak için çalışılır, çalışmak için sağlıklı kalınır, aile kurmak için aile terk edilir, evi terk etsin diye çocuklar doğrulurdu. Hepsi can sıkıntısındandı ama bunu benden başka fark eden, adını koyan yoktu. Her şeyin sonu başlangıcı belliydi, her şey çok can sıkıcıydı!”
Bir çocuğun can sıkıntısını dile getiriş ve bundan kurtuluş öyküsüdür bu. Zaten en çok da çocukların canı sıkılmaz mı? Can sıkıntısından her yanı keşfetmek, bizim aklımıza bile düşmeyen tuhaf işler peşinde koşmak aşkıyla yanıp tutuşmaz mı onlar? Bir saniye bile yerinde durmadan oradan oraya koşuşturmazlar mı?
Çocukken ne güzel, çok doğaldık. Can sıkıntısını bile rahatça dile getirirdik, şımarık bulunma riskimiz daha azdı.

Gipsy Kings

2008-07-14T23:45:00.002+03:00

Tesadüfler genelde güzel olur; ama bir de tesadüf ettiğiniz şeyi severseniz tadından yenmez. İspanyol müziklerine düşkünlüğüm, çingenelerin danslarını da hayranlıkla seyredişim çok da yeni değildir hani; ancak bu Gipsy Kings'lerle tanışmam birkaç saat öncesine dayanacak kadar yenidir:) Ne güzel müziklerdir, bu ne hoş bir kliptir böyle; çocuklar, atlar, gitarlar, kadınlar, dans, dans, dans... Yeri gelmişken bir de Armik adında klasik gitarını flamenko müziklerin emrine amade eden gitaristi de dinleyin derim;)

Volare - Gipsy Kings

Pazar günleri, elimdeki balık gibi!

2008-07-06T15:53:00.003+03:00

Bir bütün olarak hayatın kendisi de başta olmak üzere tüm hayatlar zıtlıklar üzerine kurulmuş. Artılar ve eksiler kimi zaman göreceli olsalar da kutuplaşma halinde olmalarından hiçbir şey kaybetmeden belirli bir düzen içinde (ya da o meşhur düzensizliğin içindeki düzen içinde) gül gibi geçinip gidiyorlar. Evet, gül gibi geçiniyorlar; çünkü her şekilde o zıt kavramların bir seveni, savunucusu, destekleyicisi –ve elbette doğal olarak sevmeyenleri, savunmayanları) var.
Kabullenmek lazım bunu, ona göre adımlar atmak…
Böyle olunca daha kolay, daha anlaşılır bir hal alıyor hayat…
Ama en iyisi anlamaya çalışmamak. Anlamaya çalışmayınca daha kolay hayat.
Düşüncelerinizi bir sonuca ulaştırmak için, daha çok düşünüyorsunuz ve sonuç olarak birtakım yargılarınız oluyor artık hayata dair.
Olmamalı, belki de…
Olması gereken; iyinin yanında kötünün de olduğunu kabullenmek! Nefretin de aşkla aynı derecede güçlü olduğunu, korkağın yanında cesaretlinin de var olduğunu bilmek yeterli. Belki de kimi durumlarda daha az öfkelendirir bu tutum. Ve hatta beklentileriniz her yönde olduğundan ince bir gülümseme de kaplar yüzünüzü.
Her neyse, herkesin hayattaki duruşu kendisini ilgilendirir değil mi?
Yazmak istediklerim bu yönde değildi aslında ama bunlar geçiverdi aklımdan bir anda.
Pazar günlerinin dinginliğini ( her ne kadar çoğu zaman telaş içinde geçse de) seviyorum. Hayatın karmaşasından, telaşından sıyrılmak için can attığım günlerden biri de o yüzden. Sadece sevdiğim şeyleri yapmak istiyorum. Az sonra uzun bir aradan sonra mutfağa girip pizza yapmam gibi… Yemek yapmak da en az yazmak kadar keyifli.
Huzurlu bir pazar günü geçirin. Ve şu dizeler olsun yoldaşınız:
Ben gelmedim da'vi içün
Benim işim sevi içün
Dostun evi gönüllerdir
Gönüller yapmağa geldim.

2008-06-26T23:30:00.001+03:00

Bizim bölümde Almanca dersleri kaldırılıp yerine kültür dersleri getiriliyormuş. Bu derslerin içeriğini henüz bilen yok. Büyük ihtimalle bilim tarihi olacak diyorlardı; biz de sevinip “oh ne güzel, terim ezberlemeyecek bizden sonrakiler, belki bu sayede Almancayı daha iyi kapacaklar.” diye sevinirken bu derslerin Türkçe olacağını öğrendik. Yabancı dille eğitimin sillesini yemekte olan her öğrenci ve de sağlıklı düşünen her Türk vatandaşı gibi yabancı dille eğitim yapılmasına karşı, yabancı dil öğretiminin de (ne kadar dil öğrenmek istiyorsan öğren istersen n tane öğren!) sonuna kadar yanındayız. Fakat Almanca dersleri her bakımdan iyi oluyordu kullanmak, öğrenmek isteyenler için. Onlar kalsaydı da, bölümü toptan Türkçeleştirselerdi! Her şey bir yana kültür derslerinin ilginçliği de gözümden kaçmadı değil. YÖK üniversite öğrencilerinin kültürsüzlüğünden rahatsız mı olmuş da böyle bir uygulama getirmiş yoksa “geleceğin öğretmenleri şimdikinden daha kültürlü olmalı, yazık çocuklara üniversite gibi kültürel faaliyetleri yeterince içeren bir ortamdan fazlasıyla(!) istifade etmelerine rağmen yetmiyor onlara, kültürleri kat be kat artsın” düşüncesiyle mi hareket etmiş bilmiyorum. Ama bu dersleri koymalarının mutlaka bir amacı var. Buradan bakınca o amacın sebebini pek de olumlu görmüyorum. Ve ön yargı pencerelerimden bakınca “kültür dersi değil mi ya ezberlersin A1 alırsın, ortalaman yükselir. Ya zaten sözel ders okur öğreniriz derse gitmeye ne gerek var? Aman şu kültür dersleri yaz okulunda açılsa versek de dönem içinde hiç uğraşmasak” cümleleri yankılandı kulağımda. Ön yargı olarak kalmaları dileğiyle diyelim…

Çok çalışmam gerekiyor anne, çok :(

Süreç Meselesi

2008-06-23T22:59:00.005+03:00

80 kuşağının nabzını tutan internet sitelerinde uzun süredir vakit geçiriyorum. Belki yaşıtlarımın duygularını, düşüncelerini yoklamak, neler yaptıklarından, nerelere gittiklerinden ve ne kadar şey bildiklerinden haberdar olmak için yapıyorum bunu; belki de doğal olarak kendimden bir şeyler buluyorum. Aynı kaderi paylaşıyoruz üniversiteye kadar, tek amacımız: İyi bir üniversitenin iyi bir bölümüne o zamanki deyimimizle kapağı atabilmek sonra da kayıp lise yıllarının acısını üniversitedeki 3-5 senede çıkarmak! ÖSS’nin insanların başına ne çoraplar ördüğü muhabbetine hiç girmeden o yanlış sistemden paçayı en az zararla kurtaranlara da imrenmeden geçemiyorum. Neden imreniyorum? İleride iyi bir iş imkânına sahip olacağını bilerek bir bölüme gitmek ciddi anlamda iç rahatlatan ve üniversitede yaşanacak yılları en az karın ağrısıyla atlatmayı sağlayan bir durumdur da ondan. Buna karşılık önceki cümlem kişilere ve bakış açılarına göre farklıklar gösterir. (hatta kimi zaman 180 derecelik bir farklılık bile gösterir ki herkes için temennimizdir.) Üniversitede kader ortaklığımızın devam etmesine rağmen kimileri kabullenmiyor bunu, kendinden saymıyor diğerlerini; kimileri de umursamazlığını zırh gibi giyinip üstüne gül gibi yaşayıp gidiyor. E, tabii her tezin bir anti-tezi olacağından bu saydıklarıma karşıt gruplar da var elbette.
Her neyse!
İşte takip ettiğim bu sanal yayınlar kimi zaman bir üniversitenin öğrenci gazetesi, kimi zaman yaşları 21–35 arasında değişen yazmayı seven, bu sevgisini de açığa çıkarma imkânı bulmuş kişilerin “paylaşım platformları” olarak adlandırdıkları edebiyat kokan siteler ya da edebiyat dergileri olur. Öyle ya çocuklarımız, torunlarımız kimleri okuyacaklar? Edebiyat dünyasına adım atmak için hamlelerde bulunan, bu yeniyetmeleri ( uzun bir süre daha yeniyetme olarak kalacaksınız, benden söylemesi;)) ya da onlara benzer birilerini okuyacaklar. Benzerliğin kaynağı bir zamanlar aynı kaderi paylaşmış olmaktan ileri gelir elbette. Edebiyat eserlerinin en önemli özelliği değil midir zaten yazarın yaşadığı yıllardan (hem zaman hem mekân hem de yaşanmışlıklar anlamında) izler taşımak? Buraya kadar her şey doğaldır ve benim okuduklarımı yorumlamamdaki doğal süreç de artık yavaş yavaş şekillenmektedir, bir sonuca ulaşmaktadır. Süreci yalnızca yazılanları okuyarak değil, bilmediklerimi araştırarak ya da bildiklerimi yeniden sorgulayarak, ölçerek, tartarak, düşünerek, danışarak şekillendirdiğimi belirtmemdeki amacım az sonraki eleştirilerimi ve şikâyetlerimi yanlış anlamanızı istemememdir. Öyle ya öfkeli oluyor kimilerimiz, en ufak eleştiride parlıyor, deyim yerindeyse sallayıp savuruyor basiretsizce. Evet, işte bu öfkenizden şikâyetçiyim, örneğin! Yazmak, bir çeşit düşünme ve düşünceyi şekillendirme yöntemiyse eğer; yazarak beyin mantıklı yollara, uzlaşmalara yöneliyorsa bu öfke niye? O muhteşem ideolojik görüşlerinize laf edildi diye karalama kampanyası mı yaraşır o düşünen beyinlerinize, pozitivist tavırlarınıza? Yoksa biraz daha çabalayıp emek harcayarak ortaya koyacağınız belgeler mi? Hayır yani, diğer türlüsü cahillik olarak kalır ki hiçbiriniz de bilmediğini kabullenmez, bilirim. Bildiğim bir şey var ama: medeniyeti savunan olgun insanlar olduğumuza göre, konuşarak, paylaşarak, ortak bir paydada buluşarak, en önemlisi de körü körüne bağlanıverdiğimiz adına da ideoloji dediğimiz o düşünceler topluluğuna yapılan eleştirilere öfkelenmeyerek (ve hatta sayıp sövmeyerek) , empatiyi ve sağlıklı iletişimi iyi kavrayarak, kutuplaşmayarak sanırım gelecek için daha umut verici oluruz! Sonra bunlar yazdıklarımıza da yansır ve (çok istediğiniz gibi) barış içinde yaşarız!
Diğer yandan yazılan onca yazıyı, öyküyü düşünüyorum.( az sonraki eleştirilerime sadece yazmayı seven ve yazarken kendisi için bir şeyler yaptığını düşünen, başka da bir amacı olmayan biri olarak kendim de dâhilim) Takıntılarımız var. Örneğin; aldatmak, aldatılmak… İkili ilişkiler üzerine yazılanların büyük bir çoğunluğu aldatılmanın sancısı ve hemen akabinde gün yüzüne çıkan insani ve doğal ruhsal karmaşalar. Bunun sebebi “o eski aşklardan ve sadık sevgililerden” eser kalmaması mı, yoksa en etkileneceği çağda en çok Ahmet Altan ve türevlerini okumuş bir gençliğin bu etkileri henüz üstünden atamaması mıdır? Lafı evirip çevirmeyi, alengirli cümleler kurmayı da sevmiyor değiliz. Kimi zaman bu şekilde yazmak “cuk otursa” da; bazen laf ebeliği yapmaktan öteye gitmiyoruz. Bir de kurgu var… Özellikle de öykü yazanlar kolay, fakat arada bir de toplumsal mesajlar içeren cümleleri karmaşık bir kurguda eritip zekâ gösterisi yapıyorlar. Ve yeni bir tarz meydana geliyor edebiyat adına. İyi mi kötü mü işte bu konuda yorumsuz kaldım!
Yazmak bir süreci de beraberinde getiriyorsa, özgün olmak bir anda ve o kadar da kolay olmayacaktır. Eleştirsem de her şekilde yazılanları okuyorum ve seviyorum. Çok iddialı çıkışlar yapılmadığı sürece yazmak isteyen herkesin yazması gerektiğini düşünüyorum. Düşünce düşünceyi açıyor yazarken, kendi içinde muhakeme sürecini tadına vararak yaşıyor insan.
İşte bu da bir yazılanlardan etkilenme ve bu etkileri paylaşma sürecinin bir parçasıydı. Yazılanları okudukça devamı da gelecektir. Tepkilerimiz önemsediğimizden ileri gelir, böyle biline!

Çocukluğumun Efsane Kitapları

2008-06-13T18:23:00.007+03:00

Her şey duruyor zihnimde, hiçbir şey unutmadım çocukluğuma dair. Çocukluğumun tatları, yazları, kışları ve en önemlisi kitapları bambaşkaydı. Oyun oynamayı çok da sevmeyen bir çocuk olarak belki de kitaplar benim için bir kaçış olmuştur diye düşünürüm kimi zaman. En kıymetli eşyalarım o zamanlar da kitaplardı; ancak değişen bir şey vardı. Kitaplardan aldığım zevk ve adeta bütünleşerek okumalarım (saatlerce ama, uykusuzluk pahasına) ben büyüdükçe azalır hale geldi. İşte o kitaplardan, öykülerden ve çok değerli yazarlarından bahsetmek geldi içimden. Çok değerli diyorum; çünkü bir çocuğun hayal dünyasını çekip çevirmek, genişletmek ve onu beyinsel ve daha çok ruhsal olarak geleceğe hazırlamak şüphesiz çok değerli bir iş. Bu yüzden saygı duyarım çocuk kitabı yazarlarına. Ve ne mutlu bana –şimdi fark ediyorum bunu- dürüstlüğü, saygıyı, sevgiyi, çalışkanlığı öğütleyen kitaplarım olmuş hep.
İnsan hayatında öyle bir dönem ki çocukluk duyduklarımız hala kulağımızda, yediklerimizin tadı damağımızda ve okuduklarımız dimağımızda. Her şeyi unutabiliyoruz, fakat çocukluğa dair anılar hep gözümüzün önünde, tatlı bir gülümseyişle yüzümüzde ve farklı bir iç kıpırtısıyla yüreğimizde…
İlkokul 2. sınıfta Muzaffer İzgü’nün Bülbül Düdük romanını kuzenim hediye etmişti. Hediye dediysem, öyle kırtasiyeden alınmış falan değil. Çok eski, bölük pörçük. Dedim ya çocukluk hevesleri farklı oluyor, sayfalarını bir araya getirip toparlıyorum kitabı ve okumaya başladığımda hiç kimseler alamıyor elimden. Böylece Muzaffer İzgü kitaplarının müptelası olup çıkıyor çocuk ruhum ve Ökkeş Serisi’yle devam ediyor okumaya. Köy yaşamını, çocukluğun tüm saflığını ve doğallığını, aile sevgisini yine aynı doğallıkla ve yine insanı sevmeyi öğütleyen cümlelerle harmanlıyor usta yazar. Bu usta yazarın yalnızca çocukların değil herkesin dilinden anladığını ise fark edecektim çok daha sonraları. İşte bu yüzden, hediye alırken çocuklara hep kitap alırım ve çoğunlukla da seçimimi Muzaffer İzgü kitaplarından yana kullanırım. Çünkü eminim sevecekler ve bu kitapları okudukları zamanları hayatlarının en keyifli anlarından biri olarak hissedecekler. Devam edecekler hayatlarının sonraki dönemlerinde de Muzaffer İzgü okumaya. Onun her kesime hitap edebilmesine saygı duyacaklar.
Bundan birkaç ay önce Radyo 1’de “Gecenin İçinden” programında yazın anlamında Muzaffer İzgü’ye benzettiğim bir yazara rastladım. Hatta bir süre onu Muzaffer İzgü zannederek dinledim. Çocukluğumun bu güzel yazarını ve elbette çocukluğumu özlediğimi hissedip birkaç gün sonra bu benzettiğim yazarın yani Hasan Özkılıç’ın kitabını aldım. Gönlümün Şirazesi Bozuldu adlı kitabını okurken onun da en az Muzaffer İzgü kadar başarılı ve özgün bir yazar olduğunu gördüm.

Küçük Kemancı’yla tanışmam ise küçük yazıları olan ve nazaran daha kalın kitapları bir solukta okuyabilen çocuk olduğum zamanlara rastlıyor. Ne güzeldi ve aynı zamanda ne acıklıydı Küçük Kemancı ve arkadaşı İvet’in maceraları.
Pal Sokağı Çocukları da iz bırakanlardan oluyor. Çocukluğumun bu en güzel anılarından birini, bu kitabı hatırlatan ise yine başka bir kitap, Beşir Ayvazoğlu’nun Defterimde Kırk Suret kitabı -benim okumaktan çok keyif aldığım yazar Sevinç Çokum’un biyografisinde - oluyor.
Bir kitap daha var, sadece ismi ve kahramanı aklımda. Deniz kenarında renkli bir taş bulan Erol’un bunun çok değerli bir taş olduğunu düşünerek saklaması ve çocuk dünyasında sahip olmak istediği zenginliğin hayalini kurarken yaşadıklarını anlatan Taş kitabını kim bilir hangi çocuğa verdim? İnternet sitelerinde de bulamadım. Yazarını hatırlayan var aranızda?
Radyo 1’de yayınlanan Gecenin İçinden programını dinlemek benim için büyük keyif uzun süredir. Geçen hafta bana yine çocukluğumun öykülerinden birini hatırlattılar. İz bırakan bir öyküdür Balkon ve çok zengin bir kalemdir Erendiz Atasü. Ve çocuk öyküleri falan da yazmaz. Benim kalın kitap okuma merakım sonucunda elime aldığım Anne Hikâyeleri kitabının içinde bulunan onlarca öyküden biridir, ama çocukluğuma, çocukluğumda kalan ve balkonlarda yaşanan komşuluk ilişkilerine ait kalır hep.
K derginin 55. sayısında Charles Perrault’un yaşam öyküsünü okuduğumda duyduğum heyecan da çocukluğuma aitti. Çünkü o, çocuklarına masal anlatmayı çok seven ama anlattığı masalları hiç beğenmeyen bir avukattı. Çocuklarına anlatmak için yeni şeyler yazmayı denedi ve ortaya Sindrella, Kırmızı Başlıklı Kız, Uyuyan Güzel, Parmak Çocuk gibi unutulmaz masallar çıktı.

Bilinç Akarken

2008-06-08T00:53:00.002+03:00

Söylemem gereken çok şey var. Düşünmem, anlamlar yüklemem gereken. Hepsi de dilimin ucunda ama hiçbir zaman söyleyemeyecekmişim gibi geliyor. Bundan sonra kendimi hayatın akışına, yoğunluğuna bırakıp başkalarının hayatındaki yolunda gitmeyen şeyleri kendi hayatımdan daha çok düşüneceğim sanki… Bundan öncesinde neyin ne kadar farklı olduğu da tartışılır!
Boşaltmalıyım hem beynimi hem ruhumu. Yazmalıyım sayfalarca, yeniden doğmalıyım. Evet, ben de fark ettim. Şu ana kadar yazdıklarım yaşıtlarımın çoğunluğunun ve onların düzgün cümleler kurabilen, edebiyat dünyasına adım atabilmek için çaba gösteren türevlerinin yazdıklarına benziyor. Yok, yok hiç kimseyi eleştirmiyorum süreç deyip geçiyorum; ancak şu halimle bile yanlış anlaşılma ihtimali hoşuma gitmiyor. Beni yanlış anlamanız ne ifade eder ki? Önce kendi düşündüklerimi anlayabilmek ve dile getirmek sonra da karşımdakilerin neler düşünebileceği üzerine kafa yormak aslında yorucu bir zihin faaliyeti değil mi? Ben ne zaman öğrendim bunu? Ve biliyorum, bir gün “keşke” deme ihtimalim var. Bu ihtimali düşünmek cesaret kırıcı olsa da riskler hayal kırıklığına uğratıcı olduğu kadar heyecan verici.
Öğrendiğim bir şey var. Tecrübeleriniz ve hayalleriniz doğrultusunda bir düzen yaratıyorsunuz kendinize ve bazen sorumluluklarınızın yanında ilginç -aslında yersiz, gereksiz olduğunu düşündüğünüz- görevler yüklüyorsunuz kendinize sadece alışkanlık olarak tanımlayabildiğiniz ve size özgü olan. Siz ne kadar bu çeşit görev yüklerseniz, karşınızdakiler o kadar çok sorumluluk ve görev bekliyor sizden. Kimi zaman -ve şikâyetçi biriyseniz eğer çoğu zaman- yakınsanız da bunlardan, ne siz vazgeçiyorsunuz görevlerinize sadakat göstermekten ne de karşınızdakiler beklentilerinden. Herkes kendi düzenine sadık yaşayıp giderken, keşkeler baş gösteriyor herkesin kendi düzenine dair. “Keşke” demeyen yok ki! İyimser yaklaşırsanız hayat tecrübesi dersiniz kısmen doğru, kısmen yanlış… (“keşke”sine göre değişir, tecrübe mi yoksa kayıp mı olduğu?)
(Söyleyeceklerimi karıştırıyorum, anlatmam gereken o kadar çok şey var ki. İşte o yüzden konuşmuyorum, konuşamıyorum… Konuşsam bile dinleyecek misin beni, dinleyebilecek misin? Hadi kabul et, dinleyebilme yeteneğini aslında kaybettik biz. Dinliyormuş gibi yapıyoruz sıkça. Ama yazarken bir düzen var, aklım karışsa bile satırlara yansıtıyorum olup bitiyor. Konuşurken yakalayamıyorum düşünceleri. Kim kimin hızına yetişemiyor, anlayabilmiş değilim. )
Sadece yazmak istiyorum, artık ne olursa. Belki yazarken kendim için gerçekten bir şeyler yaptığımı fark ediyorum, bu duygunun güzelliği çekici. Davranışlarımız ele veriyor bizi. İçinde bulunduğumuz duyguları iyi tanırsak eğer, destekliyor davranışlarımızın anlamını. Duyguları ve davranışları aynı frekansta (çok ince bir çizgi, her zaman olamıyor, hayatın bazı dönemlerinde ancak)taşıyabilirsek, buluyoruz iç sesimizi. İç sesimiz zaten en gerçek kendimiz!
(Aklımdan ne geçiyorsa onu yazmalıyım. Bir çeşit bilinç akımı tekniğini uygulamak gibi bu. Terapi gibi… )
Yorulmadım ki hiç. İnsan sevdiği işleri yapmaktan yorulmaz, yorulsa bile çabuk geçer yorgunluğu. İçimden gelmeyen bir şeyi yapma zorunluluğum yok şu an şükürler olsun. Belki sadece ufak bir sitem, iyi niyetli… Zamansızlık sıkıntısı, geçecek, biliyorum. Daha çok dışavurum. Dışa vurabilmeli bazen, hiçbir şey için değilse bile sağlık için. Sağlık için dışavurum yapma tehlikesine çok da yaklaşmamalı aslında insan. Kaybedenler olur. Bir de bilinç akımı yapmak gerçekten terapi gibi. Gerçekten dinleyebilmek de bir o kadar önemli!

Hayal Gerçektir

2008-05-30T16:50:00.002+03:00

Eski tutkularımdan, vazgeçemediklerimden biri olan K derginin 83. sayısında ilginç bir yazıya rastlıyorum. Hepimizin kimi zaman kafasını kurcalayan bir şeyi ustalıkla dile getirmiş Damla Çeliktaban. Bundan daha doğru anlatılamazdı herhalde:
"Bazen tek yumruğu havaya kaldırmak yeterli olabilir uçabilmek için, Süpermen olmasak da uçuveririz. Bilmediğimiz yerlerde, tanımadığımız insanlarla birlikte bulabiliriz kendimizi bir anda. Çok özleyip de bir türlü görüşemediğimiz kişilerle sohbet ederiz, tavsiye ister, dert yanarız; bazen bu kişiler çok seneler önce ölmüş bile olabilir. Bazen günlerce uğraştığımız bir problemi çözeriz aniden gelen ilhamla. Bazen bir uyarı gelir menşei belirsiz yerden, ona göre davranmamız gerektiğini biliriz. Bazen de başkasının kılığına girer kendimizle konuşuruz. Daha neler? Daha da neler yaşarız gözleri kapatıp da uykuya dalınca. Gece gezindiğimiz rüya alemlerinin etkisiyle iyi ya da kötü başlayabilir sabahlar, içimize bir ağırlık çöker bazen, bazen de kuş gibi hafifleyip uyanırız toz pembe rüyalardan. Kim iddia edebilir ki yalnızca uyanık dünyada yaşadıklarımızın gerçek olduğunu. Gecenin hükümranlığını, rüyalar imparatorluğunda yaşananları kim reddedebilir ki? Altmış-yetmiş yıl yaşasak bir ömrü, bunun yirmi-yirmi beşini uykuda geçirdiğimize göre, sadece uyanıklık tecrübelerimiz midir bizi biz yapan? Hangi bilgi saha değerlidir? Uykuda gelen mi, uyanıkken mi? Hayal gerçek midir? Ya bizim hayatımız aslında başka birinin hayali ise…"

Nedenselleştirmecenin Anlamlı Süreçleri

2008-05-28T11:23:00.002+03:00

Analitik düşünmenin temelinde olaylara ya da kavramlara nedensellik kazandırmanın yattığını biliyordu. Bir çeşit bağımlılık oluyordu bir süre sonra, yoruluyordu, ama seviyordu. Kolay şeyleri sevmeyi bırakalı uzun süre olmuştu. Hiç umursamıyordu “Şimdi bunları bunları yapınca senin eline ne geçecek?” diye haklı fakat az düşünülmüş, derinlikle bağlantısı olmayan soruları. Zor olanları sevmenin getirisiyle ilgili şüpheleri olsa da (bağımlılık dedik ya!) götürüsünün yerleşmiş bir baş ağrısı olduğuna emindi.
Bir gün emin olamadı!
Bulamadı bir sebep!
Bulduklarını, bulmuş gibi yaptıklarını sevmedi. Gördü, görmezlikten geldi. Görmedi, görmüş farz etti. Hoşuna da gitmişti bu melankolik takılmalar, fırtınasızmış gibi görünmeler. Hem kime neydi onun fırtınasından? Kronik baş ağrısı sebep bulamadığında katlanarak artarken, o bir yaz gecesi balkon sefası yapıyormuş gibi görünüyordu adeta. Hem bakmak ve görmek farklı şeylerdi değil mi? (Görmek için zorlamışsındır belki kendini; fakat yine de göremediysen senin beyninin kıvrımlarını daha fazla rahatsız etmek istemem. )
Sebep bulacağı günü bekliyordu. İşte bu da onun saplantılı yanı oluvermişti. Aslında o kadar çabuk oluvermemişti, lafın gelişiydi; belki de farkında olmadan gerçekleştiği için öyle çıkmıştı laf.
Süreç…
Hissetti sürecin bittiğini. Sebeplerine erişmese de kurduğu karman çorman cümleler ona sürecin sona erdiğini hissettirdi. Hâlbuki ne kızardı böyle yazanlara, ahkâm keser, suçlamaya kadar vardırırdı. Ama neydi, bir tecrübeler silsilesiydi hayat! Süreçler vardı, herkesin yaşaması, atlatması gereken. Kimileri yaşar en yüzeyselinden hissetmezlerdi bile, kimileri de (aslında işte o hiç de tahmin etmedikleriniz) hassas olurlardı, sorgulayıcı.
Sona ermişti süreç. Merak ettiği, sorguladığı sebep bulamadığı insanların konumunda bularak kendini anladı en iyi. Sonuçlar çıkardı, bu da bir çeşit deney olmuştu. Ama habersizce gerçekleşen, her aşamasına dâhil olurken sadece sonuncuna vakıf olabildiği bir deney.

Hanımeli

2008-05-21T23:22:00.002+03:00

Aynı gün üç tane final sınavı olmanın yorgunluğu ve bıkkınlığına aldırmadan, yakan güneşin altında dolaşıyorum kampüste. Yorgunluk lafın gelişi, yorulmadım hiç. Bir final dönemi daha olsa bana mısın demem. (oluyor arada sırada böyle ilginçlikler) Eve gitsem artık diyorum, trafiğin yoğun olduğu saatlere yakalanmadan.
Dolmuşa biniyorum, amca açık bırakıyor kapıyı, ne iyi ediyor!
Hanımeli kokusu var her yanda. Başka bir sürü şey var aslında. Ama yalnızca hanımeli çiçekleri olsun istiyorum, yazı hatırlatan. Baharı müjdeleyen… Hanımeli çiçekleri kokusu olsun yalnızca, insanı hayata bağlamaya yeten. Güzel bir düş gibi olsun, hemen biten. Ama sonlu büyüklükleri sevmeyen biri olarak sonlu bir düş olmasını da istemiyorum. Kesikli olsun, özletsin kendini, yine gelsin.

Unutuyorum az önceki kızgınlığımı. Kokunun umursamazlık etkisi yapmış olabileceği geçiyor aklımdan. Bilim yapmak, ilim öğrenmek isteyen, yararcı (pozitivist) felsefeye sahip olduğunu iddia eden insanların çoğunlukta olduğu şu 2000-3000 kişilik yerleşkede, bu çoğunluğun insanları koordinat ekseninin bir yanı ve diğer yanına göre sınıflandırabilmesi (sınıf kavramından nefret ettiğini söylerken hem de) akıl almazdı, hem de çok. Şuurlarından şüphe duydum, kızdım, çok kızdım.
Sonra kandırdı beni hanımeli çiçekleri, bir mucize gibi…
Güzel düşler kurarken yakaladım kendimi, yorgun değildim. Kızgınlığımı hatırlamadım.

Hanımeli çiçekleri olsun. Bir de…
“iç cebimde bir umut doğuyor, …”
Ve bak sen şu serencama!

2008-05-11T18:16:00.004+03:00

—Sorgulamıyorum uzun zamandır, kendimi, onu, bunu… İnsan böyle daha huzurlu, yani düşünmeyince hiçbir şeyi. Ama eksik, çok eksik. İyimser yanımı devreye soktuğumda düşünmeden yaşamış olduğum bu zaman diliminin de bana bir şeyler öğrettiğini gördüm. Anladım ki patavatsızca konuşanlar bunu doğuştan getirmiyorlarmış, bildiğin düşünmüyorlarmış!
—İnsan düşünmeyince yazamıyormuş. Öyleyse yazma işini ciddi anlamda başaranlar, gerçekten düşünüyorlarmış. Yazmayanlar düşünmüyor demek istemediğim için ekliyorum: Yazmak, bir zevk meselesidir ve bu zevke sahip olanlar için ruhu tatmin etmenin bir yoludur. Bir de şöyle bir şeyler demişim yazmak için:
“Çoğu zaman da içe dönük bir dışavurumdur yazmak… Yüreğinin dolup taşması karşısında, dudaklarından dökülemeyen iki çift sözcüğün şaşkınlığını ve mahcubiyetini örtbas etmenin en güzel yoludur. Patlayabilmektir satırlara özgürce, ketumluğunu yalanlarcasına. Hem öyle olmasaydı Martha Freud’un günlerce gecelerce, yanı başındaki kocasına yazdığı mektuplar ölümsüzleşir miydi?”
—İnsan düşünmüyorsa eğer, varmış bir sebebi. Hani olmuyor ya sebep olmadan sonuç!
—Ufacık bir kâğıda yazıp bir gün, asmışım karşıma: “İnsan olma felsefesinin bir gereği ya da bir gerçeği olarak ; ‘…………………………………. İnsanlar içindir’ cümlesinde boş bırakılan yere gelebilecek her türlü sözcüğe açık olmak zorunda olduğumu kabul ediyorum.” Farkındayım, bu bir iyimserlik politikası ya da kabullenmek için sebep bulmaktır kendine, hatta abartıp yazılı belge bırakmaktır. Ama demek ki hayat bunu da gerektirmekteymiş.
-X:Yutuba Kenny G yaz,saksafon çalan bir adam var. Bi baksana.
Y: Tamam, şimdi işim var. Sonra bir ara bakarım.
X: Adamın saçları Gauss yasası!
Y: Hahahaha:)) dur, dur hemen bakıyorum:)
(Kenny G'nin saçlarını Gauss yasasına benzeten arkadaşlarım var, çok şanslıyım ben ya:))
-Müzik kutuma uğramadan geçmeyin;) Atatürk’ün sevdiği bir türküyü bulacaksınız:) Hangisi bilin bakalım?

Yoksa Bir Serencam Mı?

2008-04-30T21:05:00.001+03:00

Hayatın en büyük gerçeklerinden ilkinin ölüm, ikincisinin de alışkanlık olduğunu anlamış, tecrübe etmiş, benimsemiş, kendini insanlar konusunda temkinli olarak gören birisi, karşısında neden hala dürüst insanlar görmeyi bekler, neden kötü şeylerle karşılaştığında bunu normal karşılayamaz merak ediyorum.
Söz konusu kişi her şeye rağmen çok mu iyimserdir, yoksa diğer türlü hayatın çekilmez olacağını mı düşünür orasını bilemem. Ama sanırım bu işte büyük bir şaşkınlık var!(şu “sanırım” lafı bile o kadar iyimser ki)
Ortalığı çok fena bir hayal kırıklığı götürüyor, darmadağınık her yan! Güvenmek istediklerim kendi elleriyle, bile isteye açığa çıkardılar kendilerini, inanılmaz deşifre ettiler. Bundan sonra bu deveyi gütmek ister miyim bilmiyorum? Çabuk mu vazgeçmektir bunun adı, onu da bilmiyorum.
Zamana attım topu yine.
Her şeye rağmen mücadeleye devam etmek mi?
İnsanlar şu çiğ süt emme meselesinin suyunu çıkarmadılar mı sizce de?
Bir adet keyifsiz Sokak Lambası…

2008-04-26T20:23:00.002+03:00

Selim İleri'den;

“Sanki mutlu olamayacağız. Hiç mutlu olamayacağız. (Bir bakıcının acımasız sözleri.) Kül tablasında yarım bırakılmış, gerisi içilmeyecek bir sigara; duvarda kirlenmiş parmaklarımın çocuksu izi ya da çiçeklikte soluncaya kadar atılmayacak, rafyaları solmuş bir demet sümbül onlara beni hatırlatabilir. Kısa bir süre, birkaç saat. Her şey bitmiş.
…

Onların gözlerini kör etti, ve yüreklerini katılaştırdı ki, gözleriyle görmesinler ve yürekleriyle anlamasınlar.”
Dostlukların Son Günü

Günümüz edebiyatı hakkında endişelensem de kimi zaman, başarılı yapıtlar güvenimi tazeliyor, mutlu ediyor beni :)
(not: müziklerim de güzeldir. bkz: müzik kutusu)

Bir Adam

2008-04-20T20:06:00.002+03:00

Bir adam vardı herkesin dilinde…
Genci de seviyor, yaşlısı da, enteli de, entel geçineni de. “Kimdir bu” diyorum içimden; ama inceleme ihtiyacı hissetmiyorum bile. O ünlü fotoğrafçının çektiği fotoğrafları görünce, popüler kültüre düşkün, özgünlükten yoksun olabileceği geliyor aklıma. Üretkenliğinin bu denli fazla olması, edebi anlamda sanatçı olduğu söylentilerine bakılırsa, “birikme” sürecinin ne kadar kısa olduğunu hissettiriyor bir an, ama geçiyor sonra.
Sakinliğin huzurunu kavramış duruşuyla, düzgün cümleler kuran ince sesli adamı görüyorum televizyonda. Yeterince ilgimi çekmiyor yine de, kitaplarının kapaklarına gösterdiği özen, fotoğraflarındaki hoş bakışları sebebi oluyor o az buçuk ilgimin. Belki de güzel isminin büyüsüne kapılmış kızlar “Ayy, onu çok severim” diyerekten miyavlarken adeta, nasıl ilgimi çekebilir ki popülaritesi… Gizem-sever yanım önümüzde bir engeldi, “tipik romantik” görünüyordu gözüme.
Reddedemeyeceğim bir yerlerde, yine o aynı ifadesiz suratı ve algısız bakışlarının egemen olduğu fotoğraflarıyla karşıma çıkıyor adam. Bu kez daha yakın temastayız, sıcak savaşı var düşüncelerimizin.
Kimi lafları bilindik, kimileri iddialı, kimileri haklı sonuna kadar. Bazen ukalaca gülümsemiş olabileceğini düşünüyorum, bazen bu ufak söyleşide bile edebiyatını kullanmada ne kadar usta olduğunu fark ediyorum. İlgi duymak istediğim her şey/kişi gibi cümlelerine bakıyorum önce. Yalın, temiz, düzgün, popülaritesine rağmen şımarmayacak kadar olgun lafları merak ettiriyor önce, sonra bana cümleler bile yazdırıyor.
Kararım kesin, hem önyargılarım konusunda, hem de adamı tanımak konusunda…

“Edebiyat belki de olanların değil, olmayanların, olamayanların sanatı. Edebiyat bir sorun sanatı zaten, o yüzden de sorun yaratan durumlarla ilgiliyim. Şiirlerimde, öykülerimde yapmak istediğim şey, insanların kaldırma güçlerine destek vermek. Bir iç gücü kazanmayı önemsiyorum. O sorun yokmuş gibi yapmak, sorunu gömmek, yalancı mutluluklarla avutmak, oyalamak doğru değil ya da mutsuzlukla beslenmek, yara göstermek, acıyı kutsamak da değil istediğim. Her şeye karşın içimizi güçlendirmenin yollarındayım.”

İpucu: şarkıyı dinleyin.
Olmadıysa, bkz: NotosÖykü09

Hayal Gücü Kuvvetli Olanlara...

2008-04-16T22:33:00.001+03:00

“Hayal dünyamın genişliğine aldırmadan devam ettim insanlar hayal etmeye… Büyürken kaybettiklerime rağmen, ruhlarına baktım insanların bakabildiğim kadar. İşte o nedenle zor anlıyorsun beni. Yok, anlıyorsun belki de ve hatta biz aynı frekansta bile olabiliriz. Çaktırmıyorsun, bir çeşit telepati…”

Baştan anlaşalım, anlamlar yüklemeyin cümlelerime, ona buna değil kendinize yorun sözcüklerimi…

Bakarken görmeyi, görürken anlamlandırmayı isterken tek başımaydım ben.
İçselliğimi tek başınalığa dönüştürmenin farklı bir istem dışılığı olmalıydı. O ufak fark ise, mutluluktu!
Tek başıma düşünürken, yaşarken, koşuştururken ve hatta konuşurken huzurluydu ruhum. Birilerinin yanımda olması ya da olmaması etkisiz elemana benziyordu yaşam boyutunda.
“Ya da ben öyle sanıyordum…”
Susmayı öğrenmiştim birilerinden, bir şeylerden. Kolay gibi görünür çoğu zaman; ancak konuşmanın daha kolay olduğunu keşfetmek isteyenler için susmayı denemek bedava! Keyfine kurulmuştum somut sessizliğimin, oysa beynimde yankılanan, ortamını bulduğumda dışarı akıtmayı ve hatta paylaşmayı da unutmadığım seslerden habersizdin sen. Sonra seslerim büyüdü biliyor musun?
O kadar büyüdüler ki artık onlardan kurtulmam gerektiğine kanaat getirdi, dikkatlice dinleyenler beni… Haklı olsalar bile empati yeteneklerinin az gelişmiş olmasına verdim bu davranışlarını. Öyle ya sebep olmadan sonuç olmazdı!
Sebeplerin önemi göreceliydi; ancak hüküm vermeden önce doğru yere bakmak da bir o kadar önemli olmalıydı. Doğru yere bakıp bakamadığın ilgi alanıma girmese de aslında, bakıp da göremediklerini hayal etmen zordu. Hayal etmen gereken başka mevzuların varlığını ise bir engel olarak görmüyorum…

Bir şeyler susmayı öğretmiş olmalıydı. Öyle ya öğrenmenin de sınırı yoktu!

Bir dönem olarak kabul et bunu, iz bırakması gereken…

2008-04-02T18:22:00.001+03:00

—Ben neden buraya bir şeyler yazmadığımda eksiklik hissediyorum kendimde?
—Duygusal bağımlılık mevzusundaki okumalarım elimde olan(!) sebeplerden dolayı sona ermiş olsa da, bu konuda beni teşvik eden çok ilginç tespitler var! Bakınız: Günlük Yaşamın Psikoterapisi (Nossrat Peseschkian), ciddi söylüyorum, bakın:)
—İtiraf ediyorum, adam gibi bir şeyler yazamadığım zamanlar bu maddeleme yöntemini kullanıyorum.
-Satır Arası-2 için heyecanlı bir bekleyiş içindeyim.
— Bahar da var beni bu aralar heyecanlandıran, bir de disco disco partizani şarkısı çok eğlenceli. 8.30 derslerinden önce, Silbermond-Am Meer Sein dinliyorum bangır bangır uykum açılıyor, ardından bi disco partizani yapıyorum keyfim yerine geliyor:)

-Zülfü Livaneli, yeni kitabında,
... " Louis’in bakış açısına göre normal bir çocukluk geçiremeyen, kendilerini diğer çocuklardan ayrı gören insanlarda birtakım nevrozlar gelişiyordu. Bu nevrozlar bir süre sonra onları sanat yapmaya itiyordu. Bu yüzden bütün sanatçılar nevrotikti. Sanat nevrozlarını dışa vurmanın bir aracıydı sadece. Louis yakında bir film yapacağını söylüyordu. 'dünyanın bütün nevrotikleri, birleşin!' olacaktı adı." diyor. Sanat bağlamında bilmiyorum açıkçası, ama bilim insanlarının çocukluk ve ergenlik dönemlerine şöyle bir göz attığımızda küçük de olsa (oturduğum yerden küçük olarak nitelendirdim ama küçük değil, özellikle de bir çocuk için.) bir travma durumuyla karşılaşıyoruz. Bu travmanın en büyük sebebi ise çok yakınını kaybetme olarak görünüyor. Bu anlamda, hayatta karşılaşılabilecek daha çaresiz bir durum olmadığını öğrenmek mi onları bu büyük azme götürüyor? Örneğin; Madam Curie radyumu saflaştırmak için ve bilim dünyasında bir kadının da yeri olduğunu anlatmak için harcadığı olağanüstü çabayı, Newton diferansiyel denklemleri keşfederken sahip olduğu azmi, Tesla Avrupa’yı kasıp kavuran elektrik davasında kendine bir yer edinebilmek için aslında çoktan sahip olması gereken haklı cesaretini ve biraz gecikmiş özgüvenini (tesla çok ilginç bir insan, onun için daha neler düşünebilirim kim bilir, ne ihtimaller üretebilirim?) ruhsal anlamda çok sağlam bir bağışıklık kazanmış olmasına mı borçlu?
Acı, insanın ruhsal ve duygusal bağışıklık sistemini güçlendiriyor mu?

—Ve der ki Orhan Veli:
“Bakakalırım giden geminin ardından;
Atamam kendimi denize, dünya güzel;
Serde erkeklik var, ağlayamam.”

Orhan Veli’yi okumak insana şiir anlamında farklı bakış açıları kazandırabiliyor. Onu okurken “sanat, sanat içindir” tavrını takınmak nasıl yanlış bir durumsa, okuduktan sonra hala “şiirin sanat için” olduğunu düşünmek de o kadar yanlış geliyor. Ama büyük saygımız var, Fuzuli’ye, Nedim’e, Baki’ye.

—Kızlar çok tehlikeli yaratıklar demiş idim, yine söylüyorum!

Tepkisel Kategorizasyon Sorunsalı

2008-03-29T16:12:00.003+02:00

üff, acayip kategorize edesim var:))

İnsanlar 4'e ayrılırlar:
1)Sandığından daha az akıllı olanlar: "Ben bilirim, senin bilme ihtimalini düşünmedim bile." Arada kalmışlar, bazen kendileri hakkında çelişkilere düşerler, madalyonun öbür yüzünü de görmeye çalışsalar hiç fena olmaz.
2)Akıllı olduğunu sanan aptallar: "Ben bilirim, ama sen muhtemelen bilmiyorsundur."
Herkesin aptal olduğunu düşünürler, hayatla ilgili çok kesin yargıları ve sabit fikirleri vardır.
3)Aptal numarası yapan akıllılar: "Error!"
4)Akıllılar: "Kimse hiçbir şey bilmiyor." Bu gruptaki kimseler, birçok şeyden haberdardırlar,ancak yine de anlatılanları teker teker dinlerler, tepkisizdirler biraz; karşılarındaki insan ne kadar mülayim olduklarını düşünür. Kafalarında ölçerler tartarlar, düşünürler, taşınırlar, gerekli olanı alırlar bünyelerine. Sessizce gülerler bi de :)

Herkes işine geldiği gibi kategorize eder.

2008-03-25T17:38:00.003+02:00

"Hayat geri beslemedeki diyot devresi gibi bazen…
Tersten!"

"Güzelliğin on para etmez, bu bendeki aşk olmasa" diyor büyüğümüz. Büyüğümüzün derin felsefesini bir yana koyup olayı daha somut bir çerçevede ele alırsak, bunu bir çeşit bardağın dolu tarafını görme olayı olarak anlamlandırabilir miyiz?

Peki ya kişinin güzelliği(çok derin bir kavram; kime göre, ne bakımdan güzellik vs.) on para bile etmiyorsa?

Hadi, hadi kandırma kendini!

Hiçkimse kandırmasın kendini!
Sevdiği kişinin çirkin (çirkinlik de göreceli bir kavram, Einstein'ın görelilik denklemlerini uygulayıverip bir sonuca ulaşabilseydik keşke; ayrıca dallı budaklı tanımları olmalı çirkinlik ve güzelliğin) olduğunu düşünen birileri var mıdır? Varsa, bu bağlamda devreye giren "nedensiz de sevilir" mantığı mıdır?
Bir türkü dinledim, neler geldi başıma!
26.03.2008-23.40

Çanakkale'den

2008-03-18T20:44:00.008+02:00

Günün anlam ve önemine...

2008-03-17T21:39:00.001+02:00

"...
Bir de göremediklerini düşündü. Onları da yazmak istedi, üstü kapalı da olsa onlara da gönderme yapmak istedi, hiç değilse az buçuk ferahlamak adına.
Olmadı.
Görünmeyenleri, görmek istediklerini, görebilmek başarısına erişemediklerini, bir de görüp görmezlikten geldiklerini… Onlar da hak ediyorlardı birkaç cümleyi; ancak tehlikelilerdi. İnsanın görmediklerini yazmak istemesi onu kurgulamaya iter, istemeden de olsa kendi kurduklarının bir parçası olur sonunda insan. Ve inanabilir kurgularına, kurgulamak kadar kolaydır bu. İhtimaller üzerine kurulu her şey kadar havadayken bu kurmacalar, havadaki şeylere inanmak da tehlikelidir bir o kadar. Görmediklerini yazmamak için birçok geçerli sebep bulmuşken kendisine, şimdi gönül rahatlığıyla başka şeyleri düşünebilirdi. Şu sıralar istemeden düşündükleri çıkmıyordu aklından, ufak saplantılar… Büyümesinden korktuğu saplantıları vardı, “belki de saplantı değillerdir” diye düşünmeden edemedi. “Bu anı daha önce yaşamıştım”ın sıradanlığını duyumsadı küfrederken iyimserliğine.
..."

KırmızıKafalı Kız*

2008-03-11T21:07:00.003+02:00

-İhtimal, ihtimal deyip başını ağrıtıyordum herkesin. Varmış işte bir ihtimal daha. Olmasa da olacak, olmalı!
-Gideceğim.
-Bahar mı geliyor ne:)
-Reklâm iyi bir şeymiş(miş). Gerekliymiş. İnsanlar bu dilden anlıyormuş. Kendinden bahsetmezsen, ukalalığı şımarıklığa ulaştırmazsan kaybeden olurmuşsun. (bakınız Nikola Tesla) göreceğiz bakalım, daha neler öğreneceğiz kim bilir? Hangi saçmalıklara şaşırmış gibi yapacağız? (içindeki sese güven)
-Çok merak ediyorum.
-İşte yine gidiyorum.
-Belki yine gelirim ya da gelmiş gibi yaparım.

*Bir başlık bulmak istemedim, yine de bekle ve gör derim.

Sevimli Hayalet

2008-03-02T18:48:00.000+02:00

Casper'ı özlemişim :))